Categorie archief: Verdriet

Durf maar stil te staan

Durf maar stil te staan bij wat jou beweegt.


Stap voor stap en steen voor steen.
Leef je dwars door ’t leven heen.
Leef voluit en geef nooit op.


Incasseer, reflecteer en accepteer.
’t doet soms zeer gewoon mens te zijn.
Durf het aan, blijf maar staan, heb maar lief, durf te gaan, volg je hart ervoor. 
Ventileer, inhaleer, expireer, keer op keer. 
Leer een mens te zijn.


Wees maar bang, verlang, ontvang. 
Dat wij ook naast jou gaan staan. 

Durf maar stil te staan bij wat jou beweegt en raakt.                                     Durf maar stil te staan bij wat jou beweegt en maakt.


                                             ~Revalidatiecentrum Groningen~

Blauwe druifjes op een witte achtergrond

 

Advertenties

Echt een keertje beter zal zijn? 

Een tekst over genieten, ondanks intense pijn en verdriet.
Gedicht◇
Troostgeschenk

 

                                     ~~~~~~~~~~~~

“Ik kan duizenden malen roepen. Dat ik dit leven niet heb gewild. Dat ik mijn last te zwaar vind. Veel te groot, te koud, te kil.

Ik kan mopperen en tegenwerpen. Dat het leven niet vanzelf gaat. Dat de tijd te snel verstrijkt. En iedereen mij in de steek laat. 

Ik kan vechten, knokken, strijden. Tegen verdriet en intense pijn. Maar zal het daarom de volgende morgen, echt een keertje beter zijn? 

Door negatief te reageren wordt de dag niet minder slecht. Kom ik van de vervelende regen ook nog in de drup terecht.

