Maandelijks archief: juli 2014

MRI een auditieve nachtmerrie

MRI een auditieve nachtmerrie voor iemand met Hyperacusis

Morgen wordt een dag, waar niemand op zit te wachten. Weer voor onderzoeken naar het ziekenhuis. Alleen heeft morgen een andere lading. Laat ik zeggen dat ik het niet zo heb op smalle ruimtes, waarin je het gevoel hebt dat je nergens heen kunt…. laat een MRI apparaat nou zo’n apparaat zijn.

Ooit een keer een MRI scan gehad in 1999, dat klinkt net zo ver weg als het voor mijn gevoel ook is. Toen twijfelde ik nog bij de vraag ‘bent u bang in kleine ruimtes’ JA of NEE. Nu zeg ik volmondig JA. Ondertussen helaas meerdere MRI scans ondergaan de afgelopen twee jaar en heb ik ervaren dat ik door haptotherapie in elk geval niet in paniek raak ín het apparaat. Angst voor kleine ruimtes is naar en zorgt voor paniek, maar voor nu niet het probleem.

Overgevoeligheid voor geluid wel…

Het geluid van een MRI scan is bijna niet te beschrijven, het bonkt, het ratelt, het is een diep, hard geluid. Het is mij gelukt een filmpje te vinden op de website van het Maxima Medisch Centrum, waarop te zien én te horen is hoe een MRI scan van het hoofd wordt gemaakt.  Ik heb ergens gelezen;  ‘Hebt u last van Hyperacusis en een arts heeft het met u over het maken van een MRI scan, probeer dan te kijken of er andere mogelijkheden zijn.’ Het geluid van het overvliegen van een vliegtuig of een drilboor komt overeen, 120dB.

Voor morgen heb ik mij zo goed mogelijk voorbereid. In overleg met de arts extra medicijnen om mijn lijf zo goed mogelijk te ontspannen en te ondersteunen. Ik hoop dat ik mijn oordoppen tegen water in mag doen. Ze zijn op maat gemaakt, van hetzelfde materiaal als ze de mal maken voor oorstukjes voor je gehoorapparaat of gehoorbescherming (otoplastieken). Er staan vier MRI scans gepland, van mijn hoofd, brughoek, nek en wervelkolom. Bij de afdeling Radiologie iemand getroffen die heeft mee willen denken en de scans zijn per twee gepland over de ochtend. Om 8.40u de eerste en om 12.00u de laatste.

Met deze blog heb ik uitleg willen geven aan mijn gevoel van onmacht, het feit dat je iets moet doorstaan en er geen andere mogelijkheid is, maar dan in viervoud. Het geeft toch wat rust in mijn gedachten. Op naar de dag van morgen.

Foto MRI apparaat
Foto MRI apparaat

Filmpje hoe een MRI scan wordt gemaakt van het hoofd

Advertenties

Tinnitus (oorsuizen)

Een ruis net of de televisie op zwart staat. Een piep net of er een alarm afgaat, of gebrom. Een hoge toon of een lage toon. Continu aanwezig of afwisselend. Tinnitus is de medische term voor oorsuizen: het horen van geluiden die de omgeving niet kan waarnemen.

Tinnitus kent allerlei vormen. De geluiden zijn er in werkelijkheid niet, maar jij hoort ze wel. Na het stappen kun je last hebben van oorsuizen of een piep in je oor. Die hoor je meestal pas als je naar buiten gaat, of in je bed ligt. Dat is een lichte vorm en is meestal de volgende dag weer over. Het kan ook allesoverheersend zijn, een geluid dat continue aanwezig is, verandert van toon of volume.  Vaak gaat het samen met slechthorendheid. Naar schatting hebben 1 miljoen mensen in Nederland een vorm van oorsuizen.

