Categorie archief: ZORG-en om de zorg

Is het al iemand gelukt?

‘Je rugzak afdoen’. Bemoedigende woorden, mij is het nog niet eerder gelukt. Dat zou toch fijn zijn, wanneer je ergens even je hoofd kon uitschakelen. Je gaat naar bed, doet de lamp uit en daarmee gaat er ook ergens een schakeltje in je hoofd -UIT-.

Wanneer iemand dat wel lukt, hoop ik dat diegene eerst patent aanvraagt – want daar wil iedereen vast wel een keer gebruik van maken- en daarna laat weten hoe je ballast naast je neer kunt leggen. 

Waarom-vragen 
Meestal beginnen kinderen zo rond de drie jaar met het stellen van ‘waarom-vragen’. Ze zijn de wereld aan het ontdekken. Ze beginnen steeds meer woordjes te leren, begrijpen dat taal betekenis geeft aan alles om hen heen. Ze zijn nieuwsgierig en leren door het stellen van die vragen enorm snel. 

Niet dat ze op alle vragen antwoorden krijgen. Dat niet. Op elk antwoord op een waarom-vraag, volgt weer een nieuwe ‘Waarom dan?’ Een ‘daarom’ is geen reden. Een diepe zucht geen antwoord. Of je nu drie jaar bent, of 30 jaar… . We worden niet met onzekerheid geboren, maar het ontstaat meestal stapsgewijs. De een kan beter omgaan met veranderingen, onduidelijkheid of onzekerheid dan de ander. 

Ik ben nieuwsgierig en leergierig. Wanneer ik iets niet begrijp, wil ik er meer over weten. Net zolang tot ik het wel begrijp. Wanneer ik het begrijp, kan ik het uitleggen. Het maakt mij enthousiast wanneer ik mijn ervaringen en informatie kan delen. Op die manier iets kan betekenen. 

Onzekerheid
Alles willen begrijpen en benoemen wat je ziet als driejarige is een geweldige ontdekkingsreis. Je wilt alleen maar meer leren. Op die manier begrijp je steeds meer van de wereld om je heen. 
Dan ben je net dertig geworden en word je ziek, het is 2011. Elke keer komen er klachten bij en raak je de controle over je lichaam kwijt. Wanneer je dan niet goed om kunt gaan met onzekerheidheid, dan verandert onzekerheid in angst. 

Angst voor het onbekende en de onduidelijkheid. Wat is er met me aan de hand? Van onderzoek naar onderzoek, bij die ene arts die uiteindelijk niets voor me kan betekenen en mij weer verwijst naar een andere arts. En zo hang ik in de medische malle molen. Tussen neurologie, oogheelkunde en de psychiatrie. Op zoek naar duidelijkheid. 

Duidelijkheid  
Eind augustus hebben we meer duidelijkheid gekregen.
Er is een diagnose gesteld.
Dat is ook waarom het stil was op mijn blog.
We zijn vooral bezig geweest om het te begrijpen. Want ja, als we het zelf niet begrijpen, hoe moeten we het dan uitleggen?
Niet het waarom. Maar vooral ‘En nu?’. 
We begrijpen wat er wordt gezegd, maar we snappen het nog niet. 

En nu?  
Met een diagnose kan er invulling gegeven gaan worden aan behandeling, therapie en de juiste mensen om ons heen verzamelen. Er is een richting om op te gaan. Biedt het perspectief? In elk geval mogelijkheden. In elk geval iets.
En dat is al zo veel meer dan niets…

Gedicht Dr. Rebecca Ray: It's not about how many times you need to let go. Or how many times you need to heal. Or how many times you need to start again. It's about the fact that you did and you can and you will.

 

Advertenties

2016 – Samen Volhouden

2016 staat voor mij voor samen volhouden. Aanpassen. Uitproberen. Hard werken. Een stap vooruit en drie stappen achteruit. Genieten van de kleine dingen om ons heen. Alternatieve therapieën. Op zoek naar de juiste zorg. Om weer samen een leven op te kunnen bouwen.


