Tagarchief: zenuwpijn

Neem jij mijn been mee?

Lachen, strekken, huilen, krampen, zweten, last van licht, misselijk, wanen, geluiden gaan dwars door mijn hoofd, duizelig, verdrietig… en vooral pijn.

image

We zijn vijf weken verder en ik slik 5mg baclofen minder. Mijn lichaam is het er nog niet mee eens. Na de gedreven poging om 10mg minder te slikken en mijn rechterkant vervolgens twee keer in spierverkramping is geraakt.

Dat voelt alsof iemand een zenuw via mijn grote teen, mijn knie, door mijn rug eruit probeert te trekken en die zenuw blokkeert dan in mijn heup in totale spierverkramping. Tegelijkertijd wordt geprobeerd om de zenuw vanuit mijn rechter middelvinger, via mijn elleboog en nek uit mijn schouderblad te trekken. Nu komen er tot eind april geen veranderingen in de medicatie. Nu eerst bijkomen.

In mijn rechterarm en -been zitten nu te strak gespannen elastiekjes. Af en toe verschiet er eentje … -AU- Na inspanning zijn de elastiekjes te gespannen en blijven ze spastisch heen en weer gaan. Bij rust schieten de elastiekjes los en dat is ook echt geen fijn gevoel kan ik zeggen.

Niets doen is geen optie. Dan weet ik zeker dat de weg terug nog veel lastiger gaat worden. Elke dag loop ik met mijn krukken een paar keer heen en weer door het huis.

Ik moet er niet te lang bij stil staan dat zelfs dat al een hele onderneming is. Dat doet zeer. Dan bijt ik op mijn lip. Even slikken. Soms rolt er een traan. En dan dapper weer door. Aangekomen in de serre wordt ik altijd begroet door een kat. Even kletsen met manlief en weer terug. Wil het niet dat negen van de tien keer mijn rechterbeen dan blijft staan. Dan kijk ik en zie ik mijn been met mijn knie en voet naar binnen gedraaid staan. “Kijk dat beentje!!” wordt er geroepen en dan schieten we samen in de lach. Dan zeg ik, ‘neem jij mijn been even mee? Mag jij me weer terug in bed helpen’.

Het is moeilijk. Niemand kan zeggen hoe het zal gaan. Waar ik ga uitkomen. Wat er wel gaat lukken of niet. Trial en error.
Het vraagt doorzetten en volhouden… laten we daar nu inmiddels heel goed in zijn geworden
image

Advertenties

TENS tegen pijn

Pijnbestrijding zonder medicijnen. Hoe werkt een TENS apparaat?

Een TENS apparaat wordt ingezet als een manier van pijnbestrijding zonder medicijnen. Met de bedoeling dat je door middel van stroomstootjes de pijn op een andere manier gaat voelen en ervaren. Na drie weken ontstekingsremmende pijnstillers en verdovende crême zou dat een welkom alternatief zijn. Ik gebruik al zo veel medicijnen.
Ik ben er wel wat huiverig voor moet ik eerlijk zeggen. Tot op heden hebben alle onderzoeken waar de zenuwen bij betrokken waren, gezorgd voor diepe zenuwpijn en achteruitgang.

Aan mijzelf om te gaan proberen wat er werkt. Een constante prikkeling. Een regelmatige prikkeling. Welke sterkte geeft nog een zachte en gemoedelijke prikkeling en welke sterkte geeft een te scherpe pijn.

De eerste dag een half uur met constante prikkeling geprobeerd en dat was geen succes. Een gespannen kuit en mijn grote teen die blijft prikkelen als nasleep.
Op de tweede dag twee keer een kwartier. Met een prikkeling die wordt onderbroken. Toch zorgt ook dat na het tweede kwartier voor overprikkeling in dat been. Zelfs mijn knie en voet zijn nog nooit zo blauw geweest.
Vandaag een dagje rust. Ik kan morgen bellen met de pijnverpleegkundige. Wellicht heeft ze toch advies hoe ik het beste kan opbouwen. Even afstemmen of dit wel goed gaat!

Hieronder uitleg over de werking van het TENS apparaat. Dat maakt duidelijker wat het apparaat precies doet.

TENS
Wat is een TENS-behandeling?
TENS is een afkorting voor de term Transcutane Electro Neuro Stimulatie en dat houdt in dat er elektrische stroompjes door de huid heen (transcutaan) worden gegeven die de zenuwen (neuro) kunnen beïnvloeden (stimuleren) om de pijn te verminderen. TENS kan de pijn verminderen maar neemt de oorzaak van uw pijn niet weg. TENS wordt gegeven met een apparaatje met batterijen waaraan twee kabeltjes zijn verbonden met elk aan de uiteinden een plaatje (elektrode) die op uw huid kunnen worden geplakt. Deze elektrodes geven door de huid elektrische stroompjes af waarvan u de sterkte zelf via het apparaatje kunt regelen. De plaats waar de elektrodes moeten worden geplakt wordt u uitgelegd door de pijnverpleegkundige. Dit kan op de pijnlijke plaats zijn maar ook buiten het pijnlijke gebied in de buurt van zenuwen die met het pijngebied te maken hebben. bron: patiëntenvoorlichting MUCM
image

Wat doet TENS?
* Het verstoort de zenuwgeleiding die maakt dat u pijn voelt.

