Maandelijks archief: december 2015

Fix You

Diagnose Gezocht. Een programma met een kundig kinderarts, betrokken en met passie voor zijn vak is met pensioen. Dan heeft hij de tijd en zet hij al zijn kennis en internationale netwerk in om kinderen te helpen die binnen de zorg buiten de gestelde kaders vallen. Er kan geen diagnose gevonden worden.
Heftige verhalen. Met een te lange (lijdens)weg.
Een vriendin, mijn haptotherapeut, fysiotherapeut, de wijkverpleging. De afgelopen weken zeggen ze allemaal iets in de strekking van “Jij zou mee moeten doen met dat programma Diagnose Gezocht. Elke keer als ik dat zie, dan moet ik aan jou denken.”
En dan hoor ik de leader met een pakkende en zo treffende tekst…

When you try your best, but you don’t succeed
When you get what you want, but not what you need
When you feel so tired, but you can’t sleep
Stuck in reverse
And the tears come streaming down your face
When you lose something you can’t replace
When you love someone, but it goes to waste Could it be worse?

Lights will guide you home
And ignite your bones
I will try to fix you

High up above or down below
When you’re too in love to let it go
But if you never try you’ll never know
Just what you’re worth

Lights will guide you home
And ignite your bones
I will try to fix you

Tears stream down your face
When you lose something you cannot replace
Tears stream down your face and I
Tears stream down your face
I promise you I will learn from my mistakes
Tears stream down your face and I

Lights will guide you home
And ignite your bones And I will try to fix you

bron: Coldplay

ColdPlay Official – Fix You

Advertenties

Lopen zonder te belasten

“It does not matter how slowly you go as long as you do not stop”
~ Confucius~

Naar de keuken of naar het toilet zal ik met de rollator blijven gaan.
Nu heeft de fysiotherapeut krukken meegenomen. Dan kan ik gaan lopen zonder mijn voet te belasten. Dan moet ik de kracht uit mijn armen halen en zet ik af met mijn goede been. Op die manier komt er geen druk op mijn zere voet.
Geconcentreerd, met de juiste houding. Met een rechte rug, de schouders laag zodat ik ook de kracht uit mijn armen kán halen.

Het is intensief, na elke oefening is de nasleep in pijn taai, zenuwpijn en kramp. Het is een keer of vier dat ik heen en weer loop in de kamer. Twee keer per dag.

Weer een hulpmiddel erbij.
En als we dan toch iets aanschaffen en ik heb de keuze, dan kies ik natuurlijk krukken in mijn kleur 💜

image
Deze krukken hebben een anatomisch gevormd handvat, ontworpen ter ondersteuning van de handpalm en ter verspreiding van de druk.
bron: krukkenexpert

Alle beetjes helpen…

‘Snijden in eigen vlees’

“Ze snijden toch een beetje in eigen vlees. Want minder behandelen betekent minder omzet. Om die keuze te maken moet je best een beetje dapper zijn.” Zomaar een citaat uit een artikel wat vanmorgen is geplaatst. Van de titel alleen word ik al onpasselijk. Het hele artikel kun je hier teruglezen. Alleen doen wanneer je over een sterke maag beschikt. Een bevestiging van de werkelijkheid.

Een arts MAG van de zorgverzekeraar langer praten met de patiënt. Sterker nog, de arts krijgt “de mogelijk om verder buiten de bestaande protocollen te treden, door bijvoorbeeld een andere arts bij het gesprek te betrekken”

Onze strijd van de afgelopen vier jaar in de medische wereld in twee zinnen samengevat. Ons gevoel bevestigd.
Het is echt zo dat artsen niet met elkaar overleggen. Het is echt zo dat er niet gekeken wordt buiten de bestaande protocollen.
Op basis van die houding van de ‘dappere dokters’ word ik niet gezien als patiënt. Maar krijg ik een stempel ‘mevrouw lijdt aan een psychosomatische stoornis’ in plaats van dat er in een dossier staat ‘mevrouw past niet in binnen de vastgestelde (financiële) protocollen, dus ik mag haar niet behandelen.’

Dát zou pas dapper zijn van een dokter, om dat uit te durven spreken naar zijn patiënt.
Een jonge vrouw van 34 jaar. Een enthousiaste ondernemer met tien jaar haar eigen bedrijf. Werkzaam in de sociaal dienstverlenende sector. Nu aan bed gebonden, beneden in de huiskamer. Dagelijks de wijkverpleging die haar komt verzorgen. Alleen nog in staat met een rollator zelfstandig naar het toilet te kunnen.

Ik nodig al mijn ‘dappere doktoren’ een dag uit om in mijn plaats één dag door te brengen in mijn bed. Om te ervaren wat de gevolgen zijn van onze zorg.