SAMEN VOLHOUDEN

STEUN van elkaar en voor elkaar. Niet alleen dichtbij maar ook uit onverwachte hoek. Lange gesprekken, een lief berichtje, een gebaar en vooral van een kleine groep mensen. Ze zijn betrokken, leven met ons mee en ik weet dat ze er zijn.  

AFZIEN in helaas vele opzichten. In verlies, in pijn, in verdriet. Het is een heftig proces wat we doorgaan. De vele tegenslagen die we te verwerken krijgen. Telkens de hoop en verwachting en het weer opkrabbelen. De strijd in de zorg, om de zorg en vooral te worden gezien in de zorg.

MURPHY is my middle name. Vorig jaar heeft iemand tegen mij gezegd “Ik vergelijk je met de Fyra, gaandeweg het proces komen er steeds meer gebreken aan het licht.” Humor, maar eigenlijk is het helemaal niet grappig als je nagaat dat het ook echt zo is!!!

ERNST ondanks alle ellende zal je dat niet gelijk horen of aan mij zien. Dat is mijn valkuil, maar ook mijn kracht. Je hoort het niet gelijk aan de telefoon of ziet het niet gelijk. Een valkuil is het vooral in de zorg, net of dan de ernst niet doordringt bij een specialist of organisatie. Toch is het vooral een kracht om het vol te kunnen houden.

NALATEN specialisten die het nalaten om op te schrijven wat ze hebben gezegd. Die nalaten om samen te werken. Te kijken naar de mens, het verhaal achter een patiëntnummer. Te luisteren naar wat nodig is in plaats van het afvinken van standaard protocollen. 

VEERKRACHT mijn man die opeens naast fulltime werken, ook de zorg voor mij, de zorgen om mij, het complete huishouden van koken tot het doen van de was en schoonmaken op zijn bordje krijgt en dan zichzelf nog staande moet zien te houden. 

ONVOORWAARDELIJK onze relatie

LOSLATEN letterlijk en figuurlijk. Van alles wat was, van werk en opleiding tot vriendschappen die veranderen of niet meer wederzijds blijken. Maar ook het loslaten van toekomstplannen of verwachtingen. Het leren loslaten van emoties en gevoelens. 

HUMOR met elkaar en om wat er is gebeurd. Om iets minder beladen te maken. Dat kunnen met een lach en een traan is houden van. Dat is een hechte vriendschap, door de tranen van de pijn, komen de tranen van het lachen.

OPBOUWEN van mijn gezondheid in sterkte, kracht, conditie, belasting en belastbaarheid. Ontstaan van nieuwe vriendschappen. Opbouwen van mijn zelfvertrouwen. Het vertrouwen in mijn eigen lichaam. Het weer opbouwen van een leven samen. 

UITZONDERING een uitzondering zijn. Ben ik ergens goed in? Blink ik ergens in uit? Of val ik ergens buiten? In de zorg ben je een pingpongbal in een flipperkast. Heen en weer geslingerd tussen artsen, specialisten en organisaties als Atypisch, niet normaal, aspecifiek, subnormaal.

Lydia, Tania, Verony, deze vrouwen bewonder ik om hun kracht, bevlogenheid en betrokkenheid. Zij delen persoonlijke ervaringen, beschrijven verhalen en situaties. Zij geven een stem aan de mensen die anders niet worden gehoord. Zo dankbaar dat ik hen heb ontmoet.

Een arts treffen die wel betrokken is en blijft. Kijkt naar wat er wel mogelijk is binnen de organisatie in plaats van mij weer door te verwijzen. 

