Een groter contrast is niet denkbaar

De vooravond van de Vierdaagse van Nijmegen. Vroeg in bed liggen, maar niet kunnen slapen. De wekker zetten, maar de eerste nacht is altijd zo onrustig, ‘bang’ zijn dat je door de wekker heen slaapt. En dan het eerste ochtendritueel tussen 4u en 5u in de ochtend. Wanneer je op de fiets stapt kom je steeds meer mensen tegen, een opgewekt ‘Goedemorgen!’ volgt. En dan tussen de lallende studenten in, wachten op het startsein, ‘We mogen!’ De zon komt langzaam op, de straten stil en verlaten, maar alles is voor ‘ons’ afgezet. En dan de eerste keer de Waalbrug over is een prachtig gevoel. 

NIJMEGEN - Sfeerbeeld van wandelaars dinsdag onderweg op de Oosterhoutsedijk in Lent.
NIJMEGEN – Sfeerbeeld van wandelaars dinsdag onderweg op de Oosterhoutsedijk in Lent.
foto: http://www.gemeentewijzer.nl

Maar dat is al even niet meer. In januari 2011 ben ik geopereerd aan mijn ogen en daarna heb ik steeds meer in moeten leveren, in plaats van dat het beter is gegaan. In 2010 heb ik voor het laatst de Vierdaagse gelopen. Nu staat het symbool voor de periode dat het nog goed met mij ging. Een pijnlijke herinnering. Ik heb net in tranen ‘mijn wandelmaatje’ gebeld, dat blijft ze. Net als mijn goede vriend, waar ik altijd mocht verblijven tijdens de Vierdaagse. Het doet zeer. De periode van de inschrijven voel ik het even. Dan komt de dag van het ophalen van je startbewijs, de vooravond van de Vierdaagse. Ik vind het erg lastig. Van een jonge energieke vrouw die vier dagen 40 kilometer kon lopen, naar iemand die al 15 maanden zo goed als op bed doorbrengt, waarvan de laatste 12 weken in het ziekenhuis. Ik mag nu blij zijn als het lukt om een stukje over de gang te wandelen.

Een groter contrast is niet denkbaar…

Advertenties

3 gedachtes over “Een groter contrast is niet denkbaar

  1. Ach meis wat heftig…. het is niet alleen je strijd nu om beter te worden, het is ook een stuk rouw dat je moet verwerken. (Herkenbaar helaas…)
    Laat het verdriet maar komen, het moet er uit…
    Sterkte en liefs, Anita

    Liked by 1 persoon

    1. Dank voor je fijne berichtje. Ja, zo voelt het, je verliest zo veel, maar wordt nu zo in beslag genomen door je lichamelijke strijd, dat dit soort momenten enorm binnen komen. Die emotionele ontlading is ook nodig, maar kan er bijna niet zijn. Tegelijk zal ik dat ook niet kunnen behappen denk ik, dan verlies je jezelf compleet… deze momenten zijn dan ‘goed’ 😢

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s