“Uiteindelijk zou VGZ willen dat de beloning afhangt van de vraag of de patiënt goed behandeld is…dat kan nu nog te weinig…”.
De reden waarom dit te weinig kan is OMZET. Omzet in plaats van het belang van de patiënt.

Wat is het afleggen van een medische eed nog waard wanneer de zorg niet in het belang staat van een patiënt, maar uitgaat van de omzet van een ‘dappere dokter’ aan het eind van de maand.

De volledige eed is te vinden via deze link:
Nederlandse artseneed (inclusief Eed van Hippocrates/Verklaring van Genève -2003)
bron: KNMG
image

TENS tegen pijn

Pijnbestrijding zonder medicijnen. Hoe werkt een TENS apparaat?

Een TENS apparaat wordt ingezet als een manier van pijnbestrijding zonder medicijnen. Met de bedoeling dat je door middel van stroomstootjes de pijn op een andere manier gaat voelen en ervaren. Na drie weken ontstekingsremmende pijnstillers en verdovende crême zou dat een welkom alternatief zijn. Ik gebruik al zo veel medicijnen.
Ik ben er wel wat huiverig voor moet ik eerlijk zeggen. Tot op heden hebben alle onderzoeken waar de zenuwen bij betrokken waren, gezorgd voor diepe zenuwpijn en achteruitgang.

Aan mijzelf om te gaan proberen wat er werkt. Een constante prikkeling. Een regelmatige prikkeling. Welke sterkte geeft nog een zachte en gemoedelijke prikkeling en welke sterkte geeft een te scherpe pijn.

De eerste dag een half uur met constante prikkeling geprobeerd en dat was geen succes. Een gespannen kuit en mijn grote teen die blijft prikkelen als nasleep.
Op de tweede dag twee keer een kwartier. Met een prikkeling die wordt onderbroken. Toch zorgt ook dat na het tweede kwartier voor overprikkeling in dat been. Zelfs mijn knie en voet zijn nog nooit zo blauw geweest.
Vandaag een dagje rust. Ik kan morgen bellen met de pijnverpleegkundige. Wellicht heeft ze toch advies hoe ik het beste kan opbouwen. Even afstemmen of dit wel goed gaat!

Hieronder uitleg over de werking van het TENS apparaat. Dat maakt duidelijker wat het apparaat precies doet.

TENS
Wat is een TENS-behandeling?
TENS is een afkorting voor de term Transcutane Electro Neuro Stimulatie en dat houdt in dat er elektrische stroompjes door de huid heen (transcutaan) worden gegeven die de zenuwen (neuro) kunnen beïnvloeden (stimuleren) om de pijn te verminderen. TENS kan de pijn verminderen maar neemt de oorzaak van uw pijn niet weg. TENS wordt gegeven met een apparaatje met batterijen waaraan twee kabeltjes zijn verbonden met elk aan de uiteinden een plaatje (elektrode) die op uw huid kunnen worden geplakt. Deze elektrodes geven door de huid elektrische stroompjes af waarvan u de sterkte zelf via het apparaatje kunt regelen. De plaats waar de elektrodes moeten worden geplakt wordt u uitgelegd door de pijnverpleegkundige. Dit kan op de pijnlijke plaats zijn maar ook buiten het pijnlijke gebied in de buurt van zenuwen die met het pijngebied te maken hebben. bron: patiëntenvoorlichting MUCM
image

Wat doet TENS?
* Het verstoort de zenuwgeleiding die maakt dat u pijn voelt.

* Het stimuleert de afgifte van pijnstillende stoffen door het lichaam.

* Het heeft een spierontspannende werking.
bron: patiëntenfolder AMC

Dan is afstand relatief

image

De dag beginnen met het opblazen van twee ballonnen voor een jarig meisje! Samen installeren op bed met de tablet voor ons. Inloggen op Skype. Bellen naar mijn zus en zwager. Daar komt een klein jarig meisje in beeld ‘hieperdepiep hoera!!!!!’
Ons nichtje wordt vandaag twee jaar.
Zo kunnen wij er ook even bij zijn.
Zwaaien met de ballonnen, neusje-neusje en een kus op de tablet.
Een fijne dag vandaag! Daag, daaaag!!!

Met een glimlach wordt de verbinding verbroken.

Dan maakt de techniek alle afstand relatief.

Een dag in de jungle van de zorg

Een dag volledig in het teken van afspraken in het ziekenhuis en alles daar omheen.