Het aantal mensen met tinnitus neemt de laatste jaren toe
Zo is er steeds meer aandacht voor de jongeren die veel te vroeg gehoorschade oplopen, doordat de oren te lang en te veel aan te hard geluid zijn blootgesteld. Voorzichtig zie je bij steeds meer concerten of evenementen dat er oordoppen verkrijgbaar zijn.

Denk ook aan muzikanten die merken dat ze gehoorschade oplopen. Ze zijn huiverig voor het gebruiken van gehoorbescherming, ‘kan ik dan nog wel muziek maken.’ Juist dan kun je gehoorbescherming op maat met filters in bepaalde dB gaan dragen, om de gehoorschade verder te beperken en alsnog muziek te kunnen blijven spelen.

Sinds oktober 2012 heb ik last van oorsuizen
In het begin had ik overdag alleen last op ‘stille’ momenten. Dan dacht ik “Oh, het suizen is er nog.” ’s Avonds was het lastiger. Zo’n enorm suizend hoofd, dan is het moeilijk in slaap vallen. Vaak zet ik dan muziek op. Een vrij eentonig nummer met bepaalde klanken, een zachte stem, daar kan ik dan op in slaap vallen. Later heb ik tijdens een cursus ‘Leren omgaan met…’ bij Kentalis geleerd, dat je op die manier eigenlijk zorgt voor afleiding. Je leidt je hersenen als het ware van het suizen weg, doordat je hersenen zich richten op een ander geluid. Eigenlijk valt dat onder cognitieve gedragstherapie.

Inmiddels is het juli 2014 en heb ik steeds meer last van mijn oorsuizen. Wanneer ik overdag te veel heb gedaan, is het suizen ’s avonds enorm. “Een hoofd als een bruistablet” hoorde ik Rob Harmeling gister zeggen op de televisie, op de vraag ‘wat denk je dan.’ “Wat niet, als dat eens kon stoppen.” Rob Harmeling is een bevlogen spreker, voorheen professioneel wielrenner en hij had het over een hoofd vol gedachten. Ik vond een bruistablet ook wel passen bij een hoofd vol geluiden. Helaas krijg ik er ook steeds meer geluiden bij. Af en toe een scherpe piep, of een lange toon.

Het is nooit meer stil in mijn hoofd
Ik  vind het nu heerlijk om buiten te lopen als het hard regent. Het kletterende geluid van de regen op de paraplu overstemt het oorsuizen. Even geen gesuis, heerlijk. Net als wanneer het hard waait. De wind door de bomen en de ritselende bladeren. Dat zijn geluiden die maken dat ik het suizen even niet hoor. Toch kan ik het oorsuizen redelijk behappen. Het is nooit meer stil in mijn hoofd, dat is af en toe wel een gedachte die voorbij komt. Het meest last heb ik toch van de overgevoeligheid voor geluid. Daarover meer in een volgende blog.

Er komt steeds meer aandacht voor oorsuizen
Het woord tinnitus hoef je steeds minder uit te leggen. De mensen hebben er meer van gehoord. Er wordt meer over geschreven en onderzoek naar gedaan. De Nederlandse Vereniging voor Slechthorenden heeft veel informatie en zet zich in voor meer bekendheid. Op hun website vind je veel informatie. Onderaan deze blog vind je de link naar de website en een link naar een artikel wat op 23 juli is geplaatst.

Lotgenotencontact
Ik heb niet zo veel met het woord. De een zal er meer behoefte aan hebben dan de ander. In het begin was ik niet zo van het ‘delen.’
Nu merk ik dat het enorm prettig is wanneer ik iets lees en denk; “dat zou ik zo zelf geschreven kunnen hebben.” De herkenning en het feit dat je er niet alleen in staat, dat geeft al steun. Het uitwisselen van ervaringen en tips. Soms ga je aan jezelf twijfelen, maar dan lees je dat een ander ook iets dergelijks heeft ervaren en dat helpt, dan kan ik het beter een plekje geven. Wat ik enorm belangrijk vind, is dat ik zelf begrijp hoe het allemaal werkt. Ik wil het kunnen uitleggen en zo ook mijn kennis delen. Vandaar ook mijn blog. In de hoop iets te kunnen betekenen. Dat je iets hebt aan mijn ervaringen. Een tip naar een boek of mijn beleving van een onderzoek. Alle kleine beetjes helpen, wanneer je in de medische molen zit.

