Tagarchief: onzekerheid

Is het al iemand gelukt?

‘Je rugzak afdoen’. Bemoedigende woorden, mij is het nog niet eerder gelukt. Dat zou toch fijn zijn, wanneer je ergens even je hoofd kon uitschakelen. Je gaat naar bed, doet de lamp uit en daarmee gaat er ook ergens een schakeltje in je hoofd -UIT-.

Wanneer iemand dat wel lukt, hoop ik dat diegene eerst patent aanvraagt – want daar wil iedereen vast wel een keer gebruik van maken- en daarna laat weten hoe je ballast naast je neer kunt leggen. 

Waarom-vragen 
Meestal beginnen kinderen zo rond de drie jaar met het stellen van ‘waarom-vragen’. Ze zijn de wereld aan het ontdekken. Ze beginnen steeds meer woordjes te leren, begrijpen dat taal betekenis geeft aan alles om hen heen. Ze zijn nieuwsgierig en leren door het stellen van die vragen enorm snel. 

Niet dat ze op alle vragen antwoorden krijgen. Dat niet. Op elk antwoord op een waarom-vraag, volgt weer een nieuwe ‘Waarom dan?’ Een ‘daarom’ is geen reden. Een diepe zucht geen antwoord. Of je nu drie jaar bent, of 30 jaar… . We worden niet met onzekerheid geboren, maar het ontstaat meestal stapsgewijs. De een kan beter omgaan met veranderingen, onduidelijkheid of onzekerheid dan de ander. 

Ik ben nieuwsgierig en leergierig. Wanneer ik iets niet begrijp, wil ik er meer over weten. Net zolang tot ik het wel begrijp. Wanneer ik het begrijp, kan ik het uitleggen. Het maakt mij enthousiast wanneer ik mijn ervaringen en informatie kan delen. Op die manier iets kan betekenen. 

Onzekerheid
Alles willen begrijpen en benoemen wat je ziet als driejarige is een geweldige ontdekkingsreis. Je wilt alleen maar meer leren. Op die manier begrijp je steeds meer van de wereld om je heen. 
Dan ben je net dertig geworden en word je ziek, het is 2011. Elke keer komen er klachten bij en raak je de controle over je lichaam kwijt. Wanneer je dan niet goed om kunt gaan met onzekerheidheid, dan verandert onzekerheid in angst. 

Angst voor het onbekende en de onduidelijkheid. Wat is er met me aan de hand? Van onderzoek naar onderzoek, bij die ene arts die uiteindelijk niets voor me kan betekenen en mij weer verwijst naar een andere arts. En zo hang ik in de medische malle molen. Tussen neurologie, oogheelkunde en de psychiatrie. Op zoek naar duidelijkheid. 

Duidelijkheid  
Eind augustus hebben we meer duidelijkheid gekregen.
Er is een diagnose gesteld.
Dat is ook waarom het stil was op mijn blog.
We zijn vooral bezig geweest om het te begrijpen. Want ja, als we het zelf niet begrijpen, hoe moeten we het dan uitleggen?
Niet het waarom. Maar vooral ‘En nu?’. 
We begrijpen wat er wordt gezegd, maar we snappen het nog niet. 

En nu?  
Met een diagnose kan er invulling gegeven gaan worden aan behandeling, therapie en de juiste mensen om ons heen verzamelen. Er is een richting om op te gaan. Biedt het perspectief? In elk geval mogelijkheden. In elk geval iets.
En dat is al zo veel meer dan niets…

Gedicht Dr. Rebecca Ray: It's not about how many times you need to let go. Or how many times you need to heal. Or how many times you need to start again. It's about the fact that you did and you can and you will.

 

Advertenties

Overdosed on overthinking

image

image

Volhouden, omdat ik bang ben mijzelf te verliezen in de draaikolk van emoties, gevoelens en gedachten.
Dat is wat er in 2013 gebeurde. De angst sloeg om in paniek.
Ik ben perfectionistisch. Ik heb graag de touwtjes in handen. Overzicht houden, organiseren. Sociaal en ondernemend zijn. Vooral er voor een ander willen zijn en iets kunnen betekenen.

Het inleveren van mijn zelfstandigheid. Afhankelijk zijn. Kwetsbaar. Hulp moeten vragen.
Dat ik mijn werk en al mijn bezigheden in heb moeten leveren vind ik zo moeilijk.
Wat blijft er dan nog van mij over? Wat ben ik dan? Ik heb geen eigen bedrijf meer. Ik ben geen schrijftolk meer.
Geen live ondertitelaar, maar ook geen moeder, geen huisvrouw, ik doe geen vrijwilligerswerk. Niets…
Mijn zelfstandigheid. Mijn eigen inkomen. Iets kunnen betekenen voor een ander. Dat koppel ik aan mijn zijn.

“Maar je blijft Liesbeth”
Mijzelf niet verliezen, maar wel de controle los durven laten… kijk of je het gevoel kunt toelaten zonder dat je jezelf erin verliest. Voel de angst. De angst mag er zijn. Dat kan niet anders als je kijkt in welke situatie jij zit. Voel de angst en op die manier geef je jezelf letterlijk meer lucht en ruimte zodat de angst niet omslaat in paniek. Dat is wat de haptotherapeut mij heeft leren ervaren. Hij heeft mij de signalen van mijn lichaam laten voelen en zo te herkennen. Mijn gedachten zijn altijd al zes stappen verder. Ik wil alles uitleggen, analyseren, beredeneren en begrijpen.
Door de uitleg van mijn psychiater kan ik het nu ook toelaten en zien als ‘een normale reactie op een abnormale situatie.’

