Maandelijks archief: mei 2016

Courage and hope to hold on

image

image

Advertenties

Waarom komen we niet in opstand?

Waarom komen we niet in opstand? Jan Rotmans stelde deze vraag vorige week bij het geven van een lezing op een congres. Van alle uitspraken in deze blog vind je de verwijzingen aan het einde van de blog.

Ik nodig iedere zorgverzekeraar, ziekenhuisbestuurder, arts en politicus uit om één dag met mij te ruilen.
Euhm… dit is wel heel algemeen. Ik moet bij één persoon beginnen.
Wie kan er daadwerkelijk iets veranderen?

Zelf kan ik geen zorg weigeren. Zonder diagnose heb ik geen recht op zorg en ben ik al twee jaar aan bed gebonden.
Ik kan inzicht geven in mijn situatie om te laten zien wat de gevolgen zijn wanneer protocollen en kosten leidend zijn.

Kan een arts in dienst komen bij het ziekenhuis? Een bestuurder in de zorg tevreden zijn met minder salaris? Een zorgverzekeraar in plaats van budgetten, afspraken gericht op kwaliteit maken?
Het kan, Ziekenhuis Bernhoven heeft deze cultuuromslag gemaakt. De patiënt staat daadwerkelijk centraal, artsen zijn in dienst van het ziekenhuis. Er wordt gekeken welke behandelingen er nodig zijn, in plaats van uitgaan van standaarden. Laat vele ziekenhuizen hier navolging aan geven! RadarExtra 16-05-2016

Wie kan er ingrijpen en een begin maken met veranderingen in de zorg?
Wie heeft er zicht op deze afspraken? De regels en de prijsafspraken in de zorg?
De Nederlandse Zorgautoriteit (NZa).
Hoe absurd is het dan wanneer notabene de voorzitter van de Nederlandse Zorgautoriteit, Marian Kaljouw zegt:
‘Het zorgstelsel is niet het probleem, maar de kosten.’ column Skipr 12-05-2016

De patiënt staat centraal? In welk systeem?
NIET in ons zorgstelsel. De nadruk ligt op productie draaien, omzet maken en heel veel administratie. Ons zorgstelsel dat door een ondoordringbaar woud van protocollen en regels in het teken staat van kosten.

Kwaliteit een randvoorwaarde?
Wat is kwaliteit wanneer er éérst afspraken gemaakt worden over budget en dan pas over welke handelingen er onder een behandelcode vallen? Wat is kwaliteit wanneer er alleen gekeken wordt naar de kosten? Goedkoper in plaats van het resultaat voor de patiënt?

Inzage in de werkelijke kosten kan NIET gegeven worden.
Nog niet eens omdat ze het niet zouden willen, maar simpelweg omdat ze het NIET WETEN.
Zorgverzekeraars weten het niet omdat de behandelcodes, de beruchte DBC’s, per behandeling, per ziekenhuis verschillen.
Artsen weten niet wat er voor hun behandelingen in rekening wordt gebracht. Die weten alleen dát ze voor elke handeling worden betaald.
Ziekenhuizen dienen bij de zorgverzekeraar declaraties in, nadat de behandeling is geweest en dat soms tot een jaar ná de behandeling. Als patiënt kun je dus geen afweging maken in de kosten.

Politiek, zorgbestuurders, zorgverzekeraars en zorgaanbieders draaien om elkaar heen.
Als politicus kwaliteit een randvoorwaarde noemen en als bestuurder van een ziekenhuis de omzet van de arts als uitgangspunt nemen, in plaats van kwalitatief goede zorg, zoals Ab Klink. Buitenhof 25-11-2007 NOS 11-12-2015

Nodig ik dan Marian Kaljouw bij mij uit, of kom ik dan bij minister Schippers die politiek verantwoordelijk is voor de Nederlandse Zorgautoriteit? Of beiden. Hebben jullie nog suggesties? Ik meen het serieus.
Ik ben wel slachtoffer van het zorgsysteem, maar ik word geen slachtoffer.
Wij houden vol. Er moet een moment komen dat ook ik als patiënt word gezien in de zorg en niet als a-typisch, omdat ik niet in een bestaand protocol pas.

