Lijdend voorwerp door de marktwerking in de zorg

Hoe confronterend. Ik luister naar een documentaire op televisie en ik voel mij zo lamgeslagen. De machteloosheid raakt me en maakt mij misselijk. De herkenning zet een klem op mijn borst en legt een knoop in mijn maag. Mijn situatie zou leidend kunnen zijn in deze documentaire. Lijdend voorwerp door de marktwerking in de zorg.

Ik luisterde dinsdag naar het eerste deel van de documentaire ‘Tien jaar marktwerking in de zorg wie wordt er beter van?’. De afgelopen vijf jaar zelf de gevolgen ervaren. Zo maar wat voorbeelden;

Een second opinion in een academisch ziekenhuis en dan blijken dossiers niet uitgewisseld en word je gezien door een stagiaire.

Het aanvragen van hulpmiddelen voelt als een strijd. Vergrotingssoftware om te kunnen blijven werken op de computer vraag je niet voor de lol aan wanneer je 30 jaar bent. Dan blijkt dat je niet binnen de gestelde regels valt voor een vergoeding. Visuele problemen door neurologische problemen zijn er niet in opgenomen.

Onnodig veel behandelingen door standaardformulieren en -protocollen. Informatie delen? Uitgaan van de gegevens die er zijn? Nee, wij gaan uit van onze eigen onderzoeken en onderzoeksresultaten, elke keer weer.

Een eerste consult bij de afdeling KNO duurt 10 minuten. 10 minuten!! Geen enkele arts kan toch een volledig beeld krijgen van de patiënt die voor hem zit? Het is een procedure wat bestaat uit standaard een consult en standaard vervolgonderzoeken, wat in elk geval per patiënt een standaard inkomen oplevert.

100% bezetting in een ziekenhuis in plaats van 70- of 80% wat geen ruimte geeft voor spoed of opname. Zo heb ik een maand (!!) moeten wachten voor een opname. De koffers in de gang. En dan kwam er weer een bericht ‘vanavond komt er een bed vrij’, de volgende ochtend was het bed vergeven.
Natuurlijk was ik ‘blij’ dat ik geen spoedgeval was, want opname vanaf de Spoedeisende Hulp gaat voor. Na een maand heeft mijn man in pure wanhoop mij in de rolstoel met koffer en al in het ziekenhuis gebracht. Hij heeft tegen mijn arts gezegd; ‘Hoe je het oplost, los je het op, maar dit is geen houdbare situatie meer.’ Dat snijdt dwars door je hart.

Geen diagnose is geen recht op zorg in Nederland. Veel verschillende problemen maakt mijn situatie complex. Ik ben a-specifiek, a-typisch en er is niemand die de verantwoording op zich wil nemen. In vijf jaar tijd van een enthousiaste, jonge ondernemende vrouw met een eigen bedrijf, een studie volgend en sociaal volop actief in de maatschappij.
Beetje bij beetje alles in moeten leveren, lig ik nu twee jaar thuis op bed, voor het raam …

Op 11 december 2015 schreef ik in mijn blog ‘Snijden in eigen vlees’ ook over een zorgsysteem dat niet in het belang staat van een patiënt, maar uitgaat van omzet.
Ik eindige dat bericht met “Wat is het afleggen van een medische eed nog waard wanneer de zorg niet in het belang staat van een patiënt, maar uitgaat van de omzet van een ‘dappere dokter’ aan het eind van de maand.”

Doet een arts het bewust? Het voorschrijven van behandelingen om maar behandelingen uit te schrijven? Ik vrees nog erger, de werkwijze is zo standaard dat het haast lijkt op een automatische handeling. Welke betrokkenheid is er met de patiënt? Met zijn vak, waar je zo bewust voor hebt gekozen en een eed voor hebt afgelegd?
Een arts die vaak alleen een patiëntnummer ziet … vormt zich geen beeld van een patiënt.
Zorgverzekeraars maken winst ‘voor hun reserves’.
Ziekenhuizen gaan voor productie, (internationale) subsidies en onderzoeken voor aanzien en hoge ranking op een lijst.