Nog niet zo lang geleden is er een boek uitgebracht; Eerste Hulp bij Oorsuizen. Het is een heel toegankelijk boek om te lezen. Aan de hand van voorbeelden wordt beschreven hoe iemand last heeft gekregen van oorsuizen en wat de mogelijkheden zijn om er mee om te gaan. Is het oorsuizen gerelateerd aan spanning, stress of een nare ervaring, kan het gelukkig minder beperkend worden. Gaat het gepaard met gehoorverlies en andere (h)oorklachten, zal het lastiger zijn. Ik vond het een fijn boek om te lezen, ook om de mensen nabij te laten lezen. Mijn man, mijn ouders. Situaties die beschreven waren, gaf herkenning en dat geeft net dat begrip dat je nodig hebt en je soms zelf niet kunt uitleggen.

Eerste Hulp bij Oorsuizen

Eerste Hulp bij Oorsuizen
Olav Wagenaar
ISBN 978-90-215-5093-0

artikel NZG 23 juli 2014 ‘Oorsuizen wordt zichtbaar tussen de oren.’

Bezoek de website van de NVVS voor meer informatie over Tinnitus

Kentalis Leren omgaan met Tinnitus

 

 

 

 

Lees mijn gastblog ook op Gehoortest.nl

Otoplastieken…? Gehoorbescherming op maat!

Otoplastieken? Ofwel, gehoorbeschermers op maat!
Oordoppen die je op maat laat maken bij de Audicien. De oordoppen kunnen als gehoorbescherming dienen als je naar een concert gaat, maar er zijn ook oordoppen met filters, steeds meer gebruikt door muzikanten, of met dempers, vooral gebruikt door mensen in de zware industrie.

Begin februari 2013 wilde mijn ‘verkoudheid’ maar niet over gaan. Een verstopte buis van Eustachius, neusspray, stomen. Van alles geprobeerd, maar het suizen bleef. De huisarts stuurde mij door naar de KNO-arts. Vervolgens heeft de KNO-ars mij doorgestuurd naar het Audiologisch Centrum Kentalis.

Na een uitgebreide gehoortest en een audioloog die zich had ingelezen in mijn dossier kwam het vervelende bericht. Naast hyperacusis (overgevoeligheid voor geluiden) ook tinnitus (oorsuizen) en last van subnormaal gehoorverlies.
Medisch gezien wordt er pas van slechthorendheid gesproken bij een verlies van 20dB. Bij mijn leeftijd past een gehoorverlies van -15dB en -17dB niet. “Wil ik al een gehoorverlies zien, dan niet minder dan -10dB, maar eigenlijk moet het gewoon 0 zijn,” aldus de audioloog.
Soms voel ik mij net een wandelend medisch woordenboek.
Ik wil zelf altijd alles kunnen begrijpen. Als ik het kan uitleggen, zodat een ander het begrijpt, dan is het goed. Wanneer ik nu te veel in medische termen ga praten en geen uitleg meer geef, laat het mij weten!

Van het oorsuizen had ik overdag alleen last op ‘stille’ momenten. Dan dacht ik ‘Oh, het suizen is er nog.’ ’s Avonds was het lastiger. Zo’n enorm suizend hoofd, dan is het moeilijk in slaap vallen. Echt last had ik van de overgevoeligheid voor geluid. Kletterend bestek, borden, roeren in een kopje, verkeer, tikkende hakken, de afzuigkap, de stofzuiger, maar ook een merel kon en kan ik niet verdragen. Over beide onderwerpen blog ik een ander keer. Anders dwaal ik te ver af van de otoplastieken! Dit was een kleine inleiding hoe ik gekomen ben tot de stap naar de audioloog.