DIAGNOSE geen diagnose. Geen label. Dat betekent dat er geen gerichte zorg gegeven kan worden. Zorg is gelabeld, gekoppeld aan een dbc-code. Dat is een diagnose- behandelcombinatie om te kunnen declareren bij de zorgverzekeraars. Een dbc-code ‘geen diagnose wel revalidatie’ bestaat niet.

EINDELIJK dit jaar sluiten we af met IETS. Een traject van psychische begeleiding wordt in januari gestart. Therapieën die wel iets kunnen betekenen. Een pijntherapeut, een bekkenbodem fysiotherapie zorgen dat ik weer beter kan bewegen. Mijn grenzen opzoeken. Oefenen, oefenen, oefenen. Durven, denken, voelen, doen.

NIET OPGEVEN 

'Haal de moet eruit. Houd de moed erin'
~unknown~

Rare snijboon 

I'm sad, hurt, angry, mad, and disappointed, but you know what? I'll put on a smile and move on, it will hurt, but I will survive
-unknown-

Ik ben verdrietig, ik voel de pijn, woede. Ik ben teleurgesteld en ik word gek van alle gedachten. Maar weet je… voorheen zou ik een glimlach opzetten en verder gaan. Maar dat doe ik niet meer, dat kan ik niet meer. Het voelt zo naar. Maar ik ga verder, wij gaan verder. Door de tranen heen. Samen staan wij sterk. Nog een lange weg te gaan. 

Heen en weer geslingerd worden tussen willen, kunnen, moeten. Als een flipperbal in een horrorflipperkast. Achter elke deur een andere onaangename verandering. Alle zorg om ons heen hebben we zelf moeten regelen. Want aanspraak maken op zorg zonder diagnose, dat is onmogelijk. Nee, zelfs niet wanneer het zo duidelijk is dat er zorg nodig is. 

Een jonge vrouw. Energiek, enthousiast, sociaal, betrokken en actief. Werken, studeren, creatief en zelfstandig. Samen genieten van carnaval, in mei op vakantie kunnen en nieuwsgierig het ontdekken van een andere cultuur, natuur en vooral culinaire uitstapjes. Lange avonden, heerlijke gerechten, wijn drinken en het liefst nog cognac na… het ultieme samenzijn voor ons. Dan is het niet te bevatten wat er afgelopen jaren is gebeurd. 

In een trechter van steeds minder

Wel elkaar steeds meer gevonden


Niet denken, maar voelen
         Niet doen, maar voelen 
                  Niet denken, niet voelen, maar doen. 

Mijn ogen, ervaren het dubbelzien, de felheid van het licht, bewegend beeld, geen focus, alles is onscherp
Mijn oren, het is nooit stil in mijn hoofd. Naast een constant suizen, valt het nu af en toe stil, net of de stekker eruit wordt gehaald en de stekker zit er weer in. Ook een snerpende pieptoon die zo fel doorkomt en gelukkig weer weg gaat. Zeker nu ik steeds minder energie krijg en alles meer energie kost, is alles al snel een brij van geluiden. Komt het geluid te hard binnen en kan ik steeds minder goed gericht geluiden filteren.
Mijn mond staat voor het paraberksyndroom, mijn voedselallergie en overgevoeligheden voor fruit, kruiden en zo veel meer. Ondertussen daar wel aardig onze weg in gevonden. Niet te strikt, maar wel altijd gebonden. Omdat ik anders weet wat de gevolgen zijn. Blaasjes op de lippen, tong, opzetten van klieren, jeukende neus, ogen en oren. Huiduitslag, maar ook buikkrampen en alles wat jullie daar verder niet van willen weten! 

Mijn evenwicht, mijn balans, mijn vertrouwen. Ik loop op water, ik wiebel. Ik zoek stevigheid, maar ik heb geen houvast. Met elke stap verschuift de vloer, ik word misselijk. Ik kijk vooruit en focus, maar mijn ogen draaien weg. 

