Trial …. en error

Op 9 maart krijg ik te horen van de neuroloog; “Ik kan geen toezeggingen doen. Ik weet niet waar we uitkomen. Maar ik wil wel met jullie dit traject ingaan en kijken hoever we komen. Een soort trial en error zeg maar.” Het antwoord waar wij al zo lang op hebben gewacht. Iemand die wil helpen met het afbouwen van mijn medicijnen. We beginnen met één van de drie spierverslappers. Na drie weken ontstond er dinsdag een duidelijke ERROR.

Ik sta op en voelde mijn ene oog de ene kant opdraaien en het andere oog de andere kant. Mijn maag draaide een achtje en ik roep mijn man ‘Oh jee…. daar ga ik. Leg mij maar snel neer’. Pfffffffff…… dat voelt naar. Een emmer naast het bed en hopen dat de wereld snel stopt met draaien. Mijn man is nog niet terug bij zijn bureau of ik barst spontaan in huilen uit. Die spontane huilbuien die blijven maar komen en dan weten we het ‘ik heb de blues’.

De laatste week heb ik meer last gekregen van spiersamentrekkingen. Een verkramping vanuit mijn heup. Een zeurend gevoel en minder kracht in mijn hand. En toen raakte dinsdagmorgen mijn rechterkant verkrampt.
Daar lag ik. Mijn hoofd schuin naar achter, trekkend als een kippenekje. Mijn schouder opgetrokken. Mijn arm tegen mijn lichaam aan gedrukt als een vogelarmpje met verkrampte hand. De spieren rondom mijn heup verkrampt. Mijn knie opgetrokken en mijn voet overstrekt. Ongelofelijk veel pijn. Ik voel mij zo gehandicapt.
In mijn gedachten ben ik terug in het ziekenhuis, door de afbouw van de Lorazepam raak ik in mei vorig jaar in eenzelfde verkramping en zie ik de psychiater aan het voeteneinde van mijn bed staan die zegt; “Bij deze heb je wetenschappelijk bewezen dat jij de Lorazepam als spierverslapper slikt”.

Wat vind ik het verschrikkelijk dat Nick mij zo moet zien liggen. De onmacht wordt zo mogelijk nog groter.
Hij belt met de huisarts en die heeft zo snel gehandeld! Binnen tien minuten krijg ik mijn eerste injectie met een vloeibare medicijn middels een ampul toegediend. Na een klein uur volgde de tweede injectie met een dubbele dosis.
Helaas, ook dit helpt niet genoeg om de verkramping eruit te krijgen. Na overleg met de neuroloog slik ik nog extra medicijnen. Juist die medicijnen die ik nu drie weken aan het afbouwen ben. Ik word er zo verdrietig van.
Gelukkig, na drie uur (!!) komen mijn spieren wat losser. Ik val even in slaap.
Mijn man heeft ondertussen de wijkverpleging van de Buurtzorg gebeld. Zij komen om mij te wassen en wat op te frissen na alle inspanning, zweten en de pijn. Wat fijn dat we een beroep op ze kunnen doen.
Na deze inspanning schieten mijn arm en been toch weer in lichte verkramping. Ik slik nog een kleine hoeveelheid extra medicijnen. De verkamping moet eruit. Laat het helpen. Anders zal er weer een ander overleg moeten volgen tussen de huisarts en de neuroloog. Met dat ik zit, verandert mijn rechterbeen al snel in een stijf been, paars met rode vlekken. Voor het eerst doet ook mijn linkervoet mee met de rode vlekken -sip-
image

Woensdag voel ik mij alsof ik door de bankschroef ben gedraaid en er vervolgens nog een bulldozer over mij heen is gereden. Donderdag slaap ik veel. De constante pijn is weg. Enorme spierpijn blijft over. Mijn rechterarm heeft nog een
voorkeurspositie tegen mijn lichaam aan. Na inspanning heb ik nog een trekkende en stekende pijn in mijn schouder of in mijn heup. Het voelt alsof er in mijn schouder een elastiek strak gespannen staat om mijn arm op te houden, datzelfde bij mijn heup. Het zal nog een paar dagen duren voor ik er weer een beetje ben. Ondertussen hopen dat ik het afbouwen van de medicijnen voort kan zetten. Met duizelingen, wanen, huilbuien, zweten, onrustige benen in de nacht. Dat hoort er allemaal bij… denk ik … hard werken om vol te houden daar ben ik ondertussen goed in geworden.
Maar dan zonder error… want zonder iets van verbetering of een perspectief voelt het zo eindeloos… dan komt er een grens die ik niet op wil zoeken…

Trial en error om de juiste weg te vinden.

image

afbeelding KneeStrength.com

Advertenties

2 gedachtes over “Trial …. en error

  1. Jee dit is weer heftig, balen toch dat je niet zonder deze medicijnen kan
    Het is zeker geen optie om nog iets langer te wachten met het innemen van de medicijnen om te kijken of jouw lichaam te veel gewend,verwend is aan deze medicijnen? Ben geen arts hoor maar probeer mij een beetje in te leven in jouw situatie. Balen dus😐

    Liked by 1 persoon

  2. Och Liesbeth, wat moet je toch allemaal ondergaan… Heel veel sterkte en succes met de afbouw. Fijn dat deze neuroloog en huisarts je samen goed ondersteunen dus het moet gewoon gaan lukken! Toitoitoi xxx

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s