Categorie archief: Verlies

Durf maar stil te staan

Durf maar stil te staan bij wat jou beweegt.


Stap voor stap en steen voor steen.
Leef je dwars door ’t leven heen.
Leef voluit en geef nooit op.


Incasseer, reflecteer en accepteer.
’t doet soms zeer gewoon mens te zijn.
Durf het aan, blijf maar staan, heb maar lief, durf te gaan, volg je hart ervoor. 
Ventileer, inhaleer, expireer, keer op keer. 
Leer een mens te zijn.


Wees maar bang, verlang, ontvang. 
Dat wij ook naast jou gaan staan. 

Durf maar stil te staan bij wat jou beweegt en raakt.                                     Durf maar stil te staan bij wat jou beweegt en maakt.


                                             ~Revalidatiecentrum Groningen~

Blauwe druifjes op een witte achtergrond

 

Advertenties

Echt een keertje beter zal zijn? 

Een tekst over genieten, ondanks intense pijn en verdriet.
Gedicht◇
Troostgeschenk

 

                                     ~~~~~~~~~~~~

“Ik kan duizenden malen roepen. Dat ik dit leven niet heb gewild. Dat ik mijn last te zwaar vind. Veel te groot, te koud, te kil.

Ik kan mopperen en tegenwerpen. Dat het leven niet vanzelf gaat. Dat de tijd te snel verstrijkt. En iedereen mij in de steek laat. 

Ik kan vechten, knokken, strijden. Tegen verdriet en intense pijn. Maar zal het daarom de volgende morgen, echt een keertje beter zijn? 

Door negatief te reageren wordt de dag niet minder slecht. Kom ik van de vervelende regen ook nog in de drup terecht.