Mijn rechterarm. Door constante verhoogde spierspanning in de schouder, gevolgen voor elleboog en de hand. Minder kracht, maar ook een zeurende arm. Naar binnen staan van mijn pink en ringvinger. Mijn ring niet meer om kunnen. Kootjes van mijn vingers die niet meer kunnen buigen.     

Mijn onderrug, rechterheup en lies zorgen voor een constante verkramping voor spierspanning, het intrekken van mijn bekkenbodem, verkorten van mijn spieren, een X-been, mijn rechterknie trekt naar binnen.  
Mijn rechtervoet heeft dystrofie-achtige verschijnselen. Zodra ik ga zitten en mijn voet belast, kleurt hij pimpelpaars met rode vlekken. Wordt dik. De kleine teentjes trekken naar binnen en de grote teen overstrekt. Door zenuwpijn onder de bal van mijn voet is het opbouwen van belasting erg lastig. 

En dan valt dit kaartje op de deurmat… rare snijboon…    

Ansichtkaart - rare snijboon aan een knijper aan de waslijn

Lotte van Dijck  www.deverderkijker.com 

 

Iets klopt er niet

“Je bent hartstikke normaal, maar iets klopt er niet.” – Paul de Leeuw uitzending Pauls Puber Kookshow van 1 oktober 

Een uitspraak die ik moest opschrijven. Dit zou zomaar de beschrijving van een behandelcombinactie kunnen zijn. Dus een DBC-code, maar dan zónder die Diagnose. 

Een actieslogan binnen de zorg ‘DBC WEG ERMEE’.

Nu ik binnen ons zorgsysteem geen passende diagnose heb binnen de somatiek, krijg ik de diagnose SOLK.

Met ‘mogelijk MS’, ‘op dystrofie lijkende klachten’ of de ziekte van Lyme wat niet wordt erkend als chronisch ziektebeeld zijn mijn klachten lichamelijk onverklaarbaar. 

Somatisch Onverklaarbare Klachten vallen onder de psychosomatiek. En ook binnen de psychosomatiek kan men alleen in hokjes denken. Ook hier MOET een diagnose worden gesteld. Dat is nu eenmaal zo bepaald. 

Binnen de somatiek wíllen artsen niet buiten de gestelde protocollen kijken. Geeft mijn medisch dossier nog niet de helft weer van wat er daadwerkelijk is gezegd. En behandelt men mij niet als mens met een hulpvraag, maar als een patiënt met een dossier waar een DBC-code aan gekoppeld moet zijn. 

Binnen de psychosomatiek druist het voor mij nog meer in tegen elke vezel van persoonsgerichte zorg of rechtvaardiging. 

Men stelt diagnoses vast volgens de DSM. Dat zijn criteria die zijn vastgesteld per psychische stoornis. Het zijn richtlijnen om naar te handelen en nadrukkelijk niet om een diagnose vast te stellen. Anders wordt het wanneer de zorgverzekeraar alleen behandelingen vergoedt wanneer er een diagnose is gesteld volgens deze richtlijnen, de DSM classificaties.

En dan worden er dus diagnoses gesteld volgens de DSM classificatie. En staan er zwart op wit in mijn dossier een reeks aan psychische stoornissen waaraan ik lijd. En dan zit het opeens allemaal tussen mijn oren. 

Natuurlijk zou ik moeten denken ‘Als dat ervoor zorgt dat ik er uiteindelijk beter van word, dat ik nu wél word geholpen.’ 

Maar het gaat dwars door mij heen wanneer ik moet lezen dat er sprake is van een pijnstoornis. ‘Deels somatisch verklaard, maar de heftigheid van de pijnervaring is grotendeels psychisch.’ Diegene die dit opstelt heeft werkelijk nog nooit zenuwpijn ervaren.

Iets klopt er niet. 

Zie een richtlijn, handboek of een protocol als kader of uitgangspunt.

Een mens bestaat niet uit hokjes. Geen mens is hetzelfde. Breng de mens weer terug in de zorg. 