* Het stimuleert de afgifte van pijnstillende stoffen door het lichaam.

* Het heeft een spierontspannende werking.
bron: patiëntenfolder AMC

Medicijnen

 one combined convenient dose medication 

Mijn opnamedoel was het afbouwen van het medicijn Lorazepam, om daarna bij een andere kliniek opgenomen te worden om o.a. mijn inspanning en belastbaarheid weer op te bouwen. Dat is inmiddels alweer vijf en halve week geleden (!!)

Ironisch genoeg slik ik nu meer medicijnen dan toen ik werd opgenomen. ‘Gelukkig’ wel met een belangrijk verschil; bij deze medicatie die ik nu slik treedt geen gewenning op zoals bij het slikken van ‘-pammetjes’. 

Bij het afbouwen van de Lorazepam is de rechterkant van mijn lijf op een gegeven moment in spierspasmen geraakt. Wat doet dat onbeschrijflijk zeer. Net of de zenuwen door je grote teen uit je rug worden getrokken….bbrrr 

Verder afbouwen van de Lorazepam was niet meer verantwoord. Ik slikte de Lorazepam niet voor angst of inslaapproblemen, daar slik ik anti-depressiva voor. Lorazepam dempte wel, maar was voor mij vooral een spierverslapper. Onderliggende neurologische problemen zijn nu bevestigd. We zijn nu bezig om mijn lijf weer stabiel te krijgen, zonder spasmen, onwillekeurige spiersamentrekkingen en bijbehorende zenuwpijnen. Daarvoor slik ik nu, nog naast de Lorazepam, medicijnen voor de zenuwpijn en spierverslappers. Het instellen op de spierverslappers gaat met kleine stappen de goede kant op. Na het slikken ervaar ik een ‘wat fijn, ik merk effect’- moment, daarna volgen alsnog de spiersamentrekkingen en zenuwpijn en is het ‘damn, het werkt nog niet genoeg’- moment. Na een goede vijf weken werkt de pijn uitputtend. Ik slaap niet langer dan anderhalf uur aaneen. Ook ’s nachts niet. De pijn zorgt voor een soort adrenaline in je lijf, waardoor je niet tot rust komt. Pijn en structureel zo kort en slecht slapen, is geen goede combinatie. Aansterken lukt dan ook niet. Vanaf vandaag gaan we de avonddosis verhogen, om te kijken of ik daarop een betere nacht kan maken. Let it be! 

Falling apart 

 just get over it  

Inmiddels bijna 4,5 jaar verder. In het begin nog wat voorzichtig met het delen van mijn/onze situatie. Er is nog veel onduidelijk. Dat is voor jezelf lastig, laat staan dat je een ander ermee belast. Wanneer je iets vertelt voel je betrokkenheid. Naarmate de onduidelijkheid voort duurt, mensen je steeds minder zien, dan komen de goed bedoelde adviezen. ‘Het is goed om er even uit te gaan, dan kom je onder de mensen.’ ‘Je ziet er toch goed uit.’ ‘Hoe meer je in bed ligt, hoe minder je ’s nachts slaapt, geen wonder dat je moe bent.’ 

Maar nee… het zit niet tussen mijn oren. Wat ik ook probeer, van wel of niet slapen. Een wekker zetten, 10 uur slapen, ik blijf zo ontzettend moe. Ik ben sinds april 2014 steeds minder mobiel geworden door draaiduizelingen. Sinds oktober 2014 lig ik zo’n 16 uur per dag op bed. Ik heb geen behoefte aan televisie, muziek of radio. Lezen lukt niet. Ik blijf door Social Media nog een beetje in de bewoonde wereld. Maar dag in dag uit meer in bed dan dat je op bent, alle ingredienten om gillend gek te worden. Dat gebeurt niet. Er is een soort van knopje om. Het lukt niet meer om iets aan belastbaarheid op te bouwen.

falling apart  

Beetje bij beetje lever ik in. Tijdens het afbouwen van de Lorazepam is duidelijk geworden dat ik een lijf heb waar van alles aan mankeert. Waar ik met Lorazepam nog wat dingen kon doen in het huishouden. Eten voorbereiden, de afwas. Ben ik nu sinds een week gebonden aan bed. Door spasmen veel pijn en mijn rechterkant laat mij in de steek. Ik kan niets vastpakken met rechts, ik kan niet zitten en mijn rechterbeen en voet kan ik moeilijk belasten.

I'm hurting a lot  

Nu hopen we toch weer met spierverslappers de spanning/krampen uit mijn lijf te krijgen. Wanneer dat stabiel en liefst pijnvrij is, dan gaan we kijken welke mogelijkheden er wel zijn om weer uit bed te komen… please be patient…