Tagarchief: beeldvorming

Perspective is everything 

‘Maar je moet toch een doel hebben, anders is het gevaar dat je gaat denken – waar doe ik het voor?’ 

Een doel… mijn doel? Hoe groot of hoe klein kan ik hem maken. Wanneer ik kan zitten, dan zal de wereld er al heel anders uitzien. Dan zijn er weer mogelijkheden om iets van een leven op te bouwen. Samen dingen doen. Deel te nemen aan de maatschappij. Mijn wereld letterlijk groter maken door naar buiten te kunnen. Mijn doel is niet veranderd, ik wil weer leven. Dat is waar ik op welke manier dan ook aan werk. Om weer invulling te kunnen geven aan mijn leven, aan ons leven.  

Hoe realistisch is het nog een ander doel te stellen? Weet je hoeveel doelen er al voorbij zijn gegaan, zonder dat ik ze heb kunnen bereiken? 

Mijn schoonvader viert dat hij 85 is mogen worden. Mijn schoonmoeder kwam met een prachtig doel, zij zouden hun diamanten bruiloft vieren, al 60 jaar een paar. Al zou ik er maar even zijn, hoe fijn zou dat zijn geweest. 

Mijn nichtje haar derde verjaardag, ik ben er alle jaren bij geweest – via Skype. Gaan kijken naar mijn man die twee prachtige duetten zingt in het theater. Met mijn familie een lang weekend in een huisje. Met elkaar ontbijten, heerlijk wandelen door het bos en pannenkoeken eten. Samen met mijn zus een zesgangendiner bereiden voor de hele familie. Al maanden vooraf het uitzoeken van gerechten, het uitproberen van gerechtjes, de aankleding van de tafel, het servies beetje bij beetje verzamelen. Een keukenkastje open doen en een mix van allerlei geurige kruiden komt je tegemoet. Nu zijn de rollen veranderd en is mijn man diegene die kookt. Heeft mijn moeder het kruidenkastje toch maar uitgezocht en schoongemaakt. 

Leg ik de lat te hoog? Zijn er te hoge verwachtingen waar ik niet aan kan voldoen? Of is dat iets waardoor ik mijzelf juist beperk? Was het maar dat ik mijzelf kon verwijten dat ik te weinig uit mijn bed kom. Dat ik te weinig probeer. Of de moed niet heb om iets aan te gaan. Ik zoek de pijn op, ga over de grens heen, telkens weer. En telkens weer de pijnlijke confrontatie met mijn eigen lichaam dat niet wil.   

Een doel stellen, zonder zicht op verbetering. Zonder resultaat, of zonder een concreet vooruitzicht – als je dit hebt gedaan, dan…
Is het stellen van een doel zonder perspectief wel haalbaar? 

   

‘perspectief’ volgens VanDale

Twee afbeeldingen in collage gemaakt met PicsArt. Een foto met betekenis perspectief volgens VanDale en de andere foto quote perspective is everything
made in PicsArt
Advertenties

Zo’n dag dat je beseft dat alles anders is

… en de optelsom van alle confrontaties op deze dag, maakt mij verdrietig en pijnlijk duidelijk hoe alles verandert.

De dag begon met de aflevering van een pakket. Een pakket? Nou, eigenlijk een grote doos à 20kg met daarin grootverpakkingen en meerstuksvoordeel van allerlei voedingsmiddelen; van maismeel en boekweitmeel tot gemberkoekjes en thee. Dit voor de nodige variatie aan te brengen. Ik leef op dit moment zo ongeveer op roeryoghurt, cranberry’s en rozijnen.
Mijn immuunsysteem heeft het zwaar te verduren. Mijn lichaam moet zo hard werken, dat ik steeds minder eten kan verdragen. Om mijn lichaam, mijn bloed, conditioneel weer op de rit te krijgen, moet ik anders gaan eten om mijn stofwisseling weer op gang te krijgen.

Aanvraag hulpmiddelen
Vervolgens een afspraak met de huisarts. Voor de aanvraag van hulpmiddelen heb ik zijn hulp nodig. Normaal gesproken dien je een aanvraag tot offerte in bij de leverancier van de hulpmiddelen en dat wordt dan ter goedkeuring voorgelegd aan je zorgverzekeraar.
Helaas val ik buiten het protocol en moet er een andere weg worden bewandeld.

Aangezien ik geen stempel en handtekening heb van mijn behandelend arts en de AWBZ instelling alleen een volledig nieuwe behandelaanvraag wil starten, moet er middels een schrijven van de huisarts en de onderbouwing van de recente onderzoeken, duidelijk worden waarom ik de hulpmiddelen nodig heb. In de hoop dat de zorgverzekeraar akkoord gaat.

Dit terwijl de AWBZ instelling wel een hulpmiddelenrapport kan opstellen. Zij willen dit niet zien als een vervolgaanvraag van een eerder behandeltraject. Zij krijgen namelijk alleen betaald bij een nieuw traject (!!) De uitspraak van de AWBZ instelling; ‘Tja, dan zult u het zelf moeten aanschaffen en dat is een dure hobby’, snijdt werkelijk dwars door mij heen. Ik ben een jonge vrouw van 33 jaar en ik vraag om hulpmiddelen als vergrotingssoftware en een beeldschermloep, dat zoek je niet op die leeftijd en is zeker geen hobby…. on-ge-lo-fe-lijk….

Niet meer werkzaam
Dan krijg ik een sms van iemand of ik een opdracht zou kunnen doen. Dit terwijl ik al vanaf 2011 niet meer werkzaam ben en per 2012 uitgeschreven ben bij het Register van mijn beroep. Een traan brandt voor het gemis. Maar ook een glimlach. Dat ik na twee jaar nog wordt benaderd, betekent in elk geval, dat ik in die tien gewerkte jaren, een goede indruk heb achtergelaten 😉

Beeldvorming
Als afsluiter van de emotionele rollercoaster, is er ’s avonds op de televisie uitgebreid aandacht voor (voedsel)allergie. Alleen niet dat ik op die beeldvorming zat te wachten; ‘Chefkoks klagen, omdat ze bijna geen gerecht meer kunnen koken, zonder rekening te moeten houden met allerlei wensen van de klant; geen zuivel, geen suiker, geen noten, geen gluten, geen koolhydraten enz.’ Ik kan je zeggen, dat elke nuance ontbrak, naar de mensen voor wie het geen keuze is. Allergieën en reacties op voeding is werkelijk geen pretje. Probeer maar eens lekker uit eten te gaan, wanneer de blaren in je mond staan, als reactie op noten, kruiden of fruit. Dat gaat ècht niet.

Hoe wrang en hoe hard komt het allemaal binnen op deze dag… er valt een traan… voor het gemis en een traan voor het besef… nog een lange weg te gaan.

IMG_8955.JPG