Luister naar de hulpvraag. Een behandeling per persoon in plaats van een patiënt te behandelen volgens een algemeen gesteld protocol.  

I'M NOT WEIRD I'M LIMITED EDITION

‘Ik stel het belang van de patiënt voorop…’

image
bron: KNMG Afbeelding Eed van Hippocrates

… maar alleen wanneer er een dbc (diagnose-behandelcombinatie) aanhangt.’

Het uitgangspunt in de zorg gaat steeds meer richting handelen ‘in het belang van de patiënt’. Zelfredzaamheid. Veranderingen in de communicatie. Niet alleen maar naar de patiënt, maar met de patiënt. Doordat de patiënt mondiger wordt en meer kennis heeft door het internet.
Of ‘de patiënt staat centraal’. Mooie woorden maar het staat haaks op onze ervaringen in de zorg van de afgelopen vijf jaar. Het is dat het niet kan, anders zou ik spontaan voor de bewoordingen ‘in het belang van de patiënt’ een allergie ontwikkelen. Helaas reageer ik keer op keer ‘anders’ dan een standaard regel, protocol of ziektebeeld waar men op dit moment in de zorg zo consequent vanuit gaat.

Ieder mens heeft bepaalde kenmerken, zoals ook een ziektebeeld wordt vastgesteld aan de hand van een aantal overtuigende kenmerken of symptomen.
Hoe verschillend wij als mens zijn, uit ook een ziekte zich net zo divers.

Waarom wordt dan geprobeerd om dat in een standaard protocol of richtlijn te passen?
Overleg tussen specialisten? Als de ene al een DBC heeft geopend, kan een ander dat niet meer en dus niet meer declareren.
Men denkt aan dystrofie in mijn voet. Na een fikse kuur van ontstekingsremmende pijnstillers, verdovende zalf en vitamine C 1000mg. Ik heb een afspraak met de pijnarts. Hij kan het nog niet met zekerheid zeggen en wil eerst dat er gekeken wordt naar eventuele vaatproblemen. Na een doppleronderzoek -echt zo naar bij zenuwpijn (!!)- is de conclusie van de vaatchirurg helder; “Daar is wat mij betreft geen twijfel over, ik zie twee verschillende benen. De aansturing van het autonome zenuwstelsel is verstoord, dystrofie. Ik zal ook in de brief een verwijzing zetten naar een revalidatiearts gespecialiseerd in dystrofie.”
Er is geen terugkoppeling of overleg tussen de specialisten. De pijnarts kan niets voor mij betekenen. En de revalidatiearts als ook de fysiotherapeut hebben een diagnose van de pijnarts nodig voor een intensievere behandeling. En ik? Ik heb elke dag zenuwpijn in mijn voet. Pijnscheuten. Een koude voet. Zodra ik zit wordt mijn voet dik, kleurt naar donkerpaars en verkrampt.

En dit is nog maar één van de situaties waarin wij zijn beland.
Zorgen om de zorg, waar blijf ik als patiënt?

Eigenlijk zou de Nederlandse Zorgautoriteit een nieuwe DBC vast moeten stellen:
GEEN DIAGNOSE – WEL ZORG

Goede zorg is waar nodig gericht op reductie van symptomen bij mensen, maar reduceert mensen nooit tot een onmenselijke set van symptomen bron: Twitter Luc Pluijmen d.d. 5 februari 2016

“Eén van de weinige protocollen die in de zorg altijd gevolgd moet worden is dat men eerst naar de mens kijkt en dan pas naar het protocol”

Luc Pluijmen – deMenszien.nu bron: Twitter d.d. 6 december 2015

‘Diagnose zit goede behandeling in de weg’ bron: Nationale Zorggids online d.d. 4 februari 2016

‘Artsen moeten stoppen met diagnoses stellen’ bron: Skipr d.d. 3 februari 2016

“Ouderwets een diagnose stellen de behandeling eerder in de weg zit dan vooruit helpt” @PeterSterk

‘I DON’T QUIT’ 

Bijna een jaar verder. Het einde van de zomer nadert. Ook deze zomer voorbij zien gaan, liggend in bed voor het raam. Op mijn blog was het stil. Te stil naar mijn zin. 