Laat mijn situatie dan vooral staan voor zo veel mensen die met mij in eenzelfde situatie zijn beland.
Maar ook als voorbeeld dienen voor de politiek, een medische misser. Om van de gemaakte fouten te kunnen leren.

‘De politiek heeft gekozen voor een geldverslindend zorgsysteem.’ artikel Volkskrant 29-06-2010
Nu voelt niemand zich verantwoordelijk en is de patiënt de dupe.
Veranderen doe je met elkaar en ik denk dat de politiek aan zet is.

Politiek neem de verantwoordelijkheid voor de zorg en ga zelf met de billen bloot! VERANDER ONS ZORGSYSTEEM!

image

Zorgaanbieders, zorgverzekeraars, de politiek, hoogleraren, hieronder lees je hoe zij naar de zorg kijken

Liwwadders 25-05-2016
Altijd maar weer: wat kost het? Nooit: wat levert het op? Jan Rotmans danste gistermiddag op het podium van schouwburg de Harmonie in Leeuwarden. De Rotterdamse professor was uitgenodigd op het congres van de Leeuwarder welzijnsinstelling Amaryllis (sociale wijkteams). Waarom komen we niet in opstand? Jan Rotmans
Het artikel lezen: Jan Rotmans: Waarom komen we niet in opstand?

Skipr 12-05-2016
“Het zorgstelsel is niet het probleem, maar de kosten. We zouden dan ook een discussie moeten voeren over de manier waarop we de zorg bekostigen” Marian Kaljouw Bestuursvoorzitter Nederlandse Zorgautoriteit (NZa)
De column lezen: Stelseldiscussie in de zorg is onzinnig

RadarExtra 16-05-2016
“Het systeem als zodanig zegt eigenlijk tegen de aanbieders, jullie moeten zo veel mogelijk patiënten behandelen en het liefst de makkelijkste.” Evelien Tonkens hoogleraar Burgerschap en Humanisering van de Publieke Sector

“Ik denk dat het eerlijk is om te zeggen, dat op dit moment de patiënt niet in staat wordt gesteld om te kiezen op basis van prijs noch kwaliteit.” Marcel Levi bestuursvoorzitter en internist AMC

“In ieder geval ons ziekenhuis is tot nu toe erg slecht in staat geweest om de precieze kosten van behandelingen, per behandeling uit te rekenen. We zitten er middenin om dat beter te kunnen.” … “Al die ziekenhuizen komen eigenlijk uit een tijd waarin het helemaal niet uitmaakte wat het koste, want het geld kwam toch wel.” Wouter Bos bestuursvoorzitter VU Medisch Centrum

“We hebben de macht weggegeven aan de ene kant de ziekenhuizen en specialisten en aan de andere kant de zorgverzekeraars, dat is letterlijk ziekmakend. Dat is ongezond.” Jan Rotmans hoogleraar Transitiekunde

“Het is een veel logischer systeem wanneer het ziekenhuis een zak geld krijgt en na rato, inzet en kwaliteit verdeelt over de specialismen.”  Prof. dr. Casper van Eijck Erasmus MC

“Menselijkheid terugbrengen in het systeem. De zorg moet menselijker worden. Je bent als mens figurant in het systeem.” Jos de Blok directeur Buurtzorg NL

“Er is een grens aan efficient werken. Van efficient werken naar kwaliteit.” Ziekenhuis Bernhoven

De reportage terugkijken ‘Tien jaar marktwerking in de zorg, wie wordt er beter van?’ – deel 2

De Nederlandse Zorgautoriteit, de Nza is diegene die toezicht houdt op zorgaanbieders en zorgverzekeraars en tarieven vaststelt. “Bij alles wat we doen staat het belang van de burger voorop. Dit betekent dat we steeds bewaken dat de zorg betaalbaar blijft voor wie dat nodig heeft, de zorg op tijd beschikbaar is en de kwaliteit ervan goed is.”
Zij moeten ook duidelijke informatie geven over de prijs en kwaliteit van de zorg, zo is te lezen op de website.
Voor meer informatie over de Nederlandse Zorgautoriteit bezoek de website

NOS 11-12-2015
“Ze snijden toch een beetje in eigen vlees. Want minder behandelen betekent minder omzet. Om die keuze te maken moet je best een beetje dapper zijn.”