Door het donker te aanvaarden voel ik de last die ik bij me draag. Toch zal die mij nooit kunnen beletten dat ik geniet, ook weer vandaag.”  

  ~~~~~~~~~~~~

Genieten is voor mij nog een te groot woord. Daarvoor heb ik nu nog teveel pijn en verdriet. Maar ik ben mij elke dag wel bewust van kleine dingen die zo mooi en krachtig kunnen zijn. 

Een paar stappen buiten kunnen zetten in een voorzichtige voorjaarszon. Het licht zien spelen met de bomen en planten die zich ontdoen van hun winterse jas. En dan die foto kunnen maken waarin ik dat lichtspel kan vangen.

Een bezoek van iemand, lang niet gezien. Mijn nichtje die altijd voor een glimlach zorgt, volop in ontdekking en wijsheid als 3 jarige kleine meid.

Een kaartje met een lieve tekst. Een kadootje via de post, wat een verrassing. 

Samen kunnen blijven lachen, al is het soms door de tranen heen. De tekst van een lied, alsof het mijn gevoel beschrijft. En zo houden wij vast aan het gevoel, dat het echt een keertje beter zal zijn. 

Voorzichtige voorjaarszon door een boom met roze bloesem
Foto ◇ Liesbeth Duits 13 februari 2017

Rare snijboon 

I'm sad, hurt, angry, mad, and disappointed, but you know what? I'll put on a smile and move on, it will hurt, but I will survive
-unknown-

Ik ben verdrietig, ik voel de pijn, woede. Ik ben teleurgesteld en ik word gek van alle gedachten. Maar weet je… voorheen zou ik een glimlach opzetten en verder gaan. Maar dat doe ik niet meer, dat kan ik niet meer. Het voelt zo naar. Maar ik ga verder, wij gaan verder. Door de tranen heen. Samen staan wij sterk. Nog een lange weg te gaan. 

Heen en weer geslingerd worden tussen willen, kunnen, moeten. Als een flipperbal in een horrorflipperkast. Achter elke deur een andere onaangename verandering. Alle zorg om ons heen hebben we zelf moeten regelen. Want aanspraak maken op zorg zonder diagnose, dat is onmogelijk. Nee, zelfs niet wanneer het zo duidelijk is dat er zorg nodig is. 

Een jonge vrouw. Energiek, enthousiast, sociaal, betrokken en actief. Werken, studeren, creatief en zelfstandig. Samen genieten van carnaval, in mei op vakantie kunnen en nieuwsgierig het ontdekken van een andere cultuur, natuur en vooral culinaire uitstapjes. Lange avonden, heerlijke gerechten, wijn drinken en het liefst nog cognac na… het ultieme samenzijn voor ons. Dan is het niet te bevatten wat er afgelopen jaren is gebeurd. 

In een trechter van steeds minder

Wel elkaar steeds meer gevonden


Niet denken, maar voelen
         Niet doen, maar voelen 
                  Niet denken, niet voelen, maar doen. 

Mijn ogen, ervaren het dubbelzien, de felheid van het licht, bewegend beeld, geen focus, alles is onscherp
Mijn oren, het is nooit stil in mijn hoofd. Naast een constant suizen, valt het nu af en toe stil, net of de stekker eruit wordt gehaald en de stekker zit er weer in. Ook een snerpende pieptoon die zo fel doorkomt en gelukkig weer weg gaat. Zeker nu ik steeds minder energie krijg en alles meer energie kost, is alles al snel een brij van geluiden. Komt het geluid te hard binnen en kan ik steeds minder goed gericht geluiden filteren.
Mijn mond staat voor het paraberksyndroom, mijn voedselallergie en overgevoeligheden voor fruit, kruiden en zo veel meer. Ondertussen daar wel aardig onze weg in gevonden. Niet te strikt, maar wel altijd gebonden. Omdat ik anders weet wat de gevolgen zijn. Blaasjes op de lippen, tong, opzetten van klieren, jeukende neus, ogen en oren. Huiduitslag, maar ook buikkrampen en alles wat jullie daar verder niet van willen weten! 

Mijn evenwicht, mijn balans, mijn vertrouwen. Ik loop op water, ik wiebel. Ik zoek stevigheid, maar ik heb geen houvast. Met elke stap verschuift de vloer, ik word misselijk. Ik kijk vooruit en focus, maar mijn ogen draaien weg. 

Mijn rechterarm. Door constante verhoogde spierspanning in de schouder, gevolgen voor elleboog en de hand. Minder kracht, maar ook een zeurende arm. Naar binnen staan van mijn pink en ringvinger. Mijn ring niet meer om kunnen. Kootjes van mijn vingers die niet meer kunnen buigen.     

Mijn onderrug, rechterheup en lies zorgen voor een constante verkramping voor spierspanning, het intrekken van mijn bekkenbodem, verkorten van mijn spieren, een X-been, mijn rechterknie trekt naar binnen.  
Mijn rechtervoet heeft dystrofie-achtige verschijnselen. Zodra ik ga zitten en mijn voet belast, kleurt hij pimpelpaars met rode vlekken. Wordt dik. De kleine teentjes trekken naar binnen en de grote teen overstrekt. Door zenuwpijn onder de bal van mijn voet is het opbouwen van belasting erg lastig. 

En dan valt dit kaartje op de deurmat… rare snijboon…    

Ansichtkaart - rare snijboon aan een knijper aan de waslijn

Lotte van Dijck  www.deverderkijker.com 

 

Ik krabbel omhoog

Wanneer je gedachten blijven malen en je zelf geen woorden kunt vinden voor wat je voelt of zeggen wil…

Ik krabbel omhoog

Tekst Troostgeschenk

Er zijn regelmatig van die dagen
