Ik kan niet meer bevatten wat ik lees… 

De laatste twee jaar breng ik op bed door. Eerst thuis, daarna vijf maanden in het ziekenhuis en nu sinds oktober 2015 thuis in een bed voor het raam. Euh… nee, nog geen geraniums alsjeblieft zeg, sterker nog, dat nooit! 
… ik ben 35… Lezen gaat met veel moeite. Televisie kijken gaat niet. Social Media als Facebook of Instagram is niet aan mij besteedt, te veel te leuke informatie. Het is confronterend, het gewone leven dat ik steeds meer mis. Ik wil wel graag met beide benen op de grond blijven. Mijn lijntje naar de buitenwereld is Twitter. 

Korte berichten. Vooral informatief en kennis en ervaring delen. Wil ik mij ergens in verdiepen kan ik altijd verder lezen. Zo ook vanmorgen. Ik neem mijn tijdlijn op Twitter door. 

‘Toezichthouder AFM wil af van salarisplafond (180.000 euro p/ jaar) voor eigen personeel.’     (bron @RTLZ)
De Autoriteit Financiele Markten (AFM) maakt zich sterk voor eerlijke en transparante financiele markten. Maar wil zich niet houden aan de gestelde Wet Normering Topinkomens (WNT).
Ook De Nederlandse Bank komt met eenzelfde bericht;
‘De Nederlandse Bank (DNB) wil voorkomen dat de salarissen van zestien divisiedirecteuren aan banden worden gelegd’           (bron @RTLZ) 

En dat terwijl er een overgangsregeling is van zeven jaar (!!!) om de bestaande salarissen van veelverdienders terug te brengen naar de afgesproken ‘Balkenendenorm’, vastgelegd in die wet. 

Een sonde draait in een baan rond Jupiter. 
Er is een mooiste boomverkiezing.
Brexit wel, of toch niet. Niemand neemt de verantwoording. 

De Efteling gaat in gesprek met een actiegroep over de klacht dat er attracties racistisch zouden zijn (!!) 
… negerzoen, zwartepiet, tradities en beeldvorming… als ik het al wil wagen om er iets over te schrijven. Ik denk dat het voornamelijk mis gaat in de manier waarop mensen naar iets kijken. Een onderwerp wordt uit zijn context gehaald en vanuit een totaal ander perspectief gezien. En vergeten wordt de intentie waarvoor het eigenlijk is bedoeld. Laat een karikatuur vooral een karikatuur zijn. Een traditie, een geloof, een overtuiging. Respecteer ook een ander, beoordeel en vooral veroordeel niet zo onwetend vanuit een eenzijdig perspectief. Ja, je kunt het ook lezen als ‘Sta niet zo dom te schreeuwen, wanneer je niet alles weet’. Ik ben niet zo direct… meer een beschrijvend type 😉

En toen ik voorbij zag komen dat een Amerikaan op een schietbaan per ongeluk zijn 14-jarige zoon heeft doodgeschoten was ik er klaar mee… ik kan niet meer bevatten wat ik lees. 


Dan komt mijn beste vriend even een bakkie doen. Hij heeft zorgverlof. Hij is onderweg naar zijn moeder. Als ze nog goed genoeg is, neemt hij haar mee naar huis, kan ze weer een dag genieten van de kleinkinderen om haar heen. 
“En hoe is het hier?” en ik begin te ratelen over bezoek aan revalidatiecentrum, bloedprikken medicijnspiegel, gesprek met mijn huisarts, aanmelding bij Altrecht kliniek in Den Dolder, hoe nu verder en…
…dan hoor ik “Weet je, dat kan mij eigenlijk geen moer schelen, hoe is het met jou?” 

Ik val stil…de onmacht verlamt. De machteloosheid voelt zo beklemmend.
Emoties verstikkend in mijn keel..  dan rollen de tranen over mijn wangen.

Mijn situtaie is lastig. Na vijf jaar zijn we moe van onze strijd om ergens gehoord te worden. Gezien te worden als mens in de zorg, in plaats van een dossier waarin staat dat ‘mijn situatie dusdanig is dat wij geen passende revalidatie kunnen bieden’… oftewel geen diagnose is geen behandelcode (DBC) is geen mogelijkheid tot declareren bij de zorgverzekeraar. Volhouden. Er zelf alles aan doen wat mogelijk is om mijn situatie zo stabiel mogelijk te houden. Maar geen vooruitgang en vooral geen perspectief maakt het zwaar. Het kan toch niet zo zijn dat dit zal blijven. 

Maar hoe staat het hebben van geen vooruitgang of geen perspectief in verhouding tot het vooruitzicht dat een einde nadert. Dat mijn beste vriend misschien wel voor de laatste keer zijn moeder ophaalt, zodat zij een dagje bij haar kleinkinderen zal zijn.  

    


Advertenties

2 gedachtes over “Ik kan niet meer bevatten wat ik lees… 

  1. Begrijpen dat er niets te begrijpen is, is het moeilijkste begrip dat er is. En zo moeilijk uit te leggen aan anderen. Ik ben ermee gestopt om te trachten anderen te vertellen dat er ook ziek zijn is zonder een diagnose/een ziektenaam. Hou moed, weet zelf hoe moeilijk het is. Hier in België ben je zonder diagnose ook niets, ook al kan je niet meer op je benen staan en wijzen testen uit dat er iets aan de hand is. Ik krijg altijd te horen dat ik moet afwachten. Misschien vinden ze in de toekomst wel wat ik heb. Maar intussen is alles wel voor mijn eigen rekening. En dat maakt je alleen nog maar zieker dan je al bent.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s