Categorie archief: Haptotherapie

Duik onder in vertrouwen

Gedicht Angst

Angst is een slechte raadgever en altijd al geweest. 

Je wilt zoveel maar laat je leiden door het lijden dat je vreest.

Pak dit lijden bij de lurven smijt het ver van je vandaan!! 

Ontdek dan dat er ruimte voor jouw verlangen zal ontstaan.

Geen angst meer en geen zorgen, geen twijfel of onzekerheid.

Er ligt een wereld voor je open vol vreugde en creativiteit.

Angst is een slechte raadgever dus handel daar niet naar. 

Duik onder in vertrouwen. 

Durf, wees moedig, probeer het maar! 

Karin

website Troostgeschenk

Op zoek naar de woorden om te vertellen hoe het gaat. Er is geen ‘het gaat goed’ of ‘het gaat beter’…het is niet positief en stabiel is het ook niet. 

Toch kan ik zeggen dat het geen angst is dat bepaalt of ik wat zal ondernemen. Dat is niet het lijden dat ik vrees.

Ook de pijn houdt mij niet tegen om iets te doen, ook al sta ik trillend op mijn benen.

Het is dat nu na deze lange periode, ondanks alles wat ik heb gedaan, ik niet meer vooruit lijk te gaan.

De angst voor ‘het kan toch niet zo blijven’, dat is waar wij nu voor staan.

Ik moet mijzelf  weer leren vertrouwen, maar hoe doe je dat wanneer de wereld draait. 

Mijn ogen het niet eens zijn met wat recht is of waar iets staat. Als mijn maag dan ook nog verder draait en mij de hele tijd onpasselijk maakt.

Wanneer niets doen altijd zorgt voor meer problemen. Zorgt beweging voor zenuwpijn en spasmen in mijn benen.

Ik durf en blijf stapje voor stapje in de benen. Ik oefen en ik beweeg. Ik ga naar buiten. ’s nachts in het donker in de sneeuw. Of om te proberen een foto van een vlinder te nemen.

Vertrouwen in elkaar is wat ons nu sterkt en zorgt dat wij overeind blijven staan.  

Nu is daar nog geen perspectief of iets dat in het vooruitzicht staat. 

Dat is wat de twijfel zaait en mij angstig en onzeker maakt. 

Advertenties

Ik krabbel omhoog

Wanneer je gedachten blijven malen en je zelf geen woorden kunt vinden voor wat je voelt of zeggen wil…

Ik krabbel omhoog

Tekst Troostgeschenk

Er zijn regelmatig van die dagen
Dat ik mijn kracht niet vinden kan
Er zijn geen vrolijke gedachten
Ik ben rusteloos en bang

Ik heb geen macht om te vertrouwen
Ik krijg geen hoop en durf het niet
Ik blijf in dezelfde rondjes draaien
Overgeleverd aan verdriet

Mijn wezen is teneergeslagen
Er steekt een brok diep in mijn keel
Ik laat de dag de dag maar zijn
Het wordt me soms gewoon te veel

Dan kan ik mijn gedachten laten stromen
Mijn angst komt op en ik laat het gaan
De rondjes blijven nog even draaien
Maar blijken dan toch stil te staan

Mijn schouders worden weer wat sterker
Mijn keel wordt gelukkig ook weer bevrijd
Ik krabbel omhoog en herwin mijn kracht
Ik vind nieuwe moed en vastberadenheid

Overdosed on overthinking

image

image

Volhouden, omdat ik bang ben mijzelf te verliezen in de draaikolk van emoties, gevoelens en gedachten.
Dat is wat er in 2013 gebeurde. De angst sloeg om in paniek.
Ik ben perfectionistisch. Ik heb graag de touwtjes in handen. Overzicht houden, organiseren. Sociaal en ondernemend zijn. Vooral er voor een ander willen zijn en iets kunnen betekenen.

Het inleveren van mijn zelfstandigheid. Afhankelijk zijn. Kwetsbaar. Hulp moeten vragen.
Dat ik mijn werk en al mijn bezigheden in heb moeten leveren vind ik zo moeilijk.
Wat blijft er dan nog van mij over? Wat ben ik dan? Ik heb geen eigen bedrijf meer. Ik ben geen schrijftolk meer.
Geen live ondertitelaar, maar ook geen moeder, geen huisvrouw, ik doe geen vrijwilligerswerk. Niets…
Mijn zelfstandigheid. Mijn eigen inkomen. Iets kunnen betekenen voor een ander. Dat koppel ik aan mijn zijn.

