Maandelijks archief: februari 2015

Rehabilitation

“Never tell a patient there is nothing more to be done.  Rehabilitation is always an option.”  
                           -Helen Keller

Advertenties

Belangrijk bij prisma’s

Prisma’s inslijpen is een kunst, net als het voorschrijven van een prisma volgens de Utermöhlen richtlijn een vaardigheid is.
Wanneer prisma’s niet juist worden ingeslepen heb je echt een probleem met je ogen, focus, evenwicht, je bent er letterlijk beroerd van.

#alarmbel voor de optometristen en oogzorgketens; beheers de vaardigheid van het inslijpen van prisma’s, of anders ga het niet aan. Het beperkt mensen enorm en ze worden letterlijk ziek!

bezoek de pagina van DizzyMe om het bericht te lezen over Prisma Pains

En lees op de website van de NVVS een artikel dat gebruik van Utermöhlenprismabril bij duizeligheid niet vanzelfsprekend is door gebrek aan onderzoek. De NVVS pleit voor meer onderzoek.

‘Een beetje empathie voor de patiënt’

Begin januari 2015 zie ik een artikel voorbij komen. De titel spreekt mij aan ‘Het belang van verhalen in de gezondheidszorg’.
Er is een onderzoek geweest en de resultaten worden gepubliceerd. Wanneer er iemand anders dan de arts de tijd neemt voor ‘het verhaal van de patiënt’ dan ervaart de patiënt meer het gevoel dat hij/zij wordt gehoord. Die persoon kan een (ex-)patiënt zijn die ervaring heeft en als ervaringsdeskundige een luisterend oor kan bieden en zelfs vragen kan stellen aan de arts.

Met verbazing heb ik het artikel gelezen. Twee minuten… met iemand anders dan de arts een gesprek met een voor jou onbekend persoon die dan bij een slechtnieuwsgesprek zit. Ik weet het niet. In twee minuten kun je toch nog geen contact maken, laat staan erkenning of herkenning vinden in de steun van een ervaringsdeskundige?
En waarom laat men juist dit geen onderdeel van het gesprek met de arts?

Artikel ‘Het belang van verhalen in de gezondheidszorg’

Statistics are people with the tears washed off


Over empathie voor de patiënt gesproken.

Vervolgens zie ik in februari 2015 een artikel op een website, medisch contact gericht aan artsen.
Na een onderzoek onder 50 vrouwen die men naar een slechtnieuwsgesprek liet kijken, komen ze tot deze schrijnende conclusie;
“Als artsen 38 seconden investeren in een paar invoelende opmerkingen tijdens een slechtnieuwsgesprek, vermindert dat angst en onzekerheid van patiënten.”
Zo… tap-tap-tap een ongemakkelijk schouderklopje en je kunt gaan, de 38 seconden zijn wel benut. Hoezo voel jij je als patiënt dan niet serieus genomen?!

Laat ik voorop stellen dat ik niet graag in de schoenen van een arts sta die een slechtnieuwsgesprek moet voeren. Maar dan toch, op deze manier vind ik het ronduit beschamend. Ethisch en sociaal communicatief gezien zijn hier nog heel wat hordes te nemen, wanneer dit zo wordt aangenomen en dus wordt uitgevoerd.

Artikel ‘beetje empathie goed voor patiënt’

Helaas hebben wij zelf al meerdere keren in schrijnende situaties gezeten, waar ook elk contact of aandacht voor de patiënt ontbrak;
Een eerste afspraak bij de KNO-arts blijkt standaard 10 minuten. In tien minuten kan hij nooit een volledige anamnese afnemen, dat klopte ook. Er lag al een envelop klaar met de vervolgonderzoeken aangekruist, handje geschud en de afspraken worden met de secretaresse gemaakt, daag!

Een second opinion in een academisch ziekenhuis. Blijkt mijn dossier niet aanwezig. Na een eerdere ervaring, was ik enorm blij dat ik zelf mijn dossier bij houd en mee had genomen. Word ik gezien door een orthoptist in opleiding, met alle respect, in opleiding betekent dat je nog niet de ervaring hebt om een second opinion te beoordelen. Interessant, natuurlijk dat snap ik. Loop mee en leer er vooral van, maar laat het beoordelen van een second opinion toch aan een arts.
Zo kan ik nog even doorgaan, van wachttijden waar je simpel van wordt, tot onderzoeken die standaard worden uitgevoerd, “hebt u nog niet zo lang geleden een gehoortest gehad, oh… ja, maar doe toch maar even de belangrijkste dingen doormeten, stel dat er wat is veranderd.”

Als afsluiting dan twee treffende strips over onze gezondheidszorg. Deze week voorbij zien komen op Social Media

IMG_1267

IMG_1281

Prisoner of hope

IMG_1241

Na vier jaar verlies je soms de hoop of zicht op verbetering. Een gesprek, een onderzoek, opnieuw de strijd aan met je lijf wanneer een buikvirus, de griep of gordelroos ‘voorbij komt’ en bij mij uiteraard welkom is in een lichaam wat letterlijk geen weerstand meer biedt.
De zoektocht naar waarom het zo lastig is om hoop te houden, wanneer je geen verbetering, houvast of vooruitzicht hebt. Deze uitspraken geven woorden aan dat gevoel…

“There are some things that it is better to begin than to refuse, even though the end may be dark.” – J.R.R. Tolkien

13-01-15
“You can never cross the ocean until you have the courage to lose sight of the shore.” – Christopher Columbus

06-01-15
“Efforts and courage are not enough without purpose and direction.” – John F. Kennedy

15-01-15
“Wie een waarom heeft waarvoor hij kan leven, kan bijna elk hoe verdragen.” – Nietzsche

24-12-14
“Be like a postage stamp, stick to one thing until you get there.” – Josh Billings

03-09-14
“Goals are not only absolutely necessary to motivate us. They are essential to really keep us alive.” – Robert Schuller

19-06-14
“Er is een belangrijk verschil tussen opgeven en loslaten…”

18-06-14
“The harder you work, the harder it is to surrender.” – Vince Lombardi

28-05-14
“Je zult verbaasd zijn over hoe ver je nog kunt gaan vanaf het punt waarvan je eerder dacht dat dit de grens was.”

28-05-14
“An active mind cannot exist in an inactive body.” – General George Patton

De kleine dingen

IMG_1233
Een lief berichtje
Kaartjes met mooie teksten
Prachtige bloemen
Of hyacinten die lila paars uitkomen
Onverwacht een cadeautje, zo stralend mooi!
Deze momentjes geven kracht, maken mij dankbaar

IMG_1232
Mijn vader en moeder die helpen met boodschappen doen, de was, koken

Een vriendin die een pan soep maakt

Een leuk verhaal via de e-mail met een verhaal om mij te laten glimlachen!

Mijn zus die mij wakker maakt en we liggen op bed te soezen en te kletsen, op haar vrije dag met het Openbaar Vervoer naar mij gekomen

Skype met mijn nichtje. Wat heerlijk om haar zo toch te zien opgroeien, haar eerste stapjes en haar ontdekkingstocht door het huis. Een glimlach voor de rest van de dag.

Samen in slaap vallen op de bank

Ik kan er zo van genieten. Onze wereld wordt steeds kleiner en dit geeft een glimlach, geeft steun, dat doet goed.

IMG_1229

IMG_1231

IMG_1230