De onzekerheid over de toekomst geeft angst. Wat zal ik nog meer in moeten leveren?
Het toelaten, loslaten of het verwerken van de afgelopen jaren, dat kan pas voor mijn gevoel als ik weet ‘dit was de situatie, dit is de situatie en van hieruit kunnen we verder gaan kijken’. Maar dat blijft zo onduidelijk. De angst om de controle verliezen zit diep. Dat is waar ik de afgelopen jaren hard aan heb gewerkt en dat gaat goed.
De angst staat nu niet meer op de voorgrond.

Angst is de hartenklop van de onmacht

– Cor de Jonghe

image

Prisoner of hope

IMG_1241

Na vier jaar verlies je soms de hoop of zicht op verbetering. Een gesprek, een onderzoek, opnieuw de strijd aan met je lijf wanneer een buikvirus, de griep of gordelroos ‘voorbij komt’ en bij mij uiteraard welkom is in een lichaam wat letterlijk geen weerstand meer biedt.
De zoektocht naar waarom het zo lastig is om hoop te houden, wanneer je geen verbetering, houvast of vooruitzicht hebt. Deze uitspraken geven woorden aan dat gevoel…

“There are some things that it is better to begin than to refuse, even though the end may be dark.” – J.R.R. Tolkien

13-01-15
“You can never cross the ocean until you have the courage to lose sight of the shore.” – Christopher Columbus

06-01-15
“Efforts and courage are not enough without purpose and direction.” – John F. Kennedy

15-01-15
“Wie een waarom heeft waarvoor hij kan leven, kan bijna elk hoe verdragen.” – Nietzsche

24-12-14
“Be like a postage stamp, stick to one thing until you get there.” – Josh Billings

03-09-14
“Goals are not only absolutely necessary to motivate us. They are essential to really keep us alive.” – Robert Schuller

19-06-14
“Er is een belangrijk verschil tussen opgeven en loslaten…”

18-06-14
“The harder you work, the harder it is to surrender.” – Vince Lombardi

28-05-14
“Je zult verbaasd zijn over hoe ver je nog kunt gaan vanaf het punt waarvan je eerder dacht dat dit de grens was.”

28-05-14
“An active mind cannot exist in an inactive body.” – General George Patton

Haptotherapie als rode draad

Jeetje… weer een jaar voorbij en wat voor een jaar… ik kan wel zeggen dat ik dankzij haptotherapie het jaar weer door heb kunnen komen. Wat is haptotherapie? Daar ga ik zeker nog een blog over schrijven, maar het is na het lezen van deze blog wellicht al wat duidelijker.

Opgeven kan ik niet, of is dat raar als ik dat zo schrijf. Intens dankbaar dat ik mijn lijf zo heb leren kennen. Dat geeft een soort zekerheid die de angst de baas is, niet al-tijd, maar ik word nu niet meer zo doordrongen van angst dat het zich vastklampt en letterlijk benauwd maakt.
Nu is er vooral verdriet. Verdriet ook om de onmacht en het besef dat ik er zelf echt alles aan probeer te doen, met nog geen zicht op stabilisatie of verbetering. Dat maakt soms loodzwaar- en nu?

Dat ik ben gaan schrijven geeft ruimte en verlicht, dat ik op Social Media actief ben zorgt dat ik bij blijf en nog met mijn gedachten in de wereld sta. Dat ik daardoor veel begrijp, maakt het niet makkelijker.
Soms voedt dat de afstand tussen mijn denken en voelen en doet het bijna zeer. In mijn denken nog dezelfde persoon, in mijn doen een schril contrast. Dat botst maar is ook een houvast.

Op zoek naar herstel, stabiliteit, balans en toch iets van duidelijkheid voor gerichte behandeling. In duidelijkheid zit een zekerheid die ik waarschijnlijk niet zal vinden, dat verscheurt me vanbinnen. Opgeven voelt als verliezen en ik wil mijzelf niet (meer) verliezen.

Waiting hurts. Forgetting hurts. But not knowing wich decision to take is the worst of suffering. -Paulo Coelho

Ik mis mijzelf en hoop dat 2015 een jaar mag zijn waar ik beetje bij beetje mijzelf weer ga vinden.
Niet voor 100% die illusie heb ik niet meer, maar dat ik weer vol kan genieten, lachen, ontdekken, nieuwsgierig en enthousiast kan zijn met mijn beperkingen…

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/ecd/70020681/files/2014/12/img_9926-0.jpg

Haptotherapie is de laatste jaren voor mij een rode draad geweest. Een zoektocht om mijn lijf te leren voelen en gevoelens te leren herkennen. Met mijn gedachten ben ik altijd al tien stappen verder geredeneerd, geanalyseerd en uitgedacht, maar ga daarbij compleet voorbij aan mijn lijf, waar de gevoelens zich opstapelen.

Uitspraken die ik voorbij hoorde komen en waarbij ik dacht; dat is het haptotherapie voor mij is denken in schakeringen, voelen en toelaten

Ilse de Lange op de vraag van Humberto bij RTL Late Night; ‘ben je als muzikant gevoeliger?’
“Ik ben supergevoelig, mijn voelsprieten staan uit en als muzikant ben ik constant bezig met het analyseren van mijn gevoel. Ik denk in schakeringen en sta zo in contact met mijzelf.”

18 mei een rouwtherapeut beantwoordt de vraag ‘Hoe werkt rouwverwerking?’
“Het heeft te maken met hoe je brein werkt, maar ook je persoonlijkheid en hoe je bent opgevoed. Het is belangrijk dat de film duidelijk moet zijn, van voor naar achter. Je moet een realistisch aannemelijk beeld kunnen maken om het los te kunnen laten, anders blijft de onzekerheid.”

Wat is haptotherapie?