In het Radboudumc in Nijmegen mogen artsen voortaan langer met hun patiënten praten, als ze dat nodig vinden. Het ziekenhuis heeft daarover afspraken gemaakt met zorgverzekeraar VGZ. VGZ hoopt zo dat er minder behandelingen uitgevoerd worden en dat daardoor de zorgkosten dalen.

Ook maakt het contract met VGZ het voor de artsen van het Radboudumc mogelijk om verder buiten de bestaande protocollen te treden, door bijvoorbeeld een andere arts bij het gesprek te betrekken.
Dat heeft positieve gevolgen voor de patiënten. Ab Klink lid van de Raad van Bestuur van VGZ 
Het artikel lezen: De arts mag van de zorgverzekeraar langer praten met patiënt

Volkskrant 29-06-2010
De sterk stijgende kosten van de zorg worden niet veroorzaakt doordat we steeds meer zorg vragen, maar door de verzekeraars, de marktwerking en het DBC-prijssysteem. De politiek heeft gekozen voor een geldverslindend zorgsysteem. Robert W. Kreis
Het artikel lezen: Niet zorg maar zorgsysteem is te duur

Buitenhof 25-11-2007 
‘Ik vind de kwaliteit van de zorg dáár moet op geconcurreerd worden. Dat is voor mij absoluut een randvoorwaarde’
‘Een soort van marktwerking zou je kunnen zeggen, dat de patiënt -want die staat centraal- weet waar hij de beste zorg kan inkopen’ Ab Klink minister Volksgezondheid
De uitzending nakijken: Het zorgstelsel voor verbetering vatbaar

Overdosed on overthinking

image

image

Volhouden, omdat ik bang ben mijzelf te verliezen in de draaikolk van emoties, gevoelens en gedachten.
Dat is wat er in 2013 gebeurde. De angst sloeg om in paniek.
Ik ben perfectionistisch. Ik heb graag de touwtjes in handen. Overzicht houden, organiseren. Sociaal en ondernemend zijn. Vooral er voor een ander willen zijn en iets kunnen betekenen.

Het inleveren van mijn zelfstandigheid. Afhankelijk zijn. Kwetsbaar. Hulp moeten vragen.
Dat ik mijn werk en al mijn bezigheden in heb moeten leveren vind ik zo moeilijk.
Wat blijft er dan nog van mij over? Wat ben ik dan? Ik heb geen eigen bedrijf meer. Ik ben geen schrijftolk meer.
Geen live ondertitelaar, maar ook geen moeder, geen huisvrouw, ik doe geen vrijwilligerswerk. Niets…
Mijn zelfstandigheid. Mijn eigen inkomen. Iets kunnen betekenen voor een ander. Dat koppel ik aan mijn zijn.

“Maar je blijft Liesbeth”
Mijzelf niet verliezen, maar wel de controle los durven laten… kijk of je het gevoel kunt toelaten zonder dat je jezelf erin verliest. Voel de angst. De angst mag er zijn. Dat kan niet anders als je kijkt in welke situatie jij zit. Voel de angst en op die manier geef je jezelf letterlijk meer lucht en ruimte zodat de angst niet omslaat in paniek. Dat is wat de haptotherapeut mij heeft leren ervaren. Hij heeft mij de signalen van mijn lichaam laten voelen en zo te herkennen. Mijn gedachten zijn altijd al zes stappen verder. Ik wil alles uitleggen, analyseren, beredeneren en begrijpen.
Door de uitleg van mijn psychiater kan ik het nu ook toelaten en zien als ‘een normale reactie op een abnormale situatie.’

