Maandelijks archief: september 2015

Verder heb ik geen hulp nodig…

Het aftellen is begonnen, de datum dat ik naar huis ga nadert!
Achter de schermen wordt nu gezorgd, dat ik wel naar huis kan. Denk aan het regelen van een bed. In plaats van de wereld vanuit mijn slaapkamer of ziekenhuisbed te ervaren, ga ik nu de wereld vanuit een bed in de woonkamer verkennen. Een rolstoel, want helaas, erg mobiel ben ik nog niet. De zorg…dat wordt een ander verhaal.

Na vijf maanden is het nog lastig te beseffen, huis klinkt nog onwerkelijk. Net of ‘thuis’ al die tijd in het hokje ‘niet mogelijk’ heeft gezeten en nu pas weer tevoorschijn komt.

Het inzien, toegeven of toelaten dat ik hulp nodig heb komt nu bij vlagen. Ik kan jullie zeggen, dat is erg confronterend.
Het woord accepteren komt niet in mijn woordenboek voor. Dat woord geeft bij mij het gevoel dat ‘wanneer ik het heb geaccepteerd’ het klaar is, over, we hoeven het er niet meer over te hebben. Laat dat nu net het probleem zijn. Het is een continue proces, telkens weer. Hoe klein of hoe groot de confrontatie is.

Deze morgen staat douchen op de planning. Douchen kost enorm veel energie en is voor mij een moment heerlijk ontspannen, wanneer ik onder de warme straal zit. Alles daarvoor en daarna is een hele opgave. Met dat ik zou gaan douchen, zou de verpleeg mijn bed verschonen. Een praktische combinatie.

Ik stap uit bed en dat was het. Mijn rechterbeen schiet in een spasme, een soort kramp, en daar sta ik dan met een raar been. Mijn knie naar binnen gedraaid en mijn onderbeen naar buiten. Oké, douchen gaat hem nu niet worden. De verpleeg helpt mij met veel pijn terug in bed. De verkramping zorgt voor zenuwpijn in mijn heup, lies, onderbeen en voet. Als ik eenmaal goed lig, is het te behappen.

Dan komt het avondeten. Deze keer blijf ik in bed. Het blijkt erg lastig doperwten te eten. Ik schakel over op een lepel. Eten met een lepel is ook zo’n confrontatie moment. Er staat een bakje sojavla. Dit had ik niet besteld, maar de chocoladesmaak overtuigt mij. Met een gigantische chocoladevlek op mijn nachthemd tot gevolg. Ik ben er helemaal klaar mee. Ik leg de deksel op het warmhoudblad van het eten en wil de bedtafel aan de kant schuiven. De kramp schiet in mijn rechterarm… dat voelt zo gemeen scherp. Met dat ik met mijn linkerhand de tafel weg wil duwen, valt mijn telefoon op de grond onder het bed -zucht-. De telefoon hing aan de oplader, dus ik haal de oplader omhoog en er bungelt geen telefoon meer aan. Tranen van machteloosheid schieten in mijn ogen.
Daar lig ik, in afwachting van de verpleeg. Vast nog ergens een doperwt in mijn bed, alles stinkt naar chocolade en ik voel mij vies en mijn telefoon ligt buiten mijn bereik onder het bed.

De verpleeg komt. Zij vist mijn telefoon onder het bed uit. Stapje voor stapje schuifelen we naar de badkamer. Mijn rechterbeen blijft gewoon staan. We bedenken dat ik hem een naam moet geven. Als ik hem persoonlijk aanspreek wil hij misschien wel luisteren. Uiteindelijk word ik letterlijk met veel pijn en moeite op de wc neer gezet. De verpleeg gaat ondertussen mijn bed verschonen. Er klinkt gelach: “Ik vind nog een doperwt in je bed!”
Later komen we nog tot mijn ondergoed doperwten tegen. Heerlijk om samen zo te lachen. Wat een expeditie. Nadat ik ben geholpen met wassen en weer terug in bed te komen ga ik uitgeput liggen.

image
bron: http://www.eigenwaardecounseling.nl/EigenWaarde-EFT.html

Advertenties

Een belangrijke stap gezet

25 augustus was het zo ver, ik had een gesprek met professor Wuyts. Bij het evenwichtscentrum AUREA in het Universitair Ziekenhuis Antwerpen.

Ik ga jullie niet lastig vallen met alles er omheen: alle hectiek, het georganiseer en het papierwerk. De reis die zo veel van je vraagt. Eigenlijk ben je dan al klaar, maar dan begint het pas!

Wij zijn onder de indruk van wat het evenwichtscentrum AUREA -in samenwerking met NKO (in NL de KNO-afdeling)- voor elkaar krijgt.
In anderhalve dag zijn dat aantal onderzoeken gedaan, waar ze in Nederland zeker een half jaar over doen.

Voor nu het belangrijkste, er is een grote stap gezet. Het goede nieuws: duidelijk is geworden dat mijn draaiduizelingen niet door het evenwichtsorgaan komen.
Organisch werken mijn ogen, oren en evenwichtsorganen goed. Het gaat ‘daarna’ mis in de verwerking van de signalen.
Het gaat neurologisch mis.
Daarnaast is het (sterke) vermoeden van overmedicatie.

We hebben voor het eerst een compleet beeld, geen zoektocht meer tussen oogheelkunde, KNO en neurologie. Zo, zo fijn!

Er is een duidelijk handvat voor neurologie, nu de vraag aan hen om daar concrete invulling aan te kunnen geven; hoe verder.
Ook dat traject is nu in Antwerpen gestart.

Na bijna vijf maanden in het ziekenhuis en nu heen en weer naar Antwerpen is ‘naar huis’ ook voorzichtig gevallen… wat zal dat fijn zijn om dat voor elkaar te krijgen… thuis zijn… bijna onwerkelijk.

De rollercoaster duurt nog voort, maar nu een specifieke kant op… wordt vervolgd!