Maandelijks archief: juli 2015

Let sleep come your way 

 Let sleep come your way 

Advertenties

Hij doet het toch maar …

13 weken in het ziekenhuis … het is nog onwerkelijker met dat ik het opschrijf. 

Met de opname in zicht heb ik aan mijn behandelaar gevraagd, of hij een inschatting kon geven van de duur van de opname. Met het afbouwen van deze medicijnen zijn de eerste drie weken heftig en in de vierde week bekijken we waar we staan.  

Een periode van drie weken was al lastig voor te stellen. Wij zijn in de tien jaar dat we samen zijn, nog nooit zo lang zonder elkaar geweest. Wanneer de situatie eenmaal daar is en je zit er middenin en je weet dat er op dit moment geen andere mogelijkheden zijn, dan is het zo. Heftige periodes van afkicken, onverwachte situaties, bijstellen van medicatie, nare bijwerkingen, veranderingen van medicatie. En zo gaat er telkens een week voorbij, dag na dag, week na week. 

Hoe wij het volhouden? Er is geen keuze … blijkbaar wordt dat ergens geregeld in de warboel van gedachten en gevoelens. Maar zeker door de betrokkenheid van familie en vrienden die nabij staan. Zij vragen ook aan hem hoe het gaat, dàt wordt zo vaak vergeten. En de geweldige kaarten, tekeningen, knuffels en prachtige bloemen die bezorgd blijven worden. Bijzonder om alle steun te ervaren. Het zijn echt die kleine momenten, die doen goed. 

En hij doet het toch allemaal maar …

  • Werken, met die gelukkige omstandigheid, dat hij -waar mogelijk- veel vanuit huis kan werken.
  • Het huishouden ontdekken. Telkens ziet hij weer nieuwe dingen die blijkbaar ook vies kunnen worden! 
  • Zorg voor de poezen. Zo mooi om af en toe te kunnen zien via Skype. 
  • Boodschappen. Ook met mijn wekelijkse boodschappenlijstje, om te zorgen dat ik in elk geval voldoende juiste voedingsstoffen binnen krijg. Hij heeft al gezegd: ” As gij hier weg gaat, moet ik een vrachtwagen lenen om alles mee terug te kunnen nemen!!
  • Wassen, waaronder mijn wekelijkse was, waar hij vervolgens het hele ziekenhuis mee door mag wandelen. Met de vuile èn de schone was.
  • Hij loopt niet alleen met de was het hele ziekenhuis door, maar met de meest uiteenlopende dingen. Niemand kijkt er meer van op als ze hem voorbij zien gaan; een grote fitnessbal, een balanskussen, een rol cadeaupapier, kussens, een schemerlampje … dus 
  • Zorgen voor een kan water voor de thee, schone handdoeken, het maken van mijn dagelijkse vitaminebommetje; yoghurt met een citroen, lijnzaadolie, honing, blauwe bessen en dat van fruit wat ik kan eten, de lieverd. 
  • Even bij elkaar zijn … in die 13 weken is hij vier avonden niet geweest, als hij dat al haalt. Lang leve Skype, dat brengt je ook net wat dichter bij elkaar. Maar zo goed als elke avond komt hij heen en weer naar het ziekenhuis. Elkaar zien, een knuffel, een kus, even tegen elkaar aanliggen. Liefde is ... meer dan woorden kunnen zeggen 

Een groter contrast is niet denkbaar

De vooravond van de Vierdaagse van Nijmegen. Vroeg in bed liggen, maar niet kunnen slapen. De wekker zetten, maar de eerste nacht is altijd zo onrustig, ‘bang’ zijn dat je door de wekker heen slaapt. En dan het eerste ochtendritueel tussen 4u en 5u in de ochtend. Wanneer je op de fiets stapt kom je steeds meer mensen tegen, een opgewekt ‘Goedemorgen!’ volgt. En dan tussen de lallende studenten in, wachten op het startsein, ‘We mogen!’ De zon komt langzaam op, de straten stil en verlaten, maar alles is voor ‘ons’ afgezet. En dan de eerste keer de Waalbrug over is een prachtig gevoel. 

NIJMEGEN - Sfeerbeeld van wandelaars dinsdag onderweg op de Oosterhoutsedijk in Lent.
NIJMEGEN – Sfeerbeeld van wandelaars dinsdag onderweg op de Oosterhoutsedijk in Lent.
foto: http://www.gemeentewijzer.nl

Maar dat is al even niet meer. In januari 2011 ben ik geopereerd aan mijn ogen en daarna heb ik steeds meer in moeten leveren, in plaats van dat het beter is gegaan. In 2010 heb ik voor het laatst de Vierdaagse gelopen. Nu staat het symbool voor de periode dat het nog goed met mij ging. Een pijnlijke herinnering. Ik heb net in tranen ‘mijn wandelmaatje’ gebeld, dat blijft ze. Net als mijn goede vriend, waar ik altijd mocht verblijven tijdens de Vierdaagse. Het doet zeer. De periode van de inschrijven voel ik het even. Dan komt de dag van het ophalen van je startbewijs, de vooravond van de Vierdaagse. Ik vind het erg lastig. Van een jonge energieke vrouw die vier dagen 40 kilometer kon lopen, naar iemand die al 15 maanden zo goed als op bed doorbrengt, waarvan de laatste 12 weken in het ziekenhuis. Ik mag nu blij zijn als het lukt om een stukje over de gang te wandelen.

Een groter contrast is niet denkbaar…