De wil om iets te plaatsen is er. Een hoofd vol met zo veel te vertellen, maar ik kan mij er niet toe zetten. Het kost te veel energie. 

Nu plaats ik deze quote, over volhouden, in oplossingen denken, miizelf niet laten overmannen door zorgen en emoties. Ik haal diep adem. Het komt goed. Ik geef niet op. 

Ik wil jullie graag actiever meenemen in hoe het gaat. Delen wat er met mij gebeurt. Heel opbeurend is dat nog niet, maar dat is juist zo belangrijk om ook te vertellen. Daar ligt mijn drempel, ik vind het zo moeilijk om mij kwetsbaar opstellen. Ik wil niet worden gezien als ‘schrijnende situatie in de zorg’. Ik wil geen medelijden.

Wat ik wel kan is beschrijven wat er gebeurt wanneer je buiten de gestelde protocollen valt binnen de zorg. Wanneer je niet in een hokje past. Dan is er geen zorg. Hoe hard ik die zorg ook nodig heb. 

Ik hoop dat jullie bij mij blijven als volgers. Dat ik er weer kan zijn om iets te schrijven dat je herkent. Deel mijn verhaal wanneer het je interesse heeft of als het je raakt.

Ik geef niet op.  

~~~  ~~~  ~~~ 

Waarom komen we niet in opstand?

Waarom komen we niet in opstand? Jan Rotmans stelde deze vraag vorige week bij het geven van een lezing op een congres. Van alle uitspraken in deze blog vind je de verwijzingen aan het einde van de blog.

Ik nodig iedere zorgverzekeraar, ziekenhuisbestuurder, arts en politicus uit om één dag met mij te ruilen.
Euhm… dit is wel heel algemeen. Ik moet bij één persoon beginnen.
Wie kan er daadwerkelijk iets veranderen?

Zelf kan ik geen zorg weigeren. Zonder diagnose heb ik geen recht op zorg en ben ik al twee jaar aan bed gebonden.
Ik kan inzicht geven in mijn situatie om te laten zien wat de gevolgen zijn wanneer protocollen en kosten leidend zijn.

Kan een arts in dienst komen bij het ziekenhuis? Een bestuurder in de zorg tevreden zijn met minder salaris? Een zorgverzekeraar in plaats van budgetten, afspraken gericht op kwaliteit maken?
Het kan, Ziekenhuis Bernhoven heeft deze cultuuromslag gemaakt. De patiënt staat daadwerkelijk centraal, artsen zijn in dienst van het ziekenhuis. Er wordt gekeken welke behandelingen er nodig zijn, in plaats van uitgaan van standaarden. Laat vele ziekenhuizen hier navolging aan geven! RadarExtra 16-05-2016

Wie kan er ingrijpen en een begin maken met veranderingen in de zorg?
Wie heeft er zicht op deze afspraken? De regels en de prijsafspraken in de zorg?
De Nederlandse Zorgautoriteit (NZa).
Hoe absurd is het dan wanneer notabene de voorzitter van de Nederlandse Zorgautoriteit, Marian Kaljouw zegt:
‘Het zorgstelsel is niet het probleem, maar de kosten.’ column Skipr 12-05-2016

De patiënt staat centraal? In welk systeem?
NIET in ons zorgstelsel. De nadruk ligt op productie draaien, omzet maken en heel veel administratie. Ons zorgstelsel dat door een ondoordringbaar woud van protocollen en regels in het teken staat van kosten.

Kwaliteit een randvoorwaarde?
Wat is kwaliteit wanneer er éérst afspraken gemaakt worden over budget en dan pas over welke handelingen er onder een behandelcode vallen? Wat is kwaliteit wanneer er alleen gekeken wordt naar de kosten? Goedkoper in plaats van het resultaat voor de patiënt?