Door het donker te aanvaarden voel ik de last die ik bij me draag. Toch zal die mij nooit kunnen beletten dat ik geniet, ook weer vandaag.”  

  ~~~~~~~~~~~~

Genieten is voor mij nog een te groot woord. Daarvoor heb ik nu nog teveel pijn en verdriet. Maar ik ben mij elke dag wel bewust van kleine dingen die zo mooi en krachtig kunnen zijn. 

Een paar stappen buiten kunnen zetten in een voorzichtige voorjaarszon. Het licht zien spelen met de bomen en planten die zich ontdoen van hun winterse jas. En dan die foto kunnen maken waarin ik dat lichtspel kan vangen.

Een bezoek van iemand, lang niet gezien. Mijn nichtje die altijd voor een glimlach zorgt, volop in ontdekking en wijsheid als 3 jarige kleine meid.

Een kaartje met een lieve tekst. Een kadootje via de post, wat een verrassing. 

Samen kunnen blijven lachen, al is het soms door de tranen heen. De tekst van een lied, alsof het mijn gevoel beschrijft. En zo houden wij vast aan het gevoel, dat het echt een keertje beter zal zijn. 

Voorzichtige voorjaarszon door een boom met roze bloesem
Foto ◇ Liesbeth Duits 13 februari 2017

Ik krabbel omhoog

Wanneer je gedachten blijven malen en je zelf geen woorden kunt vinden voor wat je voelt of zeggen wil…

Ik krabbel omhoog

Tekst Troostgeschenk

Er zijn regelmatig van die dagen
Dat ik mijn kracht niet vinden kan
Er zijn geen vrolijke gedachten
Ik ben rusteloos en bang

Ik heb geen macht om te vertrouwen
Ik krijg geen hoop en durf het niet
Ik blijf in dezelfde rondjes draaien
Overgeleverd aan verdriet

Mijn wezen is teneergeslagen
Er steekt een brok diep in mijn keel
Ik laat de dag de dag maar zijn
Het wordt me soms gewoon te veel

Dan kan ik mijn gedachten laten stromen
Mijn angst komt op en ik laat het gaan
De rondjes blijven nog even draaien
Maar blijken dan toch stil te staan

Mijn schouders worden weer wat sterker
Mijn keel wordt gelukkig ook weer bevrijd
Ik krabbel omhoog en herwin mijn kracht
Ik vind nieuwe moed en vastberadenheid

Light in my darkest night

'I think optimistic people aren't naive or happy all the time or have the perfect life or have never know pain. Actually, I think they're the ones who know darkness well and being positive gives them a light in their darkest night.'

Optimistisch zijn wil niet zeggen dat je altijd vrolijk bent, of doet alsof je altijd vrolijk bent.
Het zorgt voor net dat beetje licht of verlichting wanneer het extra moeilijk is.
Dat maakt het verdriet, de pijn en het verlies wat dragelijker.

Bij ons is het ook echt met een lach en een traan.
Een lach breekt letterlijk door mijn tranen van de pijn.
Een herinnering maakt mij aan het lachen en verzacht het opgekropte verdriet.
Dan voel ik mij kwetsbaar, maar niet breekbaar.
Humor maakt ons samen sterk.
Dat maakt dat wij dit samen vol kunnen houden, hoe zwaar het ook is. 
 

Loslaten

Quote Patrick Mundus- Loslaten is het moeilijkst dat er is. Maar zonder loslaten blijf je zitten waar je eigenlijk niet wilt zijn.

Wanneer je lichaam je in de steek laat. 

Vasthouden om mijzelf niet te verliezen.

Loslaten zonder houvast voelt als een sprong in het diepe zonder bodem. 

Zicht op verandering. Op perspectief of verbetering geeft houvast.

Ik kom niet verder. Ik blijf hangen. Een stap vooruit en twee stappen achteruit. Ik houd vol. Of is het vasthouden om niet te hoeven loslaten. 

Vasthouden aan wie ik was. Loslaten is toelaten hoe het is.

Ik ben niet wat ik heb. Onzeker op zoek naar mijzelf. 


Onbestemd gevoel

Soms overvalt mij een onbestemd gevoel. Een gevoel van onmacht, verdriet, verlies. Dan lukt het niet om er woorden aan te geven. Ik ga op zoek naar een uitspraak of een gedicht die mijn gevoel verwoorden.

In mijn gedachtenstroom komen de laatste jaren in fragmenten voorbij… keer op keer de confrontatie in de zorg dat je niet als mens wordt gezien. Dat doet zo veel met je. Het is … onwerkelijk.

En dan vind ik dit gedicht. Troostgeschenk, voor wanneer woorden tekort schieten.
Dit gedicht is geschreven door Karin.

image

Op mijn harde schijf
Heb ik beelden opgeslagen
Waar ik weer redelijk mee leven kan
Maar er zijn zo van die dagen…

Dat er een brok omhoog komt
En met mijn woorden speelt
Het zit zo duidelijk te knijpen
Binnen in mijn keel

Dat er in mijn ogen
Telkens weer tranen springen
Ik zie en voel hoe ze ontstaan
Door gedachten en herinneringen

Dat er in mijn hart
Een litteken weer open scheurt
Alsof ik terug ben in de tijd
En alles weer opnieuw gebeurt

Dat mijn hele wezen
Trillend en ontdaan
Verloren en verdrietig
