Maandelijks archief: april 2015

Tomorrow

 tomorrow 

Advertenties

They did call … and 

 still waiting  

zorgen om de zorg, de regels en de bezuinigingen. Ik wacht nu 18 dagen op een bed… omdat na vier jaar heen en weer geslingerd te zijn tussen specialisten, die letterlijk niet verder kijken dan de deur van hun eigen spreekkamer en niemand de verantwoording durft te nemen, ik moet worden opgenomen om weer een leven op te kunnen gaan bouwen. Donderdag moet nu hoop bieden… nog even, even volhouden.

Eerst stoppen met te veel medicijnen en dan kijken hoe om te gaan met al mijn beperkingen en wat is er nog wèl mogelijk… 

Maar zelfs dàt vraagt een strijd van hangen, wurgen en volhouden. 

Vol onmacht, pijn en verdriet maar ik ga niet dreigen met mijn leven zodat ze mij nu MOETEN opnemen. Ik wil mijn leven, ons leven terug. Nooit zoals het was, maar zo veel beter als het nu is… ik ga niet huilend en schreeuwend voor de deur liggen. 

Ik wil geen slachtoffer zijn van mijn beperkingen, maar wij worden slachtoffer van het monster van de bureaucratie net als zo veel mensen met ons. 

Een strijd om gehoord en gezien te worden als persoon met een verhaal en roep om (h)erkenning. Samenwerking en gerichte zorg. Niet om gezien en behandeld te worden als ballast op de caseload, als dossier met een nummer. 

monster van de bureaucratie
BRABANTS DAGBLAD bijlage SPECTRUM 25 april 2015

JUST CALL ME

 just call me 

Dan bedenk ik mij nog tig keer, zal ik deze afbeelding plaatsen, want ja… f**k zit niet standaard in mijn woordenlijst… 

Aangezien ik al vijf jaar hoor dat ik a-typisch, niet normaal, subnormaal of niet klop, past het weer wel en heb ik veel te lang gewacht. 

Letterlijk zal ik niet op het randje van het dak gaan staan en schreeuwen om hulp. Nu… na 18 dagen wachten op een telefoontje… JUST CALL ME !!!!!!

When the shell cracks…

image

Deze uitspraak kreeg ik toegestuurd van een vriendin… zij raakt de kern van mijn angst op dit moment. Iemand die in korte tijd zo dichtbij is komen te staan, een intens contact van herkenning, inleven en meeleven en vooral niet opgeven.

Aan de vooravond van een heftig traject. Een traject dat in het teken staat van het loslaten van de totale controle. Mijn  overgave aan de kwetsbaarheid en open durven staan voor alles wat komt, als een zaadje dat pas tot bloei kan komen, wanneer het in staat is volledig open te breken en dan de kans ziet om naar het licht te groeien…

Herinneringen

 herinneringen zijn blijvend wanneer alles verandert 

Herinneringen zijn blijvend wanneer al het andere verandert. 

Het vasthouden aan herinneringen geven een glimlach, maar ook verdriet om het gemis. Het besef dat wat was, niet meer terug zal komen. 

Dan moet je verder, anders verzand je in het verdriet… dat maakt het soms zo moeilijk. Omkijken en zien wat is geweest, vooruit kijken om opnieuw te kunnen beginnen binnen de mogelijkheden die er zijn.