Tagarchief: onzeker

Duik onder in vertrouwen

Gedicht Angst

Angst is een slechte raadgever en altijd al geweest. 

Je wilt zoveel maar laat je leiden door het lijden dat je vreest.

Pak dit lijden bij de lurven smijt het ver van je vandaan!! 

Ontdek dan dat er ruimte voor jouw verlangen zal ontstaan.

Geen angst meer en geen zorgen, geen twijfel of onzekerheid.

Er ligt een wereld voor je open vol vreugde en creativiteit.

Angst is een slechte raadgever dus handel daar niet naar. 

Duik onder in vertrouwen. 

Durf, wees moedig, probeer het maar! 

Karin

website Troostgeschenk

Op zoek naar de woorden om te vertellen hoe het gaat. Er is geen ‘het gaat goed’ of ‘het gaat beter’…het is niet positief en stabiel is het ook niet. 

Toch kan ik zeggen dat het geen angst is dat bepaalt of ik wat zal ondernemen. Dat is niet het lijden dat ik vrees.

Ook de pijn houdt mij niet tegen om iets te doen, ook al sta ik trillend op mijn benen.

Het is dat nu na deze lange periode, ondanks alles wat ik heb gedaan, ik niet meer vooruit lijk te gaan.

De angst voor ‘het kan toch niet zo blijven’, dat is waar wij nu voor staan.

Ik moet mijzelf  weer leren vertrouwen, maar hoe doe je dat wanneer de wereld draait. 

Mijn ogen het niet eens zijn met wat recht is of waar iets staat. Als mijn maag dan ook nog verder draait en mij de hele tijd onpasselijk maakt.

Wanneer niets doen altijd zorgt voor meer problemen. Zorgt beweging voor zenuwpijn en spasmen in mijn benen.

Ik durf en blijf stapje voor stapje in de benen. Ik oefen en ik beweeg. Ik ga naar buiten. ’s nachts in het donker in de sneeuw. Of om te proberen een foto van een vlinder te nemen.

Vertrouwen in elkaar is wat ons nu sterkt en zorgt dat wij overeind blijven staan.  

Nu is daar nog geen perspectief of iets dat in het vooruitzicht staat. 

Dat is wat de twijfel zaait en mij angstig en onzeker maakt. 

Advertenties

Heb het lef onzeker te zijn

Afgelopen maandag moest ik naar de tandarts. Voor de controles kon ik mij nog afmelden, ik lag in het ziekenhuis. Een stuk van een kroon afbreken valt onder ‘wat moet, dat moet’.

Op expeditie naar de tandarts. Een afstand van 200 meter afleggen met de auto en nog geen 20 meter tot in de stoel.
Daar gaan we. Kussens in de auto verzameld. Een plastic tas op de zitting om ‘soepel’ de auto in te komen. In de auto komen is één, maar eruit komen een heel ander verhaal.
~oeff..kreun..steun..sjorren, duwen en trekken..~
Houvast aan mijn rollator en ik sta. De eerste aarzelende stappen, op naar de ingang.
Dapper schuifel ik voort. Deuren die automatisch open gaan (als die maar lang genoeg open blijven staan). Ik ben binnen.
De geur van de tandartspraktijk slaat op mijn adem. Daar is de wachtkamer, nog één deur. Met dat ik een stap binnen zet breekt het klamme zweet me uit. “Laat mij maar hier staan”, zeg ik tegen mijn man. Zet mijn rollator op de rem en als volleerd gebruiker draai ik mij om en ga ik zitten.
‘Laat mij maar hier zitten? Wat zijn dat voor fratsen? Kom nou, naar de wachtkamer, je hebt niets te verbergen.’
Echt… alsof ik naakt, lomp en onhandig en zo tergend langzaam de wachtkamer binnen schuifel en alle pijlen in neonverlichting fel flitsend op mij gericht staan.
image
Het is de confrontatie met de harde werkelijkheid. In huis een fijn hulpmiddel. Buitenshuis klopt het plaatje niet. Een jonge vrouw schuifelend achter een rollator.
Net als het dragen van een donkere bril tegen het licht. Het dragen van ruismaskeerders. Een toiletverhoger. Een bed in de woonkamer.

Hulpmiddelen die nodig zijn, maar pijnlijk duidelijk confronteren met hoe het is. Het voelt kwetsbaar en maakt mij onzeker. Mijzelf zo bloot te geven. Zo voelt het letterlijk. Dat kan ik maar bij een paar mensen die dicht bij mij staan. Nu is er geen keuze.
Ik verzamel al mijn moed en schuifel de wachtkamer binnen.

image

✅ check

Het maken van lijstjes, het inpakken van de spullen, het voorbereiden van de reis. Afscheid nemen van familie voor nu. Loslaten, ongeloof, zorgen voor de juiste papieren. Verdriet. Het afstemmen met de verzekeraar en vooral op naar het onbekende…  

Het aftellen is begonnen. Eerst was het nog ‘volgende week om deze tijd’, maar de dag nadert, over drie dagen vertrek ik naar Antwerpen. 

Was er eerst nog ongeloof, een gevoel van opluchting, een soort van blijdschap. Eindelijk een lichtpuntje. Weer de mogelijkheid om na 16 maanden verder te denken dan de muren van je slaapkamer of de laatste vier maanden de muren van je ziekenhuiskamer, maakt het nu plaats voor onzekerheid. Het voelt als een redding, eindelijk weer iets van perspectief, toch voelt het ook definitief, als een laatste redmiddel… wat als… 

moodswings 
Eerst maar beginnen met het maken van lijstjes. Wat gaat er mee naar Antwerpen. Wat heb ik nog nodig en wat kan er naar huis. 

Naar huis… het gevoel overvalt me. Een gevoel dat ik vier maanden lang heb uit kunnen zetten, omdat er geen andere mogelijkheid was, ik had geen keuze. Nu ik hier weg ga rollen de tranen over mijn wangen… thuis. Wat zou ik graag naar huis gaan. Samen kunnen zijn. Samen wakker worden. Tegen elkaar aankruipen op de bank. En oh wat zal ik de poezen helemaal plat knuffelen, als ze dat tenminste gelijk toelaten, zo eigenwijs zijn ze dan ook wel weer. Zie nu dat gevoel maar weer uit te zetten. Er valt genoeg te regelen, dat helpt. 

Afstemmen met de zorgverzekeraar. Zorgen voor de juiste papieren. Welke kleren neem ik mee. Wat heb ik nog nodig. De eerste tassen worden heen en weer gesjouwd van en naar het ziekenhuis. Beetje bij beetje komt het overzicht. Vrijdag hadden wij een laatste gesprek met mijn behandelaar. Dinsdag volgt nog de overdracht van de medicijnen die ik gebruik. 

Nog een laatste bezoek van broer, zussen, schoonouders. Een kaartje met sterkte. En de kamer raakt leeg.

Dinsdagochtend rijdt er om 10.00u een ambulance voor en begint de reis naar het onbekende…