“Maar je blijft Liesbeth”
Mijzelf niet verliezen, maar wel de controle los durven laten… kijk of je het gevoel kunt toelaten zonder dat je jezelf erin verliest. Voel de angst. De angst mag er zijn. Dat kan niet anders als je kijkt in welke situatie jij zit. Voel de angst en op die manier geef je jezelf letterlijk meer lucht en ruimte zodat de angst niet omslaat in paniek. Dat is wat de haptotherapeut mij heeft leren ervaren. Hij heeft mij de signalen van mijn lichaam laten voelen en zo te herkennen. Mijn gedachten zijn altijd al zes stappen verder. Ik wil alles uitleggen, analyseren, beredeneren en begrijpen.
Door de uitleg van mijn psychiater kan ik het nu ook toelaten en zien als ‘een normale reactie op een abnormale situatie.’

De onzekerheid over de toekomst geeft angst. Wat zal ik nog meer in moeten leveren?
Het toelaten, loslaten of het verwerken van de afgelopen jaren, dat kan pas voor mijn gevoel als ik weet ‘dit was de situatie, dit is de situatie en van hieruit kunnen we verder gaan kijken’. Maar dat blijft zo onduidelijk. De angst om de controle verliezen zit diep. Dat is waar ik de afgelopen jaren hard aan heb gewerkt en dat gaat goed.
De angst staat nu niet meer op de voorgrond.

Angst is de hartenklop van de onmacht

– Cor de Jonghe

image

Richting

“Vooruitgang heeft weinig te maken met snelheid, maar meer met richting”

Begin 2013 heb ik een half jaar een revalidatietraject gevolgd in De Tolbrug.
Ik heb drie maanden op bed gelegen, nadat een lumbaalpunctie was gaan lekken en door alle complicaties die daarbij kwamen, kon ik door zenuwpijn niet zitten en moeilijk lopen. Het revalidatietraject was voor mij lichamelijke ondersteuning, conditie opbouwen en emotionele begeleiding. Hoe om te gaan met de situatie die was ontstaan en hoe verder.
Een intensief traject volgde, met fysiotherapie, fitness, gesprekken met een psycholoog en ook een ergotherapeut.
Zij was er om mij in te laten zien hoe ik mijn dag met steeds minder energie door kon komen. Maar ook vooral wat voor energie je ‘even’ nodig hebt bij zo veel basale dingen.

Ik vond en vind het nog steeds het moeilijkst dat ik niet nuttig kan zijn. Dat ik niet iets kan bijdragen. Laat mij maar zorgen voor en regelen. Niet dat alles door het steeds minder kunnen om mij draait en dat ik verzorgd moet worden!

Mijn werk, alles waar ik actief mee bezig was koppel ik aan mijn ‘zijn’. Mijn ergotherapeut kwam met een hele treffende uitspraak.
“Voor ons zijn er drie essentiële zaken die wij nodig hebben om te kunnen functioneren en ons gelukkig te voelen: iets om te doen te hebben, iets om van te houden, en iets om voor te hopen“.

En dat is. Wanneer je kunt werken aan iets en weer iets kunt oppakken. Dan ontstaat er weer perspectief. Iets om naar toe te werken. Een vooruitzicht.

Aan de ene kant is dit een soort van overleven. Volhouden om niet stil te vallen. Niets is niets. En dat is voor mij wel een angst.

Coping
Hoe ga je om met lastige situaties, een probleem, een heftige gebeurtenis. Dat noem je coping. Ieder heeft een eigen manier om situaties op te lossen of aan te pakken.

Misschien heb je weleens gehoord van freeze-fight-flight.
Wat doe je bij een situatie, raak je in paniek en verstar je (freeze), vecht je terug (fight) of vlucht je, ren je weg (flight).

Onduidelijkheid maakt mij onzeker. Wanneer er geen oplossing is en ik weet ook niet wat te verwachten, dan heb ik niet iets waar ik aan kan werken.

