Een dag in de jungle van de zorg

Een dag volledig in het teken van afspraken in het ziekenhuis en alles daar omheen.

Vandaag was ingepland om uitleg te krijgen over een TENS apparaat. Pijnbestrijding door middel van stroomstootjes (…euh…okay?!!).
Mijn man heeft naar het ziekenhuis gebeld met de vraag of hij die uitleg ook niet kon krijgen. Dat scheelt een ambulancerit, sparen we díe kosten uit én een vermoeiende rit met een lange nasleep voor mij. Dat kon, fijn!
Mijn man vanmorgen naar het ziekenhuis.

Na mijn afspraak op de Pijnpoli werd ik doorverwezen naar Vaatchirurgie. Vorige week ben ik gebeld door de vaatverpleegkundige en wat wil het geval; kon ik vandaag al terecht voor het vaatonderzoek en moesten we alsnog een ambulance regelen voor vandaag… het was in elk geval een poging van onze kant.

Ondertussen waren mijn ouders naar ons gekomen. Ik werd aan het einde van de ochtend in het ziekenhuis verwacht voor het vaatonderzoek. De ambulance kwam mij vorige week ruim op tijd halen. Nu waren we nog in afwachting van.

Inmiddels was mijn man weer thuis en kon hij mijn ouders aflossen.
Toch maar even bellen met de huisarts, of de ambulance al wel onderweg was.
De huisarts nam contact op met de Regionale Ambulancevoorziening (RAV) en belde terug: ‘Alle ambulances zijn weg geroepen voor spoedgevallen. Het kan nog wel een uur duren.’
Dan ben ik alleen maar blij dat ik geen spoedgeval ben natuurlijk.
De poli Vaatchirurgie neemt contact met mij op om nieuwe afspraken te maken.

Mijn man brengt verslag uit van zijn bezoek aan het ziekenhuis.
Het had zo moeten zijn dat ik er niet bij was.
De afspraak was in gebouw D bij ontvangst 1. Er was niemand aanwezig bij de receptie, wel in één van de kamers. Hilariteit alom bij de verpleegkundigen toen bleek dat er bij de Pijnpoli de verkeerde locatie was opgeschreven. De verpleegkundige van de Pijnpoli bleek daar eerst te hebben gewerkt. ‘U moet zijn in gebouw C’. Nadat er een kopie is gemaakt van de afsprakenkaart, op naar gebouw C. Daar aangekomen is alles donker. Er hangt een briefje op de deur. ‘Is er niemand, spreek een verpleegkundige op de gang aan.’ Een eerste verpleegkundige komt voorbij, wordt de vraag voorgelegd en zij weet totaal niet waar mijn man het over heeft. “Wat voor apparaat? Ik ga het voor u navragen” en ze komt niet meer terug… Inmiddels begint de tijd te dringen en het geduld ook op te raken. Een tweede verpleegkundige wordt gevonden. Zij heeft ook geen idee, maar begrijpt de situatie en gaat bellen.
‘U mag naar gebouw B, wachtruimte D.’ Ook daar niemand bij de receptie en de wachtruimte zat helemaal vol. ‘Ik moet mij toch bij iemand melden, anders weet men toch niet dat ik er ben?’ Op goed geluk klopt hij aan bij een spreekkamer waar wél een verpleegkundige zat.

Laat dát nu de verpleegkundige zijn die op hem zat te wachten.

Hij pakt het apparaat uit en zij begint met uitleggen…

En dan te bedenken dat we deze route afgelegd zouden hebben met mij op een ziekenhuisbed.
image

Advertenties

2 gedachtes over “Een dag in de jungle van de zorg

  1. Wat er mis kan gaan gaat er ook mis bij jullie, het lijkt wel of jullie dat aantrekken, figuurlijk dan. Hoop dat het wel iets voor je gaat doen deze stootjes. Toch een fijn weekend voor jullie allebei 💋💋💋💋

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s