Categorie archief: Verwerken

Durf maar stil te staan

Durf maar stil te staan bij wat jou beweegt.


Stap voor stap en steen voor steen.
Leef je dwars door ’t leven heen.
Leef voluit en geef nooit op.


Incasseer, reflecteer en accepteer.
’t doet soms zeer gewoon mens te zijn.
Durf het aan, blijf maar staan, heb maar lief, durf te gaan, volg je hart ervoor. 
Ventileer, inhaleer, expireer, keer op keer. 
Leer een mens te zijn.


Wees maar bang, verlang, ontvang. 
Dat wij ook naast jou gaan staan. 

Durf maar stil te staan bij wat jou beweegt en raakt.                                     Durf maar stil te staan bij wat jou beweegt en maakt.


                                             ~Revalidatiecentrum Groningen~

Blauwe druifjes op een witte achtergrond

 

Advertenties

Echt een keertje beter zal zijn? 

Een tekst over genieten, ondanks intense pijn en verdriet.
Gedicht◇
Troostgeschenk

 

                                     ~~~~~~~~~~~~

“Ik kan duizenden malen roepen. Dat ik dit leven niet heb gewild. Dat ik mijn last te zwaar vind. Veel te groot, te koud, te kil.

Ik kan mopperen en tegenwerpen. Dat het leven niet vanzelf gaat. Dat de tijd te snel verstrijkt. En iedereen mij in de steek laat. 

Ik kan vechten, knokken, strijden. Tegen verdriet en intense pijn. Maar zal het daarom de volgende morgen, echt een keertje beter zijn? 

Door negatief te reageren wordt de dag niet minder slecht. Kom ik van de vervelende regen ook nog in de drup terecht.

