Hij doet het toch maar …

13 weken in het ziekenhuis … het is nog onwerkelijker met dat ik het opschrijf. 

Met de opname in zicht heb ik aan mijn behandelaar gevraagd, of hij een inschatting kon geven van de duur van de opname. Met het afbouwen van deze medicijnen zijn de eerste drie weken heftig en in de vierde week bekijken we waar we staan.  

Een periode van drie weken was al lastig voor te stellen. Wij zijn in de tien jaar dat we samen zijn, nog nooit zo lang zonder elkaar geweest. Wanneer de situatie eenmaal daar is en je zit er middenin en je weet dat er op dit moment geen andere mogelijkheden zijn, dan is het zo. Heftige periodes van afkicken, onverwachte situaties, bijstellen van medicatie, nare bijwerkingen, veranderingen van medicatie. En zo gaat er telkens een week voorbij, dag na dag, week na week. 

Hoe wij het volhouden? Er is geen keuze … blijkbaar wordt dat ergens geregeld in de warboel van gedachten en gevoelens. Maar zeker door de betrokkenheid van familie en vrienden die nabij staan. Zij vragen ook aan hem hoe het gaat, dàt wordt zo vaak vergeten. En de geweldige kaarten, tekeningen, knuffels en prachtige bloemen die bezorgd blijven worden. Bijzonder om alle steun te ervaren. Het zijn echt die kleine momenten, die doen goed. 

En hij doet het toch allemaal maar …

  • Werken, met die gelukkige omstandigheid, dat hij -waar mogelijk- veel vanuit huis kan werken.
  • Het huishouden ontdekken. Telkens ziet hij weer nieuwe dingen die blijkbaar ook vies kunnen worden! 
  • Zorg voor de poezen. Zo mooi om af en toe te kunnen zien via Skype. 
  • Boodschappen. Ook met mijn wekelijkse boodschappenlijstje, om te zorgen dat ik in elk geval voldoende juiste voedingsstoffen binnen krijg. Hij heeft al gezegd: ” As gij hier weg gaat, moet ik een vrachtwagen lenen om alles mee terug te kunnen nemen!!
  • Wassen, waaronder mijn wekelijkse was, waar hij vervolgens het hele ziekenhuis mee door mag wandelen. Met de vuile èn de schone was.
  • Hij loopt niet alleen met de was het hele ziekenhuis door, maar met de meest uiteenlopende dingen. Niemand kijkt er meer van op als ze hem voorbij zien gaan; een grote fitnessbal, een balanskussen, een rol cadeaupapier, kussens, een schemerlampje … dus 
  • Zorgen voor een kan water voor de thee, schone handdoeken, het maken van mijn dagelijkse vitaminebommetje; yoghurt met een citroen, lijnzaadolie, honing, blauwe bessen en dat van fruit wat ik kan eten, de lieverd. 
  • Even bij elkaar zijn … in die 13 weken is hij vier avonden niet geweest, als hij dat al haalt. Lang leve Skype, dat brengt je ook net wat dichter bij elkaar. Maar zo goed als elke avond komt hij heen en weer naar het ziekenhuis. Elkaar zien, een knuffel, een kus, even tegen elkaar aanliggen. Liefde is ... meer dan woorden kunnen zeggen 
Advertenties

3 gedachtes over “Hij doet het toch maar …

  1. Een echte Sluijter dus Geintje Petje af voor mijn kleine broertje Heeft ie toch het verkeerde beroep gekozen Als ik het allemaal lees had ie verpleegkundige moeten worden Groetjes Cor😇

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s