Dat ik mijn kracht niet vinden kan
Er zijn geen vrolijke gedachten
Ik ben rusteloos en bang

Ik heb geen macht om te vertrouwen
Ik krijg geen hoop en durf het niet
Ik blijf in dezelfde rondjes draaien
Overgeleverd aan verdriet

Mijn wezen is teneergeslagen
Er steekt een brok diep in mijn keel
Ik laat de dag de dag maar zijn
Het wordt me soms gewoon te veel

Dan kan ik mijn gedachten laten stromen
Mijn angst komt op en ik laat het gaan
De rondjes blijven nog even draaien
Maar blijken dan toch stil te staan

Mijn schouders worden weer wat sterker
Mijn keel wordt gelukkig ook weer bevrijd
Ik krabbel omhoog en herwin mijn kracht
Ik vind nieuwe moed en vastberadenheid

Light in my darkest night

'I think optimistic people aren't naive or happy all the time or have the perfect life or have never know pain. Actually, I think they're the ones who know darkness well and being positive gives them a light in their darkest night.'

Optimistisch zijn wil niet zeggen dat je altijd vrolijk bent, of doet alsof je altijd vrolijk bent.
Het zorgt voor net dat beetje licht of verlichting wanneer het extra moeilijk is.
Dat maakt het verdriet, de pijn en het verlies wat dragelijker.

Bij ons is het ook echt met een lach en een traan.
Een lach breekt letterlijk door mijn tranen van de pijn.
Een herinnering maakt mij aan het lachen en verzacht het opgekropte verdriet.
Dan voel ik mij kwetsbaar, maar niet breekbaar.
Humor maakt ons samen sterk.
Dat maakt dat wij dit samen vol kunnen houden, hoe zwaar het ook is. 
 

Loslaten

Quote Patrick Mundus- Loslaten is het moeilijkst dat er is. Maar zonder loslaten blijf je zitten waar je eigenlijk niet wilt zijn.

Wanneer je lichaam je in de steek laat. 

Vasthouden om mijzelf niet te verliezen.

Loslaten zonder houvast voelt als een sprong in het diepe zonder bodem. 

Zicht op verandering. Op perspectief of verbetering geeft houvast.

Ik kom niet verder. Ik blijf hangen. Een stap vooruit en twee stappen achteruit. Ik houd vol. Of is het vasthouden om niet te hoeven loslaten. 

Vasthouden aan wie ik was. Loslaten is toelaten hoe het is.

Ik ben niet wat ik heb. Onzeker op zoek naar mijzelf. 


Its okay to not be okay…

Its okay to not be okay. Some days are just harder than others.'

… zo’n dag dat ik mezelf in de weg zit.

Ik hoor iets op televisie en ik denk, waarom!!! Ik plaats een bericht op Twitter… met dat het is verstuurd denk ik ‘euhm…dat is wel weer heel letterlijk opgevat, druif! Dan wil ik het corrigeren of verwijderen en denk ik ‘laat ook maar’.

Werkt het touchscreen van mijn tablet niet meer. Nu moet ik met de muis en/of toetscombinaties werken. Waar staat de cursor van de tab in beeld? Het klikken van de muis op de tablet klinkt als een oude zware perforator waar te veel papier tussen zit en dan doordrukt -ijzer op ijzer- 

Mijn voet zeurt en in mijn grote teen een tikkende zenuw. 

Na mijn blog over mijn oren, wil ik nu een blog over mijn ogen schrijven, maar mijn oog is niet van plan mee te werken…dus niet vandaag. 

Laat maar. Klaar. De frustratie zorgt voor beklemmende onrust, de tranen voel ik branden… I feel like crap 

 

Alsof er een bankschroef op je hoofd staat… 

Het is een prachtige, zonnige herfstdag. De bladeren van de bomen en struiken verkleuren nu snel, alles krijgt een warme kleur en de eerste bladeren vallen al. De herfst met zijn ritselende bladeren. Een heerlijke periode om buiten te zijn en lange wandelingen te maken.
Diegene die de BLADBLAZER heeft uitgevonden ervaart de herfst vast niet op deze manier.  


Wat is er aan de hand?

De oren van mensen met hyperacusis hebben een beperking in hun zogenaamd ‘dynamisch bereik’. Het dynamisch bereik is het vermogen van onze oren om zich snel aan te passen aan wisselende geluidssterkten. Snelle veranderingen in geluid kunnen door mensen die overgevoelig zijn voor geluid moeilijk worden verwerkt, waardoor de geluiden niet worden gedempt en te luid of te scherpbinnenkomen.

bron: voorlichtingspagina op kno.nl


Hyperacusis… mijn eerste ervaring was het geluid van de afzuigkap. Alsof het geluid werkelijk dwars door mijn hoofd raasde en daar achterbleef. Nadat ik drie maanden boven op bed had gelegen kon ik steeds wat meer en kwam ik voor de eerste keer naar beneden voor het avondeten. Dit was nadat er een lumbaalpunctie was gaan lekken. Het lekken van het hersenvocht veroorzaakte niet alleen ondragelijke hoofdpijn door ‘trekkende hersenvliezen’. Ook gaf het een nare druk in mijn hoofd en rug en brandende, stekende zenuwpijn in mijn onderrug.

Eerst dacht ik nog dat ik zo last van geluiden had, omdat ik drie maanden boven had gelegen. Daar waren natuurlijk niet veel geluiden. Dat ik weer moest wennen aan geluid. Maar was dat maar waar. Ik kan niet meer wennen aan geluid. Naast de hyperacusis heb ik ook last gekregen van oorsuizen. Door die combinatie zorgt geluid er eigenlijk voor dat het nooit stil is in mijn hoofd. Het is alsof er geen filter in mijn oor zit en alle geluiden versterkt binnenkomen. Een brij aan geluiden wat ervoor zorgt dat ik minder hoor, of dat veel geluiden zo hard binnenkomen of zo bepalend zijn dat ze bijna zeer doen, een onpasselijk gevoel geven en na blijven zeuren in mijn hoofd.