Vandaag was ingepland om uitleg te krijgen over een TENS apparaat. Pijnbestrijding door middel van stroomstootjes (…euh…okay?!!).
Mijn man heeft naar het ziekenhuis gebeld met de vraag of hij die uitleg ook niet kon krijgen. Dat scheelt een ambulancerit, sparen we díe kosten uit én een vermoeiende rit met een lange nasleep voor mij. Dat kon, fijn!
Mijn man vanmorgen naar het ziekenhuis.

Na mijn afspraak op de Pijnpoli werd ik doorverwezen naar Vaatchirurgie. Vorige week ben ik gebeld door de vaatverpleegkundige en wat wil het geval; kon ik vandaag al terecht voor het vaatonderzoek en moesten we alsnog een ambulance regelen voor vandaag… het was in elk geval een poging van onze kant.

Ondertussen waren mijn ouders naar ons gekomen. Ik werd aan het einde van de ochtend in het ziekenhuis verwacht voor het vaatonderzoek. De ambulance kwam mij vorige week ruim op tijd halen. Nu waren we nog in afwachting van.

Inmiddels was mijn man weer thuis en kon hij mijn ouders aflossen.
Toch maar even bellen met de huisarts, of de ambulance al wel onderweg was.
De huisarts nam contact op met de Regionale Ambulancevoorziening (RAV) en belde terug: ‘Alle ambulances zijn weg geroepen voor spoedgevallen. Het kan nog wel een uur duren.’
Dan ben ik alleen maar blij dat ik geen spoedgeval ben natuurlijk.
De poli Vaatchirurgie neemt contact met mij op om nieuwe afspraken te maken.

Mijn man brengt verslag uit van zijn bezoek aan het ziekenhuis.
Het had zo moeten zijn dat ik er niet bij was.
De afspraak was in gebouw D bij ontvangst 1. Er was niemand aanwezig bij de receptie, wel in één van de kamers. Hilariteit alom bij de verpleegkundigen toen bleek dat er bij de Pijnpoli de verkeerde locatie was opgeschreven. De verpleegkundige van de Pijnpoli bleek daar eerst te hebben gewerkt. ‘U moet zijn in gebouw C’. Nadat er een kopie is gemaakt van de afsprakenkaart, op naar gebouw C. Daar aangekomen is alles donker. Er hangt een briefje op de deur. ‘Is er niemand, spreek een verpleegkundige op de gang aan.’ Een eerste verpleegkundige komt voorbij, wordt de vraag voorgelegd en zij weet totaal niet waar mijn man het over heeft. “Wat voor apparaat? Ik ga het voor u navragen” en ze komt niet meer terug… Inmiddels begint de tijd te dringen en het geduld ook op te raken. Een tweede verpleegkundige wordt gevonden. Zij heeft ook geen idee, maar begrijpt de situatie en gaat bellen.
‘U mag naar gebouw B, wachtruimte D.’ Ook daar niemand bij de receptie en de wachtruimte zat helemaal vol. ‘Ik moet mij toch bij iemand melden, anders weet men toch niet dat ik er ben?’ Op goed geluk klopt hij aan bij een spreekkamer waar wél een verpleegkundige zat.

Laat dát nu de verpleegkundige zijn die op hem zat te wachten.

Hij pakt het apparaat uit en zij begint met uitleggen…

En dan te bedenken dat we deze route afgelegd zouden hebben met mij op een ziekenhuisbed.
image

Pepernoten!!!

December, een maand vol feestdagen en vooral veel lekkers! Hoe simpel, maar het maakt ook weer pijnlijk duidelijk.

‘Hoe is het met je?’
“Heb je even.”
Dat werd steeds vaker mijn reactie. Met een knipoog. Maar eigenlijk wel serieus, om het onderwerp maar niet te beladen te maken. De laatste twee jaar zijn er steeds meer beperkingen bij gekomen. Zeker de optelsom maakt dat mensen toch op een gegeven moment afhaken en het niet meer kunnen bijhouden. Nog begrijpelijk ook … het is ook veel, wij kunnen het zelf nog nauwelijks bevatten.

Gisteravond was er zo’n confronterend moment. Pepernoten…hmmmmm… en het liefst van de warme bakker. Zelf stond ik rond deze tijd altijd in de keuken. Speculaas en gevulde speculaas bakken. Zelfs een keer geprobeerd om een banketstaaf en taaitaai te maken. Dat bleef bij proberen trouwens!
image

Ik heb één pepernoot op.
Mooi bros en heerlijk van smaak.
Helaas blijft het er bij één.
Eerst komen er blaasjes op mijn lippen, mijn tong wordt dik. Mijn klieren in mijn keel zetten op. Jeukende slijmvliezen in mijn neus, ogen, oren. Even praat ik met een dikke keel. Langzaam trekt het weg. En dat van één pepernoot … maar hij was wel lekker!