Ik heb een doel nodig. Iets om letterlijk aan vast te houden. Dat geeft mij houvast, zekerheid.
Wanneer ik niets heb om naar toe te werken, heb ik het gevoel dat ik geen grip meer heb. Dan kan ik mijzelf verliezen in angst die omslaat in paniek. Onzekerheid maakt mij labiel.
Doorgaan is altijd mijn strategie. Zo veel mogelijk verschillende lijntjes uitzetten, zodat ik altijd iets hebt om aan te werken. Dat is mijn coping. Nu ik dat door mijn ziek zijn niet meer kan, breekt dat mij op. Ik moet een nieuwe manier vinden om met lastige situaties om te gaan. Doorgaan op dezelfde manier lukt niet meer, maar stil staan kan ik niet.

Na het revalidatietraject probeerde ik thuis weer beetje bij beetje wat op te pakken. Dat lukte steeds minder. Ik kreeg meer problemen met mijn gezondheid. Hoe hard ik ook werkte. Ik leverde alleen maar in. En uiteindelijk won de paniek. Ik zag alleen maar een zwart gat. Geen uitkomst. Daarvoor ben ik toen opgenomen geweest op de PAAZ. De Psychiatrische Afdeling Algemeen Ziekenhuis. Hoe lastig vond ik dat. Na een week of twee kwam ik weer naar huis om daar verder te kunnen. Hoe leg je uit dat je lichamelijke problemen niet tussen je oren zitten, maar dat je moeite hebt daarmee om te gaan.

We zijn twee jaar verder. Ik kan nu zeggen dat ik wel psychische problemen heb. Dat er genoeg is om aan te werken en te verwerken, maar dat het niet betekent dat ik een psychiatrische patiënt bent. Het zit niet tussen mijn oren.

Ik ben aan bed gebonden met fysiek een scala aan problemen, die er maar bij blijven komen. De signaalverwerking gaat mis van de ogen, oren, evenwicht naar de hersenen, duizelingen, allergieën, zenuwpijn, spasmen … en nog meer.

Nog steeds op zoek naar duidelijkheid, vooruitgang en perspectief. De angst blijft, maar de paniek wint het nu niet. Met intensieve haptotherapie, een goede psychiater, daar is volhouden mijn kracht gebleken. We blijven zoeken naar de juiste weg…

image
bron foto

“The harder you work, the harder it is to surrender”

~Vince Lombardi~

Een duidelijke beschrijving over coping en copingstijlen kun je hier lezen.

‘Er is iets bijzonders aan de hand met verwachtingen. Je hebt ze nodig, als stip aan de einder, om je te kunnen richten.’

Voor wie wil weten hoe het proces precies werkt in ons brein lees dit artikel in Psychologie Magazine .

Het zijn de kleine dingen…

…die het doen. Een glimlach. Een fijn gevoel. Genieten.

Meer dan een uur per dag samen kunnen zijn.

Wakker worden met een kop koffie.

Lachen om goede strips in de krant.

Samen reageren op berichten uit het nieuws, bespreken in ongeloof, frustratie of verwondering.

Genieten van wekelijks het contact met je nichtje via Skype.

Als je man foto’s maakt van de achtertuin om de mooie herfstkleuren te laten zien.

Er een gigantische doos met daarin een bos bloemen, met een kaartje ‘denk aan jou’ wordt afgeleverd.

Zo heerlijk om te ontdekken dat ik naast glutenvrij brood ander brood kan eten, een nieuw brood bij de bakker, een rustiek vijf granen desem brood.

Als je man na vijf maanden echt een huisman blijkt te zijn geworden >stilte< echt onder de indruk.

Omringd worden door de poezen. Knuffelen en kroelen. Spinnen en knorren. Uren kijken naar de manier waarop zij zo heerlijk relaxt kunnen slapen.

Een kaartje, een berichtje via de sms of app, een belletje naar mijn man hoe het met hem gaat.

Dat een vriendin een foto stuurt van de straat waar de bomen langzaam veranderen naar de prachtige kleuren van de herfst.

(schoon)ouders en schoonzus die eindelijk het gevoel hebben iets te kunnen betekenen en komen helpen na de verbouwing van de douche. Het schoonmaken en opruimen.

