Maandelijks archief: december 2014

Bijna 2015…

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/ecd/70020681/files/2014/12/img_0206.jpg

Advertenties

Haptotherapie als rode draad

Jeetje… weer een jaar voorbij en wat voor een jaar… ik kan wel zeggen dat ik dankzij haptotherapie het jaar weer door heb kunnen komen. Wat is haptotherapie? Daar ga ik zeker nog een blog over schrijven, maar het is na het lezen van deze blog wellicht al wat duidelijker.

Opgeven kan ik niet, of is dat raar als ik dat zo schrijf. Intens dankbaar dat ik mijn lijf zo heb leren kennen. Dat geeft een soort zekerheid die de angst de baas is, niet al-tijd, maar ik word nu niet meer zo doordrongen van angst dat het zich vastklampt en letterlijk benauwd maakt.
Nu is er vooral verdriet. Verdriet ook om de onmacht en het besef dat ik er zelf echt alles aan probeer te doen, met nog geen zicht op stabilisatie of verbetering. Dat maakt soms loodzwaar- en nu?

Dat ik ben gaan schrijven geeft ruimte en verlicht, dat ik op Social Media actief ben zorgt dat ik bij blijf en nog met mijn gedachten in de wereld sta. Dat ik daardoor veel begrijp, maakt het niet makkelijker.
Soms voedt dat de afstand tussen mijn denken en voelen en doet het bijna zeer. In mijn denken nog dezelfde persoon, in mijn doen een schril contrast. Dat botst maar is ook een houvast.

Op zoek naar herstel, stabiliteit, balans en toch iets van duidelijkheid voor gerichte behandeling. In duidelijkheid zit een zekerheid die ik waarschijnlijk niet zal vinden, dat verscheurt me vanbinnen. Opgeven voelt als verliezen en ik wil mijzelf niet (meer) verliezen.

Waiting hurts. Forgetting hurts. But not knowing wich decision to take is the worst of suffering. -Paulo Coelho

Ik mis mijzelf en hoop dat 2015 een jaar mag zijn waar ik beetje bij beetje mijzelf weer ga vinden.
Niet voor 100% die illusie heb ik niet meer, maar dat ik weer vol kan genieten, lachen, ontdekken, nieuwsgierig en enthousiast kan zijn met mijn beperkingen…

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/ecd/70020681/files/2014/12/img_9926-0.jpg

Haptotherapie is de laatste jaren voor mij een rode draad geweest. Een zoektocht om mijn lijf te leren voelen en gevoelens te leren herkennen. Met mijn gedachten ben ik altijd al tien stappen verder geredeneerd, geanalyseerd en uitgedacht, maar ga daarbij compleet voorbij aan mijn lijf, waar de gevoelens zich opstapelen.

Uitspraken die ik voorbij hoorde komen en waarbij ik dacht; dat is het haptotherapie voor mij is denken in schakeringen, voelen en toelaten

Ilse de Lange op de vraag van Humberto bij RTL Late Night; ‘ben je als muzikant gevoeliger?’
“Ik ben supergevoelig, mijn voelsprieten staan uit en als muzikant ben ik constant bezig met het analyseren van mijn gevoel. Ik denk in schakeringen en sta zo in contact met mijzelf.”

18 mei een rouwtherapeut beantwoordt de vraag ‘Hoe werkt rouwverwerking?’
“Het heeft te maken met hoe je brein werkt, maar ook je persoonlijkheid en hoe je bent opgevoed. Het is belangrijk dat de film duidelijk moet zijn, van voor naar achter. Je moet een realistisch aannemelijk beeld kunnen maken om het los te kunnen laten, anders blijft de onzekerheid.”

Wat is haptotherapie?

Planning to be productive…


Probeer maar eens de gedachten los te laten en te vergelijken met ‘wat was’ wanneer het verschil zo groot is

Wanneer ‘niets doen’ niet in je zit, kun je ook niet ‘niets doen’, dan ben je altijd bezig met ‘iets’; lezen, muziek luisteren tijdens het schoonmaken, recepten uitzoeken, even op internet. Niets doen heeft dan de betekenis gekregen ‘dat het niet moet’ of ‘niet hoeft’, gewoon lekker niets doen. Je doet eigenlijk altijd wel iets.

Dat besef je pas op het moment dat je dagen, weken op bed ligt en je wilt niets. Je kunt geen muziek luisteren, geen geluid verdragen. Je kunt niet lezen, de letters dansen voor je ogen. Je wilt alleen maar … niets.

Opdrachten, vergaderingen, vereniging, lesgeven, huishouden, nieuwe recepten uit proberen, bakken, wandeltochten, uit eten gaan, ondertitelen, theater, studie – alles vol overgave en enthousiasme, nieuwsgierigheid en betrokkenheid, beleven en leven

Nu staat er al een week een kerstboom in huis, in afwachting van zijn versiering. De lampjes hangen erin, net als een klein houten engeltje in de top en één grote kerstbal met een mini-kerststal. Of de rest nog wordt versierd kan ik niet beloven, ik stel mijzelf elke dag het doel de kerstboom te versieren, het is nog niet gelukt.
Wat doe ik dan een hele dag?
(bijna) niets…

IMG_9892-0.JPG

Geen uitzondering…

Helaas, tot op heden nog niets kunnen bereiken bij Koninklijke Visio en Achmea. Zij willen geen uitzondering maken, maar ik pas ook niet in een hokje…. lekker dan.

