Onwerkelijk… een jaar later

Het besef dat ik een jaar thuis ben. Een jaar in een bed voor het raam lig. Thuis gekomen na een opname van vijf maanden in het ziekenhuis. En ondanks alle ellende waar we nog steeds middenin zitten de liefde er is en blijft. Vooral gesterkt door te blijven kijken wat er wél mogelijk is.

Het laten plaatsen van een traplift. Bestellen van een nieuw bed dat wel elektrisch verstelbaar is. Geluidswerend glas wordt in het slaapkamerraam gezet. Een dekenboog.

En nu kan ik de dag beneden afsluiten. Ik kan naar boven.
Samen in slaap vallen en samen wakker worden. Zo heerlijk.
Wat kun je dat contact en dat samen zijn missen.
Bijna onwerkelijk om na anderhalf jaar weer samen te kunnen slapen.

image

Advertenties

3 gedachtes over “Onwerkelijk… een jaar later

  1. och liesje en nico wat ben ik blij voor jullie ,ik zit hier met tranen in mijn ogen zo blij ben ik voor jullie , ik heb en denk zo dikwijls over jullie ik wil ook zo graag dat je beter word al is het maar dat je uit je bed zou kunnen , maar ja liesje je moet toch maar moed zien te houden net als ik . tot tegenstelling met jou is dit wat ik heb niet te vergelijken maar is ook nog steeds niks . ik heb al een paar maanden veel pijn achter in mijn bil ,maandag een inspuiting gehad na 3a4 dagen moest het minder zijn is niet zo dus maar weer afwachten. ik verheug me wel dat nico en jurgen komen , nou liesje ik wens je heel veel goeds en lieve groetjes dikke knuffel . van mij .

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s