De onzekerheid over de toekomst geeft angst. Wat zal ik nog meer in moeten leveren?
Het toelaten, loslaten of het verwerken van de afgelopen jaren, dat kan pas voor mijn gevoel als ik weet ‘dit was de situatie, dit is de situatie en van hieruit kunnen we verder gaan kijken’. Maar dat blijft zo onduidelijk. De angst om de controle verliezen zit diep. Dat is waar ik de afgelopen jaren hard aan heb gewerkt en dat gaat goed.
De angst staat nu niet meer op de voorgrond.

Angst is de hartenklop van de onmacht

– Cor de Jonghe

image

Lijdend voorwerp door de marktwerking in de zorg

Hoe confronterend. Ik luister naar een documentaire op televisie en ik voel mij zo lamgeslagen. De machteloosheid raakt me en maakt mij misselijk. De herkenning zet een klem op mijn borst en legt een knoop in mijn maag. Mijn situatie zou leidend kunnen zijn in deze documentaire. Lijdend voorwerp door de marktwerking in de zorg.

Ik luisterde dinsdag naar het eerste deel van de documentaire ‘Tien jaar marktwerking in de zorg wie wordt er beter van?’. De afgelopen vijf jaar zelf de gevolgen ervaren. Zo maar wat voorbeelden;

Een second opinion in een academisch ziekenhuis en dan blijken dossiers niet uitgewisseld en word je gezien door een stagiaire.

Het aanvragen van hulpmiddelen voelt als een strijd. Vergrotingssoftware om te kunnen blijven werken op de computer vraag je niet voor de lol aan wanneer je 30 jaar bent. Dan blijkt dat je niet binnen de gestelde regels valt voor een vergoeding. Visuele problemen door neurologische problemen zijn er niet in opgenomen.

Onnodig veel behandelingen door standaardformulieren en -protocollen. Informatie delen? Uitgaan van de gegevens die er zijn? Nee, wij gaan uit van onze eigen onderzoeken en onderzoeksresultaten, elke keer weer.

Een eerste consult bij de afdeling KNO duurt 10 minuten. 10 minuten!! Geen enkele arts kan toch een volledig beeld krijgen van de patiënt die voor hem zit? Het is een procedure wat bestaat uit standaard een consult en standaard vervolgonderzoeken, wat in elk geval per patiënt een standaard inkomen oplevert.

100% bezetting in een ziekenhuis in plaats van 70- of 80% wat geen ruimte geeft voor spoed of opname. Zo heb ik een maand (!!) moeten wachten voor een opname. De koffers in de gang. En dan kwam er weer een bericht ‘vanavond komt er een bed vrij’, de volgende ochtend was het bed vergeven.
Natuurlijk was ik ‘blij’ dat ik geen spoedgeval was, want opname vanaf de Spoedeisende Hulp gaat voor. Na een maand heeft mijn man in pure wanhoop mij in de rolstoel met koffer en al in het ziekenhuis gebracht. Hij heeft tegen mijn arts gezegd; ‘Hoe je het oplost, los je het op, maar dit is geen houdbare situatie meer.’ Dat snijdt dwars door je hart.

Geen diagnose is geen recht op zorg in Nederland. Veel verschillende problemen maakt mijn situatie complex. Ik ben a-specifiek, a-typisch en er is niemand die de verantwoording op zich wil nemen. In vijf jaar tijd van een enthousiaste, jonge ondernemende vrouw met een eigen bedrijf, een studie volgend en sociaal volop actief in de maatschappij.
Beetje bij beetje alles in moeten leveren, lig ik nu twee jaar thuis op bed, voor het raam …

Op 11 december 2015 schreef ik in mijn blog ‘Snijden in eigen vlees’ ook over een zorgsysteem dat niet in het belang staat van een patiënt, maar uitgaat van omzet.
Ik eindige dat bericht met “Wat is het afleggen van een medische eed nog waard wanneer de zorg niet in het belang staat van een patiënt, maar uitgaat van de omzet van een ‘dappere dokter’ aan het eind van de maand.”