Door het donker te aanvaarden voel ik de last die ik bij me draag. Toch zal die mij nooit kunnen beletten dat ik geniet, ook weer vandaag.”  

  ~~~~~~~~~~~~

Genieten is voor mij nog een te groot woord. Daarvoor heb ik nu nog teveel pijn en verdriet. Maar ik ben mij elke dag wel bewust van kleine dingen die zo mooi en krachtig kunnen zijn. 

Een paar stappen buiten kunnen zetten in een voorzichtige voorjaarszon. Het licht zien spelen met de bomen en planten die zich ontdoen van hun winterse jas. En dan die foto kunnen maken waarin ik dat lichtspel kan vangen.

Een bezoek van iemand, lang niet gezien. Mijn nichtje die altijd voor een glimlach zorgt, volop in ontdekking en wijsheid als 3 jarige kleine meid.

Een kaartje met een lieve tekst. Een kadootje via de post, wat een verrassing. 

Samen kunnen blijven lachen, al is het soms door de tranen heen. De tekst van een lied, alsof het mijn gevoel beschrijft. En zo houden wij vast aan het gevoel, dat het echt een keertje beter zal zijn. 

Voorzichtige voorjaarszon door een boom met roze bloesem
Foto ◇ Liesbeth Duits 13 februari 2017

Ik krabbel omhoog

Wanneer je gedachten blijven malen en je zelf geen woorden kunt vinden voor wat je voelt of zeggen wil…

Ik krabbel omhoog

Tekst Troostgeschenk

Er zijn regelmatig van die dagen
Dat ik mijn kracht niet vinden kan
Er zijn geen vrolijke gedachten
Ik ben rusteloos en bang

Ik heb geen macht om te vertrouwen
Ik krijg geen hoop en durf het niet
Ik blijf in dezelfde rondjes draaien
Overgeleverd aan verdriet

Mijn wezen is teneergeslagen
Er steekt een brok diep in mijn keel
Ik laat de dag de dag maar zijn
Het wordt me soms gewoon te veel

Dan kan ik mijn gedachten laten stromen
Mijn angst komt op en ik laat het gaan
De rondjes blijven nog even draaien
Maar blijken dan toch stil te staan

Mijn schouders worden weer wat sterker
Mijn keel wordt gelukkig ook weer bevrijd
Ik krabbel omhoog en herwin mijn kracht
Ik vind nieuwe moed en vastberadenheid

Light in my darkest night

'I think optimistic people aren't naive or happy all the time or have the perfect life or have never know pain. Actually, I think they're the ones who know darkness well and being positive gives them a light in their darkest night.'

Optimistisch zijn wil niet zeggen dat je altijd vrolijk bent, of doet alsof je altijd vrolijk bent.
Het zorgt voor net dat beetje licht of verlichting wanneer het extra moeilijk is.
Dat maakt het verdriet, de pijn en het verlies wat dragelijker.

Bij ons is het ook echt met een lach en een traan.
Een lach breekt letterlijk door mijn tranen van de pijn.
Een herinnering maakt mij aan het lachen en verzacht het opgekropte verdriet.
Dan voel ik mij kwetsbaar, maar niet breekbaar.
Humor maakt ons samen sterk.
Dat maakt dat wij dit samen vol kunnen houden, hoe zwaar het ook is. 
 

Loslaten

Quote Patrick Mundus- Loslaten is het moeilijkst dat er is. Maar zonder loslaten blijf je zitten waar je eigenlijk niet wilt zijn.

Wanneer je lichaam je in de steek laat. 

Vasthouden om mijzelf niet te verliezen.

Loslaten zonder houvast voelt als een sprong in het diepe zonder bodem. 

Zicht op verandering. Op perspectief of verbetering geeft houvast.

Ik kom niet verder. Ik blijf hangen. Een stap vooruit en twee stappen achteruit. Ik houd vol. Of is het vasthouden om niet te hoeven loslaten. 

Vasthouden aan wie ik was. Loslaten is toelaten hoe het is.

Ik ben niet wat ik heb. Onzeker op zoek naar mijzelf. 


Onbestemd gevoel

Soms overvalt mij een onbestemd gevoel. Een gevoel van onmacht, verdriet, verlies. Dan lukt het niet om er woorden aan te geven. Ik ga op zoek naar een uitspraak of een gedicht die mijn gevoel verwoorden.

In mijn gedachtenstroom komen de laatste jaren in fragmenten voorbij… keer op keer de confrontatie in de zorg dat je niet als mens wordt gezien. Dat doet zo veel met je. Het is … onwerkelijk.

En dan vind ik dit gedicht. Troostgeschenk, voor wanneer woorden tekort schieten.
Dit gedicht is geschreven door Karin.

image

Op mijn harde schijf
Heb ik beelden opgeslagen
Waar ik weer redelijk mee leven kan
Maar er zijn zo van die dagen…

Dat er een brok omhoog komt
En met mijn woorden speelt
Het zit zo duidelijk te knijpen
Binnen in mijn keel

Dat er in mijn ogen
Telkens weer tranen springen
Ik zie en voel hoe ze ontstaan
Door gedachten en herinneringen

Dat er in mijn hart
Een litteken weer open scheurt
Alsof ik terug ben in de tijd
En alles weer opnieuw gebeurt

Dat mijn hele wezen
Trillend en ontdaan
Verloren en verdrietig
Gedwongen wordt weer stil te staan

Je hebt zo van die dagen
Dat het gewone leven niet goed lukt
Al heb je nog zo stevig
De ‘Delete’ knop ingedrukt…

Karin
www.troostgeschenk.nl

Overdosed on overthinking

image

image

Volhouden, omdat ik bang ben mijzelf te verliezen in de draaikolk van emoties, gevoelens en gedachten.
Dat is wat er in 2013 gebeurde. De angst sloeg om in paniek.
Ik ben perfectionistisch. Ik heb graag de touwtjes in handen. Overzicht houden, organiseren. Sociaal en ondernemend zijn. Vooral er voor een ander willen zijn en iets kunnen betekenen.

Het inleveren van mijn zelfstandigheid. Afhankelijk zijn. Kwetsbaar. Hulp moeten vragen.
Dat ik mijn werk en al mijn bezigheden in heb moeten leveren vind ik zo moeilijk.
Wat blijft er dan nog van mij over? Wat ben ik dan? Ik heb geen eigen bedrijf meer. Ik ben geen schrijftolk meer.
Geen live ondertitelaar, maar ook geen moeder, geen huisvrouw, ik doe geen vrijwilligerswerk. Niets…
Mijn zelfstandigheid. Mijn eigen inkomen. Iets kunnen betekenen voor een ander. Dat koppel ik aan mijn zijn.

“Maar je blijft Liesbeth”
Mijzelf niet verliezen, maar wel de controle los durven laten… kijk of je het gevoel kunt toelaten zonder dat je jezelf erin verliest. Voel de angst. De angst mag er zijn. Dat kan niet anders als je kijkt in welke situatie jij zit. Voel de angst en op die manier geef je jezelf letterlijk meer lucht en ruimte zodat de angst niet omslaat in paniek. Dat is wat de haptotherapeut mij heeft leren ervaren. Hij heeft mij de signalen van mijn lichaam laten voelen en zo te herkennen. Mijn gedachten zijn altijd al zes stappen verder. Ik wil alles uitleggen, analyseren, beredeneren en begrijpen.
Door de uitleg van mijn psychiater kan ik het nu ook toelaten en zien als ‘een normale reactie op een abnormale situatie.’

De onzekerheid over de toekomst geeft angst. Wat zal ik nog meer in moeten leveren?
Het toelaten, loslaten of het verwerken van de afgelopen jaren, dat kan pas voor mijn gevoel als ik weet ‘dit was de situatie, dit is de situatie en van hieruit kunnen we verder gaan kijken’. Maar dat blijft zo onduidelijk. De angst om de controle verliezen zit diep. Dat is waar ik de afgelopen jaren hard aan heb gewerkt en dat gaat goed.
De angst staat nu niet meer op de voorgrond.

Angst is de hartenklop van de onmacht

– Cor de Jonghe

image