I want my life back 

memory sneak out of my eyes
“Herinneringen rollen als tranen over mijn wangen”

Hoe vaak ik de vraag niet krijg “Hoe houd je het vol?” Ik denk dat er ergens het besef is, dat er op dit moment geen andere mogelijkheid is. Geen berusting als in de zin van gelatenheid, maar in de zin van ‘ik heb geen keuze’. 

Maar soms overvalt het gevoel van gemis. Dan zijn er de tranen en die blijven maar komen. Tranen van verstild verdriet voor de oh zo kleine, fijne dingen; samen in slaap vallen, jouw armen om mij heen. Kroelen, kletsen en zorgen voor de poezen. Iets anders aan dan een huispak of pyjama. Fietsen. Zelfs samen de afwas doen. Naar de markt gaan op zaterdag. Gewoon koken en genieten van alle smaken. 

En nog zo veel meer… niet kunnen werken, mijn eigen bedrijf na tien jaar moeten beëindigen, niet meer kunnen autorijden, niet kunnen fietsen, lesgeven aan de Hogeschool, toneelspelen, mijn opleiding Pedagogiek afronden, mijn netwerk opbouwen rondom het inzetten van mijn stem, het stemacteren. Uit eten gaan. Gezellige tijd doorbrengen met een vriendin. Naar het theater… … … Mijn zelfstandigheid. Niet meer flexibel kunnen zijn of spontaan. 

Ik mis mijzelf. Ik mis ons leven. 

Het is ook niet te bevatten, ik breng vanaf april vorig jaar zo goed als in bed door. In het begin nog veel op de bank en in bed, maar nu 24/7 liggend. Dat zijn 15 maanden. 

Lente, zomer, herfst, winter, vakanties en bijzondere dagen gaan aan mij voorbij. De laatste 14 weken lig ik in het ziekenhuis, op een afdeling waar ik niet thuishoor, omdat er binnen de zorg op dit moment geen andere mogelijkheid is… 

Er staan nu lijntjes uit naar een completere benadering op het gebied van de signaalverwerking van mijn ogen, het evenwicht en mijn hersenen. Dat biedt een mogelijkheid, wellicht nieuwe inzichten, hopelijk kans op verbetering, al is het maar iets. 

En dan duurt wachten lang…

 It's okay to  feel like this 
 

Advertenties

4 gedachtes over “I want my life back 

  1. hoi liesje ook bij mij rollen de tranen over mijn wangen ik vind dit zo erg voor jullie .
    ik kan alleen maar hopen en zeggen dat het weer goed komt .
    dikke kus en heel veel sterkte .

    Liked by 1 persoon

  2. Ik lees je verhaal met met tranen in mijn ogen…zó heftig, zó oneerlijk en zó moeilijk….
    Ik hoop dat je maar snel overgeplaatst wordt en dat dit de ommekeer zal zijn! Het is je zó gegund, weer een normaler leven en de kleine fijne dingen die het leven mooi maken!
    Hou je taai en lieve groetjes, Anita xx

    Liked by 1 persoon

  3. 💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞

    Weet niet of je ze ziet, maar het zijn allemaal hartjes vol met wensen dat het om gaat draaien, dat je weer kunt fietsen, knuffelen, op vakantie samen en hell yeah zelfs de afwas weer kunt doen!
    En heel veel liefs!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s