Categorie archief: …

Toch gelukt! 

Dan laad je de batterij van de camera op en blijkt die ene foto toch gelukt!!!


Witte wereld in de nacht
Witte wereld in de nacht

Advertenties

Witte wereld in de nacht

De witte wereld in de nacht, in schijnsel van lantaarnpaal
Witte wereld in de nacht

De avond begint met regen en dan vallen de eerste sneeuwvlokken. De wereld wordt wit en steeds witter. De sneeuw blijft liggen en bedekt alles met een witte laag. 

Ik pak onze camera en ga proberen een foto te maken. Nu? Ja, nu! Mijn poncho aan, camera op nachtstand.

Voorzichtig zet ik twee stappen in de sneeuw. De verse sneeuw kraakt onder mijn voeten. 

Helaas na het maken van de eerste foto geeft de batterij aan geen foto meer te kunnen maken. Het maken van een foto bij nacht vraagt veel en de camera is lang niet gebruikt. Ik stap naar binnen. Wat kan een klein moment dan groots voelen. 

Inmiddels boven moet en zal ik toch iets van de witte wereld in de nacht vastleggen. Mijn telefoon? Zonder flits…ik kan het proberen. Door een openstaande kier van het raam kan ik de camera richten op de lantaarnpaal. En ja!!!

De witte wereld in de nacht. In het schijnsel van de lantaarnpaal. 

               ***

Translate my blog

Met een trots gevoel schrijf ik dit bericht.
Het is gelukt om de mogelijkheid toe te voegen mijn blog te kunnen vertalen. 

Hoe makkelijk het allemaal soms lijkt, achter de schermen is het een flinke klus wanneer je een blog zelf bewerkt. Het is moeilijk om een prettig leesbare en toegankelijke blog te maken. Is mijn blog ook te lezen in meerdere talen, dan kan ik meer mensen bereiken, ervaringen uitwisselen en kennis delen.  

De informatie heb ik gevonden via de support van WordPress. Na heel wat gepuzzel en aanpassen is het gelukt. Mijn blog kun je nu vertalen in het Engels, Spaans, Frans en Duits. Dus proberen maar >> translate HearMe2 !!!

screenshot van de mogelijkheid mijn blog nu te vertalen in het Engels, Spaans, Frans en Duits

Wie schrijft deze blog?

En dan is het tijd om mijn blog een gezicht te geven. Om jullie niet alleen maar mee te nemen in de situaties die ik, die wij meemaken, maar om jullie ook te laten zien wie dan deze blog schrijft. 

Bovenaan vind je nu de pagina ‘Me’.
Daar lees je wie ik ben en hoe ik ben gekomen tot het schrijven van deze blog.
Toch weer spannend… het beschrijven van de situaties zonder specifiek namen te noemen is toch anders. Het voelt alsof ik zo letterlijk meer bloot geef door mijzelf te benoemen en te laten zien…

 

 

Negen afbeeldingen die een beeld geven van 'We is Me'. Mijn glimlach. Mijn ogen. 'Lam' oog. Mijn gekleurde overzetbrillen tegen het licht. Mijn medicijnen. Duizelingen. Mogelijk dystrofie rechtervoet.
Een collage met negen afbeeldingen die een beeld geven van ‘We is Me’. Mijn glimlach. Mijn ogen. ‘Lam’ oog. Mijn gekleurde overzetbrillen tegen het licht. Mijn medicijnen. Duizelingen. Mogelijk dystrofie rechtervoet.

Onwerkelijk… een jaar later

Het besef dat ik een jaar thuis ben. Een jaar in een bed voor het raam lig. Thuis gekomen na een opname van vijf maanden in het ziekenhuis. En ondanks alle ellende waar we nog steeds middenin zitten de liefde er is en blijft. Vooral gesterkt door te blijven kijken wat er wél mogelijk is.

Het laten plaatsen van een traplift. Bestellen van een nieuw bed dat wel elektrisch verstelbaar is. Geluidswerend glas wordt in het slaapkamerraam gezet. Een dekenboog.

En nu kan ik de dag beneden afsluiten. Ik kan naar boven.
Samen in slaap vallen en samen wakker worden. Zo heerlijk.
Wat kun je dat contact en dat samen zijn missen.
Bijna onwerkelijk om na anderhalf jaar weer samen te kunnen slapen.

image

Een hoofd vol met blogs

image

Het bezoek aan een nieuwe neuroloog. Een begin gemaakt met het afbouwen van medicijnen. Positieve ervaring met zorgverzekeraar DSW met inzetten van een ligtaxi in plaats van een ambulance.