Alleen nog maar meer schrijnend duidelijk geworden hoe de zorg hangt in processen en protocollen.
Donderdag gesproken met iemand van Koninklijke Visio en iemand van Achmea. Deze tweet heb ik na aanleiding daarvan geplaatst. Blog volgt. Eerst moet alles even bezinken.

Tweet
“Raar besef dat je in #protocol wìlt passen #regelgeving begrijpen maakt wanhoop helaas niet minder #geenuitzondering”

IMG_9506.PNG

Love, hope and fight

“Learn to love your inner monster”

Na drie jaar kan ik niet meer zeggen ‘met mij is alles goed’. Op de vraag ‘Oh, wat heb je dan?’ kan ik genoeg opsommen, maar in een hokje met een definitie ‘wat ik heb’ past het niet.

Het kunnen zeggen dat het niet goed gaat is een stap in de richting van toelaten, maar houden van? Houden van zal ik nooit, maar minder strijden tegen mijzelf leer ik nu wel.
Die strijd verlies je van jezelf.
De strijd om op te komen voor mijzelf, dat is de strijd die zal blijven tot er ergens iemand is die iets voor mij kan betekenen.

Eigenlijk moet ik zeggen, voor ons. Ik mis mijzelf, ik mis ons. Het heerlijk kunnen genieten van een avondje uit eten. Samen een dag op pad, op vakantie, een avond met familie. Uitgebreid koken, allerlei smaken en nieuwe gerechten uitproberen en jij als proefkonijn.

Ik mis het autorijden, kunnen fietsen, wandelen. Ik mis mijn werk, mijn beroep, mijn bedrijf, mijn studie.
Ik mis mijn zelfstandigheid, mijn kracht, mijn enthousiasme en energie.

Uit het veld geslagen of even compleet uit mijn doen, maar niets doen is geen optie, daarvoor mis ik mijzelf te veel. Ik wil jou weer zien genieten van mij, niet meer zoals ik was, maar wel zo veel meer dan dat ik nu ben…

IMG_9786.PNG

(on)nodige kosten in de zorg

Zorgverzekeraar Achmea en Koninklijke Visio, is het samen zoeken naar een oplossing voor een wanhopige cliënt niet noodzaak, in plaats van onnodige kosten in de zorg in stand te houden?

Vanaf juli ben ik bezig om met de leverancier van mijn zorgverzekeraar, goedkeuring te krijgen voor een aanvraag van hulpmiddelen voor visuele ondersteuning, denk aan vergrotingssoftware voor de computer en een handloep.

De standaardreactie bij de leverancier op een dergelijk verzoek is “De arts dient deze verklaring te ondertekenen en te voorzien van zijn/haar stempel. Met dit document kunnen wij de aanvraag in werking zetten.”

Helaas, ik val niet binnen het standaardprotocol. Ik ben namelijk niet meer onder behandeling van een arts, dus ik krijg (letterlijk) geen stempel. En daar begint het probleem.

De leverancier heeft er alles aan gedaan wat in zijn mogelijkheden ligt, dat geluk had ik. Er zou een individuele hulpaanvraag komen. Dan verwacht je dat de zorgverzekeraar ‘buiten de protocollen’ gaat kijken, niets is minder waar. Er kwam al snel een reactie van de zorgverzekeraar. Reactie Achmea: “Voor deze hulpmiddelen zien wij toch graag een onderbouwing/onderzoek van Visio tegemoet. Het is jammer dat Visio dit weer als een nieuwe aanvraag ziet aangezien mevrouw wel bekend is daar. Misschien is daar nog wat aan te doen?”

De leverancier geeft aan dat zij op dit moment niets meer voor mij kunnen doen, als de vergoeding via de zorgverzekeraar moet lopen. “De zorgverzekeraar betaalt de kosten voor Visio uiteindelijk. De zorgverzekeraar heeft een klachtencommissie. U zou dit verhaal daar kunnen neerleggen.”

Patiëntenfederatie NPCF is een meldpunt begonnen voor besparingen in de zorg. Daar heb ik dit alvast neergelegd. Daarnaast heb ik nog drie mogelijkheden;

  • Ik neem contact op met Koninklijke Visio en dien een nieuwe behandelaanvraag in. Daarmee voldoe ik aan de eisen van de zorgverzekeraar en de AWBZ instelling en draag ik op deze manier zelf bij aan de onnodige kosten in de zorg.
  • Ik leg het voor aan de klachtencommissie van Achmea.
  • Ik geef de strijd op en schaf, als het financieel lukt, de hulpmiddelen rechtstreeks aan bij de leverancier.

Een nieuwe behandelaanvraag indienen duurt lang, de behandeling van de klachtencommissie vast ook, de strijd opgeven wil ik niet.

Daarom mijn verhaal, open en bloot via mijn blog en op Social Media. In de hoop en met de verwachting, dat deze schreeuw de aandacht krijgt en dat U contact met mij opneemt.

Aandacht voor de persoon achter een zorgaanvraag. Dat er in de zorg buiten de protocollen wordt gekeken in plaats van de kosten in stand te houden door uit te gaan van standaard hulpmiddelenrapporten en behandelaanvragen, omdat daar het hele vergoedingensysteem op is gebaseerd.

ACHMEA en de weg van de individuele hulpvraag

Stijgende kosten in de zorg
Stijgende kosten in de zorg.