We hebben een prachtig nieuwe badkamer. Wat eerder dan gepland en met een andere motivatie doen niet af aan een mooi eindresultaat. Een badkamer met inloopdouche, verhoogd toilet, grote wandtegels in mat wit en grote vloertegels in het grijs/graniet, zodat ik niet helemaal kippig word van de glinstering van het licht en de vele tegelvoegen die flikkeren voor mijn ogen. Door het bad te slopen en te vervangen door een inloopdouche is het voor mij straks mogelijk om zelf te douchen. (Woodsense voor vakwerk op maat)

Een vriendin die een pan soep komt brengen.

Buren die voor je klaar staan.

Ik hoor een nieuw nummer dat dit zo mooi samenvat;
Raak je verwonderd van de sneeuw 
Van het ruisen van de wind
Geniet je van de vogels
Van het lachen van een kind
Creëer je je geluk, want binnen in jezelf
Is waar het eindigt en begint
Mooi – Marco Borsato

image

Anxiety is a heavy rock

 anxiety is a heavy rock 
ANGST 

Iedereen herkent wel een gevoel van angst. Slaat de schrik je om het hart. Moet je even slikken. Beneemt je de adem. Een koude rilling of je voelt het in je maag. De schrik in de benen of een gil van angst als je schrikt. 

Wanneer je lichaam je beetje bij beetje in de steek laat, slaat de angst toe. De angst voor het onzekere, het onbekende. Wat gaat er nog meer uitvallen? 

Wat kan ik nog zelf blijven doen. Als ik maar kan blijven zien. Dat mijn zicht steeds slechter wordt vind ik het meest beangstigend, laat het alsjeblieft niet donker blijven als ik mijn ogen open.

Door intensieve haptotherapie ben ik de angst gaan voelen. Door oefeningen, drukpunten en voelen van de angst als samengebalde knopen in je lijf. Dat is heftig en laat ik de ene keer makkelijker toe dan de andere keer. 

De angst zit in mijn lijf. Het hoopt zich op en soms moet het er echt uit, krijg ik het er letterlijk benauwd van. Door dan de angst te durven voelen, flink te huilen, te hyperventileren of zo naar en misselijk te zijn, zonder dat ik in paniek raak, dan kan de angst er zijn. Het lucht op. Het geeft letterlijk weer lucht en het is minder benauwend. 

Door de haptotherapie kan ik de angst toelaten, zonder mijzelf erin te verliezen.

Durf te voelen 

Dàt is wat haptotherapie mij zeker heeft gebracht. Het afbouwen van de medicijnen valt zwaar. Hoe heftig het nu ook is; durf te voelen.

Angst voor de toekomst, onzekerheid. De confrontatie met mijn lichaam, dat alleen maar inlevert. Mijn ogen, mijn oren, krachtsverlies, evenwicht, coördinatie, draaiduizelingen, voedselallergie en een immuunsysteem dat steeds minder gaat werken en dan nog de zenuwpijn en ongelofelijke vermoeidheid. 

Het maakt de pijn niet minder. Het neemt het verdriet niet weg. Maar de angst kan er zijn zonder in paniek te raken; calm yourself. 

the storm will pass 

Nice place to be 

 uitleg comfort zone  

‘Wat kun jij doen, om het zo aangenaam mogelijk te maken in de periode dat je daar bent? Creëer een plekje waar jij je fijn voelt.’ Dit gaf mijn haptotherapeut mij mee, om mij zo voor te bereiden op mijn opname. Ik heb foto’s vergroot en afgedrukt, voor een glimlach, mijn houden van en mijn steun. En beetje bij beetje voelt het goed.

inrichting kamer-1  

De groene kleur geeft de kamer een rustige uitstraling. Ik zag al op tegen veel wit, dat geeft in combinatie met TL licht een flikkerend geheel, waar mijn ogen veel moeite mee hebben. Maar dat is alleen in de gang. Het lampje op mijn  kamer inmiddels vervangen door een heus slaapkamerschemerlampje (!!!) ’s Nachts heb ik licht aan, zodat ik minder last heb van de flitsen en flikkeringen met mijn ogen dicht. Eigenlijk net als dat je met het onweer de lamp aandoet, dan zie je de flitsen minder fel.


inrichting kamer-2 

Kleine knuffels met een hoog knuffelgehalte. Een kleurrijke slinger. En het zal niet bij die ene doos tissues blijven…