Ik kan nu zeggen dat het beter gaat. Dat had ik in 2014 nooit durven denken. Ik heb hele goede begeleiding gehad bij het audiologisch centrum van Kentalis. Ik heb cognitieve gedragstherapie gevolgd, waardoor ik wat meer grip heb gekregen op de onmacht en het totale lamgeslagen, onwerkelijke gevoel dat ik had. Vooral omdat ik zo goed besefte wat er mis ging met mijn gehoor, in mijn hoofd. Eerst tien jaar werkzaam als doventolk als dienstverlener in dezelfde omgeving en nu zat ik aan de andere kant van de tafel.


Ik heb nu ruismaskeerders. Deze geven een constante ruis af dat als een soort filter werkt, waardoor de geluiden zo gelijkmatig mogelijk binnen komen. Geluiden die mij nu nog ‘omver kunnen blazen’ 😉 zijn en blijven de diepe dreunende tonen bij elke reclame of programmaleader. De stofzuiger. Vrachtverkeer, een helikopter of het (voorheen) prachtig ronkende geluid van een motor.  

De dagelijkse geluiden gaan het ene moment beter dan het andere moment. Ik heb de ruismaskeerders niet de hele dag in. Geluiden die altijd te hard binnen komen zijn die van een keukenmachine, waterkoker of mixer, die afzuigkap. Het geluid van bestek, rammelende borden, lepeltjes in kopjes. Verpakkingen, denk aan plastic of dat cellofaan, papieren zakken of van de chips. Maar ook het luisteren naar een gesprek bij meer dan drie personen. Lastig te beschrijven wanneer je te veel hoort in een wereld waarin constant geluid is en mijn volumeknop kapot is.       

De herfst betekent nu voor mij de bladblazer. Wat een afschuwelijk, naar geluid. Zonder enige aankondiging komt het geluid binnen. Alsof er een bankschroef op je hoofd staat.  

 


In 2014 heb ik hierover een gastblog geschreven, lees het artikel ‘Ik hoor teveel’


Ik hoor teveel. Er is een hele kleine vrouw getekend met een bankschroef op haar hoofd.
bron onbekend





Moe zijn is zooo…

bron: http://www.moezijniszooo.blogspot.com

“Moe zijn is zooo…

…een hoofd vol plannen maar een lijf wat weigert welk plan dan ook uit te voeren” 
Moe? Vermoeid? Ach…iedereen is weleens moe. ‘Dat komt omdat je zo veel op bed ligt.’ Dat komt vast omdat je overdag slaapt, dan gooi je het slaapritme om.’ 

Was het maar zo. Kon ik er maar iets mee. Ik begrijp het als iemand het tegen mij zegt, maar hoe leg ik uit dat het niet zo is? 

Ik slaap maar ik rust niet uit. Ik slaap maar het voelt niet alsof ik geslapen heb. 

Dat ik altijd zo moe ben. Mijn lijf loodzwaar. Dat ik ziek kan zijn van vermoeidheid. Zo misselijk en beroerd, compleet uitgewrongen en kapotmoe… 

Het maakt verdrietig wanneer ik echt, echt probeer te genieten van ‘gezellig kletsen met een vriendin’ aan de telefoon, maar opeens ben ik klaar. Op. Leeg. Zo veel energie het kost om te luisteren naar de laatste ontdekkingen van de jongste. Te lachen om de verhalen en enthousiast te zijn. Oprecht, maar het doet letterlijk zeer van binnen. Zo veel te verwerken. Ogen die zo onrustig zijn dat ik ze voel bewegen achter mijn oogleden. 

Komt mijn nichtje op bezoek waar ik naar uitkijk. Dat geeft mij zo veel liefde en geluk. Zo puur. Dan pakt ze mijn hand en zegt ‘kom tante liesebet’ en je moet zeggen dat het niet lukt. Ze kletst en ze huppelt en ze dartelt door het huis. Dat ze niet op schoot kan zitten vanwege de pijn in mijn been. Dat is voor haar prima. Dat is hoe het is. Ze kruipt op het bed en zoekt een plekje. En gaat later met haar mama met de traplift. En dan voel je dat je lijf schreeuwt om rust. Dat het goed is dat ze na een uurtje weer naar huis gaan. Maar dat botst, dat wil je niet. Dat doet zo’n zeer van binnen. 

Je schuldig voelen wanneer je jezelf hoort gapen en je niet wakker kunt blijven. Terwijl je man de hele dag heeft gewerkt, gekookt, de vaat heeft gedaan en blij is als hij om 20:00u klaar is en kan gaan zitten.  

Ik lig nu sinds april 2014 op bed. Vanaf juni 2015 echt 24/7. Bijna twee-en-een-half jaar…

En dan na het douchen nog kunnen zeggen dat je blij bent dat je weer ligt…

In de eerste jaren was het wanneer ik na een familiebezoek of lange dag werken huilend in elkaar stortte in de auto of wanneer ik thuis kwam. Dan zeiden wij tegen elkaar ‘ze moesten eens weten’… 

Waarom vertel ik dit?
Jullie maken je al genoeg zorgen. De onmacht grijpt jullie net zo hard aan.
Jullie leven mee, maar weten ook niet wat te doen.
Toch om ook deze nare kant te vertellen.
Dat mijn glimlach of enthousiast gesprek dit van mij vraagt.
Dat het geen masker is, maar oprecht.
Alleen het is zo dubbel, want diep van binnen zuigt het mij leeg en kost het zo veel dat het genieten overschaduwt.
Dat zorgt voor die lach en die traan. 

Moe zijn ken ik niet meer. Dat heeft een hele andere betekenis gekregen.