Doet een arts het bewust? Het voorschrijven van behandelingen om maar behandelingen uit te schrijven? Ik vrees nog erger, de werkwijze is zo standaard dat het haast lijkt op een automatische handeling. Welke betrokkenheid is er met de patiënt? Met zijn vak, waar je zo bewust voor hebt gekozen en een eed voor hebt afgelegd?
Een arts die vaak alleen een patiëntnummer ziet … vormt zich geen beeld van een patiënt.
Zorgverzekeraars maken winst ‘voor hun reserves’.
Ziekenhuizen gaan voor productie, (internationale) subsidies en onderzoeken voor aanzien en hoge ranking op een lijst.

Het stellen van kwaliteitsnormen om bepaalde operaties uit te mogen blijven voeren is een eerste stap.
Investeren in tijd aan de patiënt.
Een behandeling op maat in plaats van volgens de standaard protocollen om zo onnodig veel behandelingen te besparen. Dat is kostenbesparend in de zorg.
Een arts is niet gemaakt om productie te draaien. Een arts in dienst van het ziekenhuis, die tijd neemt voor zijn patiënt om gerichte zorg te kunnen bieden. Dat is een zorgsysteem, zorg in het belang van de patiënt.

image

Het systeem houdt zichzelf in stand. ‘We’ weten het allemaal, de overheid, zorgverzekeraars, artsen, maar zolang een winstoogmerk en omzet bepalend zijn in de zorg, zal er niets veranderen. Artikelen door de jaren heen:

Arts Radboudumc mag van verzekeraar langer praten met patiënt
NOS 11 december 2015
“Ze snijden toch een beetje in eigen vlees. Want minder behandelen betekent minder omzet. Om die keuze te maken moet je best een beetje dapper zijn” uit het artikel De arts mag van de zorgverzekeraar langer praten met patiënt

Acht jaar geleden kregen de zorgverzekeraars de regie over de gezondheidszorg. Het gevolg? Zij zwemmen in de reserves, de burger is een derde duurder uit, de sector is ten prooi aan bureaucratische chaos
De Groene Amsterdammer 6 juni 2014
Marcel Metze, Margreet Fogteloo, Alexander van Kesteren, Meta de Lange, Angela Verleun & Sander Zurhake

“Zo komen de uitwassen van de bureaucratie in talrijke vormen voorbij. Verzekerden en zorgverleners zijn soms uren, dagen, weken of zelfs maanden zoet om simpele dingen voor elkaar te krijgen. Een veel voorkomend probleem is dat de standaardformulieren en -processen van de zorgverzekeraar niet toereikend zijn.”

“Moeten we de jaren 2006-2013 dus zien als een overgangstijd waarin het nieuwe stelsel geleidelijk vorm kreeg? Als een weliswaar kostbare maar ook onvermijdelijke fase van trial and error die de overheid, de zorgverzekeraars en de zorgaanbieders nodig hadden om te wennen aan nieuwe omgangsvormen? Zullen de ‘gereguleerde marktwerking’ en de ‘gerichte zorginkoop’ hun merites de komende jaren eindelijk dan toch gaan bewijzen? Voor zulk optimisme is weinig reden. Er kleeft namelijk nóg een probleem aan het financiële zorgbouwwerk, een probleem dat leidt tot fundamentele en mogelijk zelfs onoplosbare spanningen: het rust niet op échte maar op virtuele kosten, en niet op échte maar op virtuele werkelijkheden.” uit het dossier Het Zorgkostendebacle
 
De sterk stijgende kosten van de zorg worden niet veroorzaakt doordat we steeds meer zorg vragen, maar door de verzekeraars, de marktwerking en het DBC-prijssysteem
Volkskrant 29 juni 2010
Robert W. Kreis 

“Iedereen die in de zorg werkt, ziet de hand over hand toenemende bureaucratisering, de effecten van de tegen elkaar opbiedende verzekeraars, het verhardende werkklimaat in de zorginstellingen en een verder uithollend voorzieningenpakket voor de patiënt.Het is treurig te moeten waarnemen dat de zorg wordt uitgehold, niet omdat ze te duur is, maar omdat de politiek gekozen heeft voor een geldverslindend zorgsysteem.” uit het artikel Niet zorg maar zorgsysteem is te duur.

Bekijk de extra documentaire van Radar deel 1 ‘Tien jaar marktwerking in de zorg wie wordt er beter van?’