Gedwongen wordt weer stil te staan

Je hebt zo van die dagen
Dat het gewone leven niet goed lukt
Al heb je nog zo stevig
De ‘Delete’ knop ingedrukt…

Karin
www.troostgeschenk.nl

Overdosed on overthinking

image

image

Volhouden, omdat ik bang ben mijzelf te verliezen in de draaikolk van emoties, gevoelens en gedachten.
Dat is wat er in 2013 gebeurde. De angst sloeg om in paniek.
Ik ben perfectionistisch. Ik heb graag de touwtjes in handen. Overzicht houden, organiseren. Sociaal en ondernemend zijn. Vooral er voor een ander willen zijn en iets kunnen betekenen.

Het inleveren van mijn zelfstandigheid. Afhankelijk zijn. Kwetsbaar. Hulp moeten vragen.
Dat ik mijn werk en al mijn bezigheden in heb moeten leveren vind ik zo moeilijk.
Wat blijft er dan nog van mij over? Wat ben ik dan? Ik heb geen eigen bedrijf meer. Ik ben geen schrijftolk meer.
Geen live ondertitelaar, maar ook geen moeder, geen huisvrouw, ik doe geen vrijwilligerswerk. Niets…
Mijn zelfstandigheid. Mijn eigen inkomen. Iets kunnen betekenen voor een ander. Dat koppel ik aan mijn zijn.

“Maar je blijft Liesbeth”
Mijzelf niet verliezen, maar wel de controle los durven laten… kijk of je het gevoel kunt toelaten zonder dat je jezelf erin verliest. Voel de angst. De angst mag er zijn. Dat kan niet anders als je kijkt in welke situatie jij zit. Voel de angst en op die manier geef je jezelf letterlijk meer lucht en ruimte zodat de angst niet omslaat in paniek. Dat is wat de haptotherapeut mij heeft leren ervaren. Hij heeft mij de signalen van mijn lichaam laten voelen en zo te herkennen. Mijn gedachten zijn altijd al zes stappen verder. Ik wil alles uitleggen, analyseren, beredeneren en begrijpen.
Door de uitleg van mijn psychiater kan ik het nu ook toelaten en zien als ‘een normale reactie op een abnormale situatie.’

De onzekerheid over de toekomst geeft angst. Wat zal ik nog meer in moeten leveren?
Het toelaten, loslaten of het verwerken van de afgelopen jaren, dat kan pas voor mijn gevoel als ik weet ‘dit was de situatie, dit is de situatie en van hieruit kunnen we verder gaan kijken’. Maar dat blijft zo onduidelijk. De angst om de controle verliezen zit diep. Dat is waar ik de afgelopen jaren hard aan heb gewerkt en dat gaat goed.
De angst staat nu niet meer op de voorgrond.

Angst is de hartenklop van de onmacht

– Cor de Jonghe

image

Richting

“Vooruitgang heeft weinig te maken met snelheid, maar meer met richting”

Begin 2013 heb ik een half jaar een revalidatietraject gevolgd in De Tolbrug.
Ik heb drie maanden op bed gelegen, nadat een lumbaalpunctie was gaan lekken en door alle complicaties die daarbij kwamen, kon ik door zenuwpijn niet zitten en moeilijk lopen. Het revalidatietraject was voor mij lichamelijke ondersteuning, conditie opbouwen en emotionele begeleiding. Hoe om te gaan met de situatie die was ontstaan en hoe verder.
Een intensief traject volgde, met fysiotherapie, fitness, gesprekken met een psycholoog en ook een ergotherapeut.
Zij was er om mij in te laten zien hoe ik mijn dag met steeds minder energie door kon komen. Maar ook vooral wat voor energie je ‘even’ nodig hebt bij zo veel basale dingen.

Ik vond en vind het nog steeds het moeilijkst dat ik niet nuttig kan zijn. Dat ik niet iets kan bijdragen. Laat mij maar zorgen voor en regelen. Niet dat alles door het steeds minder kunnen om mij draait en dat ik verzorgd moet worden!

Mijn werk, alles waar ik actief mee bezig was koppel ik aan mijn ‘zijn’. Mijn ergotherapeut kwam met een hele treffende uitspraak.
“Voor ons zijn er drie essentiële zaken die wij nodig hebben om te kunnen functioneren en ons gelukkig te voelen: iets om te doen te hebben, iets om van te houden, en iets om voor te hopen“.

En dat is. Wanneer je kunt werken aan iets en weer iets kunt oppakken. Dan ontstaat er weer perspectief. Iets om naar toe te werken. Een vooruitzicht.

Aan de ene kant is dit een soort van overleven. Volhouden om niet stil te vallen. Niets is niets. En dat is voor mij wel een angst.

Coping
Hoe ga je om met lastige situaties, een probleem, een heftige gebeurtenis. Dat noem je coping. Ieder heeft een eigen manier om situaties op te lossen of aan te pakken.

Misschien heb je weleens gehoord van freeze-fight-flight.
Wat doe je bij een situatie, raak je in paniek en verstar je (freeze), vecht je terug (fight) of vlucht je, ren je weg (flight).

Onduidelijkheid maakt mij onzeker. Wanneer er geen oplossing is en ik weet ook niet wat te verwachten, dan heb ik niet iets waar ik aan kan werken.