Inzage in de werkelijke kosten kan NIET gegeven worden.
Nog niet eens omdat ze het niet zouden willen, maar simpelweg omdat ze het NIET WETEN.
Zorgverzekeraars weten het niet omdat de behandelcodes, de beruchte DBC’s, per behandeling, per ziekenhuis verschillen.
Artsen weten niet wat er voor hun behandelingen in rekening wordt gebracht. Die weten alleen dát ze voor elke handeling worden betaald.
Ziekenhuizen dienen bij de zorgverzekeraar declaraties in, nadat de behandeling is geweest en dat soms tot een jaar ná de behandeling. Als patiënt kun je dus geen afweging maken in de kosten.

Politiek, zorgbestuurders, zorgverzekeraars en zorgaanbieders draaien om elkaar heen.
Als politicus kwaliteit een randvoorwaarde noemen en als bestuurder van een ziekenhuis de omzet van de arts als uitgangspunt nemen, in plaats van kwalitatief goede zorg, zoals Ab Klink. Buitenhof 25-11-2007 NOS 11-12-2015

Nodig ik dan Marian Kaljouw bij mij uit, of kom ik dan bij minister Schippers die politiek verantwoordelijk is voor de Nederlandse Zorgautoriteit? Of beiden. Hebben jullie nog suggesties? Ik meen het serieus.
Ik ben wel slachtoffer van het zorgsysteem, maar ik word geen slachtoffer.
Wij houden vol. Er moet een moment komen dat ook ik als patiënt word gezien in de zorg en niet als a-typisch, omdat ik niet in een bestaand protocol pas.

Laat mijn situatie dan vooral staan voor zo veel mensen die met mij in eenzelfde situatie zijn beland.
Maar ook als voorbeeld dienen voor de politiek, een medische misser. Om van de gemaakte fouten te kunnen leren.

‘De politiek heeft gekozen voor een geldverslindend zorgsysteem.’ artikel Volkskrant 29-06-2010
Nu voelt niemand zich verantwoordelijk en is de patiënt de dupe.
Veranderen doe je met elkaar en ik denk dat de politiek aan zet is.

Politiek neem de verantwoordelijkheid voor de zorg en ga zelf met de billen bloot! VERANDER ONS ZORGSYSTEEM!

image

Zorgaanbieders, zorgverzekeraars, de politiek, hoogleraren, hieronder lees je hoe zij naar de zorg kijken

Liwwadders 25-05-2016
Altijd maar weer: wat kost het? Nooit: wat levert het op? Jan Rotmans danste gistermiddag op het podium van schouwburg de Harmonie in Leeuwarden. De Rotterdamse professor was uitgenodigd op het congres van de Leeuwarder welzijnsinstelling Amaryllis (sociale wijkteams). Waarom komen we niet in opstand? Jan Rotmans
Het artikel lezen: Jan Rotmans: Waarom komen we niet in opstand?

Skipr 12-05-2016
“Het zorgstelsel is niet het probleem, maar de kosten. We zouden dan ook een discussie moeten voeren over de manier waarop we de zorg bekostigen” Marian Kaljouw Bestuursvoorzitter Nederlandse Zorgautoriteit (NZa)
De column lezen: Stelseldiscussie in de zorg is onzinnig

RadarExtra 16-05-2016
“Het systeem als zodanig zegt eigenlijk tegen de aanbieders, jullie moeten zo veel mogelijk patiënten behandelen en het liefst de makkelijkste.” Evelien Tonkens hoogleraar Burgerschap en Humanisering van de Publieke Sector

“Ik denk dat het eerlijk is om te zeggen, dat op dit moment de patiënt niet in staat wordt gesteld om te kiezen op basis van prijs noch kwaliteit.” Marcel Levi bestuursvoorzitter en internist AMC