Maar ook ‘Loongebouw is ingestort UMC’, ‘Dizzy Me on prime time’, ‘Laat patiënten geluidsopnamen maken’.
Over loslaten, bang zijn, bewegingskwijtheid, de ziekte van Lyme en bioresonantie.

Een hoofd vol met blogs.

Wat in mijn hoofd zit blijft hangen. Ik kom een afbeelding tegen die bij een onderwerp past. Een uitspraak van iemand die precies aansluit bij het punt dat ik wil maken in de zorg. Zo dwarrelen langzaam de gedachten neer en vormt zich een blog. Beetje bij beetje.
Ik verzamel artikelen, berichten, links en informatie. Inspiratie genoeg. Dan is het wachten tot ruimte in mijn hoofd, iets van energie, ogen die niet scheel trekken bij het focussen op het beeldscherm en niet al te misselijk worden.
Ben je al benieuwd naar mijn volgende blog?! Dit zou zo één van mijn volgende blogs kunnen zijn;

image

Mantelzorgcompliment

image

Eind vorig jaar wees de wijkverpleging van Buurtzorg mij op de mogelijkheid een mantelzorgcompliment aan te vragen voor 2015. Het voelt als de omgedraaide wereld, het is raar… maar ik heb het toch gedaan. Al was het maar om de situatie te beschrijven en hoe dankbaar ik ben voor mijn man en mijn vader en moeder die voor mij kunnen en willen zorgen. Vandaag heeft de gemeente Zaltbommel het Mantelzorgcompliment overgemaakt aan mijn vader en moeder. Bedankt gemeente Zaltbommel!

Graag deel ik met jullie mijn onderbouwing, waarom ik vind dat mijn man en mijn vader en moeder in aanmerking komen.

Ik denk in aanmerking te komen voor de aanvraag van een mantelzorgcompliment omdat …
Wanneer je zelf ouder wordt kun je steeds meer voor je ouders gaan betekenen. Een keer boodschappen voor hen doen of mee gaan naar het ziekenhuis wanneer je vader geholpen wordt aan staar. Dan word je zelf ziek en zijn de rollen omgedraaid. Je ouders blijven voor jou zorgen, in plaats van jij steeds meer voor hen. Dat betekent voor mij mantelzorg.
Zij zijn er elke dag voor mij. Is het mijn moeder die dagelijks komt om te helpen met de was. Om speciaal voor mij te koken, omdat er door mijn voedselallergie apart moet worden gekookt of gebakken. Voor de poezen te zorgen, wanneer mijn man naar het werk is en ik op bed lig. Is het mijn vader wanneer mijn man niet mee kan naar het ziekenhuis of mijn man rijdt heen en mijn vader haalt mij op. Om het huishouden bij te kunnen houden. De medicijnen op te halen. Heen en weer naar de huisarts te rijden als mijn man net de vorige dag met mij naar het ziekenhuis is geweest. En zo kan ik ontelbare voorbeelden opnoemen. Zo zijn zij beiden week in week uit onze steun en toe verlaat. De extra paar handen die nodig zijn om het te kunnen redden.      

image

Ik denk in aanmerking te komen voor de aanvraag van een mantelzorgcompliment omdat …
Zorgen voor elkaar, in eerste instantie denk je ‘dat is de normaalste zaak van de wereld’ wanneer je een relatie hebt. Wanneer je ziek wordt en je man moet steeds meer voor je zorgen, dan pas snap je wat er met mantelzorg wordt bedoeld.
Sinds 2011 bestaat onze wereld steeds meer uit ziekenhuizen, onderzoeken en zorgen voor mij. Sinds april 2014 breng ik meer uren op bed door dan dat ik op ben. Bijna wekelijks zijn wij in het ziekenhuis voor onderzoeken en uitslagen, naar therapie of specialist. Is hij er niet bij in het ziekenhuis, dan begint hij later op het werk om eerst voor mij te zorgen en dan pas naar het werk te gaan. Zijn werk komt meer en meer op de achtergrond te staan en hij brengt dagelijks meer tijd door met mij in de zorg, de administratieve zorgen en het huishouden. Aangezien wij ‘hangen’ in de zorg met een ‘mogelijke’ diagnose, kunnen wij geen enkele aanspraak maken op hulp of ondersteuning op het gebied van hulpmiddelen, zorg of begeleiding. Alles moeten wij zelf zien te regelen. Dat is waarom ik voor mijn man een mantelzorgcompliment aanvraag.