Het stellen van kwaliteitsnormen om bepaalde operaties uit te mogen blijven voeren is een eerste stap.
Investeren in tijd aan de patiënt.
Een behandeling op maat in plaats van volgens de standaard protocollen om zo onnodig veel behandelingen te besparen. Dat is kostenbesparend in de zorg.
Een arts is niet gemaakt om productie te draaien. Een arts in dienst van het ziekenhuis, die tijd neemt voor zijn patiënt om gerichte zorg te kunnen bieden. Dat is een zorgsysteem, zorg in het belang van de patiënt.

image

Het systeem houdt zichzelf in stand. ‘We’ weten het allemaal, de overheid, zorgverzekeraars, artsen, maar zolang een winstoogmerk en omzet bepalend zijn in de zorg, zal er niets veranderen. Artikelen door de jaren heen:

Arts Radboudumc mag van verzekeraar langer praten met patiënt
NOS 11 december 2015
“Ze snijden toch een beetje in eigen vlees. Want minder behandelen betekent minder omzet. Om die keuze te maken moet je best een beetje dapper zijn” uit het artikel De arts mag van de zorgverzekeraar langer praten met patiënt

Acht jaar geleden kregen de zorgverzekeraars de regie over de gezondheidszorg. Het gevolg? Zij zwemmen in de reserves, de burger is een derde duurder uit, de sector is ten prooi aan bureaucratische chaos
De Groene Amsterdammer 6 juni 2014
Marcel Metze, Margreet Fogteloo, Alexander van Kesteren, Meta de Lange, Angela Verleun & Sander Zurhake

“Zo komen de uitwassen van de bureaucratie in talrijke vormen voorbij. Verzekerden en zorgverleners zijn soms uren, dagen, weken of zelfs maanden zoet om simpele dingen voor elkaar te krijgen. Een veel voorkomend probleem is dat de standaardformulieren en -processen van de zorgverzekeraar niet toereikend zijn.”

“Moeten we de jaren 2006-2013 dus zien als een overgangstijd waarin het nieuwe stelsel geleidelijk vorm kreeg? Als een weliswaar kostbare maar ook onvermijdelijke fase van trial and error die de overheid, de zorgverzekeraars en de zorgaanbieders nodig hadden om te wennen aan nieuwe omgangsvormen? Zullen de ‘gereguleerde marktwerking’ en de ‘gerichte zorginkoop’ hun merites de komende jaren eindelijk dan toch gaan bewijzen? Voor zulk optimisme is weinig reden. Er kleeft namelijk nóg een probleem aan het financiële zorgbouwwerk, een probleem dat leidt tot fundamentele en mogelijk zelfs onoplosbare spanningen: het rust niet op échte maar op virtuele kosten, en niet op échte maar op virtuele werkelijkheden.” uit het dossier Het Zorgkostendebacle
 
De sterk stijgende kosten van de zorg worden niet veroorzaakt doordat we steeds meer zorg vragen, maar door de verzekeraars, de marktwerking en het DBC-prijssysteem
Volkskrant 29 juni 2010
Robert W. Kreis 

“Iedereen die in de zorg werkt, ziet de hand over hand toenemende bureaucratisering, de effecten van de tegen elkaar opbiedende verzekeraars, het verhardende werkklimaat in de zorginstellingen en een verder uithollend voorzieningenpakket voor de patiënt.Het is treurig te moeten waarnemen dat de zorg wordt uitgehold, niet omdat ze te duur is, maar omdat de politiek gekozen heeft voor een geldverslindend zorgsysteem.” uit het artikel Niet zorg maar zorgsysteem is te duur.

Bekijk de extra documentaire van Radar deel 1 ‘Tien jaar marktwerking in de zorg wie wordt er beter van?’
  

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s