Ik heb een doel nodig. Iets om letterlijk aan vast te houden. Dat geeft mij houvast, zekerheid.
Wanneer ik niets heb om naar toe te werken, heb ik het gevoel dat ik geen grip meer heb. Dan kan ik mijzelf verliezen in angst die omslaat in paniek. Onzekerheid maakt mij labiel.
Doorgaan is altijd mijn strategie. Zo veel mogelijk verschillende lijntjes uitzetten, zodat ik altijd iets hebt om aan te werken. Dat is mijn coping. Nu ik dat door mijn ziek zijn niet meer kan, breekt dat mij op. Ik moet een nieuwe manier vinden om met lastige situaties om te gaan. Doorgaan op dezelfde manier lukt niet meer, maar stil staan kan ik niet.

Na het revalidatietraject probeerde ik thuis weer beetje bij beetje wat op te pakken. Dat lukte steeds minder. Ik kreeg meer problemen met mijn gezondheid. Hoe hard ik ook werkte. Ik leverde alleen maar in. En uiteindelijk won de paniek. Ik zag alleen maar een zwart gat. Geen uitkomst. Daarvoor ben ik toen opgenomen geweest op de PAAZ. De Psychiatrische Afdeling Algemeen Ziekenhuis. Hoe lastig vond ik dat. Na een week of twee kwam ik weer naar huis om daar verder te kunnen. Hoe leg je uit dat je lichamelijke problemen niet tussen je oren zitten, maar dat je moeite hebt daarmee om te gaan.

We zijn twee jaar verder. Ik kan nu zeggen dat ik wel psychische problemen heb. Dat er genoeg is om aan te werken en te verwerken, maar dat het niet betekent dat ik een psychiatrische patiënt bent. Het zit niet tussen mijn oren.

Ik ben aan bed gebonden met fysiek een scala aan problemen, die er maar bij blijven komen. De signaalverwerking gaat mis van de ogen, oren, evenwicht naar de hersenen, duizelingen, allergieën, zenuwpijn, spasmen … en nog meer.

Nog steeds op zoek naar duidelijkheid, vooruitgang en perspectief. De angst blijft, maar de paniek wint het nu niet. Met intensieve haptotherapie, een goede psychiater, daar is volhouden mijn kracht gebleken. We blijven zoeken naar de juiste weg…

image
bron foto

“The harder you work, the harder it is to surrender”

~Vince Lombardi~

Een duidelijke beschrijving over coping en copingstijlen kun je hier lezen.

‘Er is iets bijzonders aan de hand met verwachtingen. Je hebt ze nodig, als stip aan de einder, om je te kunnen richten.’

Voor wie wil weten hoe het proces precies werkt in ons brein lees dit artikel in Psychologie Magazine .

Het zijn de kleine dingen…

…die het doen. Een glimlach. Een fijn gevoel. Genieten.

Meer dan een uur per dag samen kunnen zijn.

Wakker worden met een kop koffie.

Lachen om goede strips in de krant.

Samen reageren op berichten uit het nieuws, bespreken in ongeloof, frustratie of verwondering.

Genieten van wekelijks het contact met je nichtje via Skype.

Als je man foto’s maakt van de achtertuin om de mooie herfstkleuren te laten zien.

Er een gigantische doos met daarin een bos bloemen, met een kaartje ‘denk aan jou’ wordt afgeleverd.

Zo heerlijk om te ontdekken dat ik naast glutenvrij brood ander brood kan eten, een nieuw brood bij de bakker, een rustiek vijf granen desem brood.

Als je man na vijf maanden echt een huisman blijkt te zijn geworden >stilte< echt onder de indruk.

Omringd worden door de poezen. Knuffelen en kroelen. Spinnen en knorren. Uren kijken naar de manier waarop zij zo heerlijk relaxt kunnen slapen.

Een kaartje, een berichtje via de sms of app, een belletje naar mijn man hoe het met hem gaat.

Dat een vriendin een foto stuurt van de straat waar de bomen langzaam veranderen naar de prachtige kleuren van de herfst.

(schoon)ouders en schoonzus die eindelijk het gevoel hebben iets te kunnen betekenen en komen helpen na de verbouwing van de douche. Het schoonmaken en opruimen.

We hebben een prachtig nieuwe badkamer. Wat eerder dan gepland en met een andere motivatie doen niet af aan een mooi eindresultaat. Een badkamer met inloopdouche, verhoogd toilet, grote wandtegels in mat wit en grote vloertegels in het grijs/graniet, zodat ik niet helemaal kippig word van de glinstering van het licht en de vele tegelvoegen die flikkeren voor mijn ogen. Door het bad te slopen en te vervangen door een inloopdouche is het voor mij straks mogelijk om zelf te douchen. (Woodsense voor vakwerk op maat)

Een vriendin die een pan soep komt brengen.

Buren die voor je klaar staan.

Ik hoor een nieuw nummer dat dit zo mooi samenvat;
Raak je verwonderd van de sneeuw 
Van het ruisen van de wind
Geniet je van de vogels
Van het lachen van een kind
Creëer je je geluk, want binnen in jezelf
Is waar het eindigt en begint
Mooi – Marco Borsato

image