“In ieder geval ons ziekenhuis is tot nu toe erg slecht in staat geweest om de precieze kosten van behandelingen, per behandeling uit te rekenen. We zitten er middenin om dat beter te kunnen.” … “Al die ziekenhuizen komen eigenlijk uit een tijd waarin het helemaal niet uitmaakte wat het koste, want het geld kwam toch wel.” Wouter Bos bestuursvoorzitter VU Medisch Centrum

“We hebben de macht weggegeven aan de ene kant de ziekenhuizen en specialisten en aan de andere kant de zorgverzekeraars, dat is letterlijk ziekmakend. Dat is ongezond.” Jan Rotmans hoogleraar Transitiekunde

“Het is een veel logischer systeem wanneer het ziekenhuis een zak geld krijgt en na rato, inzet en kwaliteit verdeelt over de specialismen.”  Prof. dr. Casper van Eijck Erasmus MC

“Menselijkheid terugbrengen in het systeem. De zorg moet menselijker worden. Je bent als mens figurant in het systeem.” Jos de Blok directeur Buurtzorg NL

“Er is een grens aan efficient werken. Van efficient werken naar kwaliteit.” Ziekenhuis Bernhoven

De reportage terugkijken ‘Tien jaar marktwerking in de zorg, wie wordt er beter van?’ – deel 2

De Nederlandse Zorgautoriteit, de Nza is diegene die toezicht houdt op zorgaanbieders en zorgverzekeraars en tarieven vaststelt. “Bij alles wat we doen staat het belang van de burger voorop. Dit betekent dat we steeds bewaken dat de zorg betaalbaar blijft voor wie dat nodig heeft, de zorg op tijd beschikbaar is en de kwaliteit ervan goed is.”
Zij moeten ook duidelijke informatie geven over de prijs en kwaliteit van de zorg, zo is te lezen op de website.
Voor meer informatie over de Nederlandse Zorgautoriteit bezoek de website

NOS 11-12-2015
“Ze snijden toch een beetje in eigen vlees. Want minder behandelen betekent minder omzet. Om die keuze te maken moet je best een beetje dapper zijn.”

In het Radboudumc in Nijmegen mogen artsen voortaan langer met hun patiënten praten, als ze dat nodig vinden. Het ziekenhuis heeft daarover afspraken gemaakt met zorgverzekeraar VGZ. VGZ hoopt zo dat er minder behandelingen uitgevoerd worden en dat daardoor de zorgkosten dalen.

Ook maakt het contract met VGZ het voor de artsen van het Radboudumc mogelijk om verder buiten de bestaande protocollen te treden, door bijvoorbeeld een andere arts bij het gesprek te betrekken.
Dat heeft positieve gevolgen voor de patiënten. Ab Klink lid van de Raad van Bestuur van VGZ 
Het artikel lezen: De arts mag van de zorgverzekeraar langer praten met patiënt

Volkskrant 29-06-2010
De sterk stijgende kosten van de zorg worden niet veroorzaakt doordat we steeds meer zorg vragen, maar door de verzekeraars, de marktwerking en het DBC-prijssysteem. De politiek heeft gekozen voor een geldverslindend zorgsysteem. Robert W. Kreis
Het artikel lezen: Niet zorg maar zorgsysteem is te duur

Buitenhof 25-11-2007 
‘Ik vind de kwaliteit van de zorg dáár moet op geconcurreerd worden. Dat is voor mij absoluut een randvoorwaarde’
‘Een soort van marktwerking zou je kunnen zeggen, dat de patiënt -want die staat centraal- weet waar hij de beste zorg kan inkopen’ Ab Klink minister Volksgezondheid
De uitzending nakijken: Het zorgstelsel voor verbetering vatbaar