Mogelijkheden besproken met de audioloog
Met de audioloog heb ik besproken wat de mogelijkheden zijn. Mijn gehoorverlies is gelukkig nog te laag voor gehoorapparaten. Ruismaskeerders zijn gehoorapparaatjes, maar in plaats van het geluid versterken via een microfoon, geven zij een tegengeluid via een luidspreker. Op die manier overstemmen ze het suizen in je hoofd en heb je daar minder last van. Voor mij was dat op dat moment nog niet van toepassing.

Geluiden deden pijn aan mijn oren, gehoorbescherming op maat zouden de geluiden kunnen dempen; otoplastieken. Je vindt ze in alle soorten, maten en kleuren, met filters of juist niet. Ze worden veel gebruikt door mensen die in de zware industrie werken en hun gehoor moeten beschermen. Ze worden steeds meer gebruikt door muzikanten om hun gehoor te beschermen. Ook jongeren zouden ze meer moeten gebruiken. Daar is gelukkig steeds meer aandacht voor. Een piep in je oor na een avond stappen is al niet normaal, laat staan avond na avond, week in week uit. Dat zorgt echt voor gehoorschade, oorsuizen en nog meer ellende. Als je dat wilt voorkomen, dan lijkt mij dat geen keuze, maar blijkbaar komt die boodschap nog niet duidelijk genoeg over.

Aanmeten van de oordoppen
Bij de audicien wordt er eerst een watje met een touwtje diep in je oor gestopt. Vervolgens wordt er een (koude) gel in je oor gespoten. Het is een wat raar gevoel, maar verder niet pijnlijk of vervelend. Je kunt wat druk in je oor voelen, dat ben je niet gewend. Het is anders wanneer ook het andere oor wordt ingespoten. ‘Dan zal het wel even helemaal stil zijn in uw hoofd’… euh… nou nee, in mijn hoofd wordt het nooit meer stil en de suis is dan alleen maar nog nadrukkelijker aanwezig mevrouw.
Ik kan dus niet vertellen hoe het voelt bij iemand die geen last heeft van oorsuizen en/of hyperacusis. Maar ik verwacht dat het niet veel anders voelt, misschien hoor je dan inderdaad even bijna niets meer.
Wanneer de gel is uitgehard, dan worden ze door het trekken aan het touwtje, uit je oor gehaald en krijg je de vorm van je oor en gehoorgang in een mooie mintgroene kleur te zien.  Dat wordt opgestuurd naar de fabrikant en die maakt daar de gehoorbeschermers van.

Wanneer je gehoorbeschermers met een filter neemt, wordt er met de audioloog besproken wat het doel is van de gehoorbeschermers. Er zijn namelijk filters die dempen met drie verschillende dB. Voor mij is er gekozen voor de lichtste variant van demping, een filter met 9dB. Op die manier zouden de harde geluiden minder hard binnen komen en kan ik door de filter nog wel spraakverstaan. Ik heb er erg veel baat bij. In het begin moet je even wennen, er zit toch iets in je oor, maar dat voel je na verloop van tijd niet meer.

Gehoorbescherming op maat; otoplastieken met filter
Gehoorbescherming op maat; otoplastieken met filter

Lees mijn gastblog ook op de website van Gehoortest.nl

Protocollen zijn leidend. ..waar blijft de patiënt?

Deze week is er door de huisarts achter de schermen aan heel wat touwtjes getrokken.

Vandaag de psychiater gesproken, de huisarts heeft contact opgenomen met de revalidatiearts. De revalidatiearts heeft vandaag gesproken met de psychiater. Zij zijn alle drie van mening dat het revalidatiecentrum mij weer in behandeling zou moeten nemen, om mij weer -waar mogelijk- aan te sterken en dus opnieuw een revalidatietraject in te gaan. Laat er nu een maar zijn; daar is een diagnose voor nodig!!!!!!!

Volgende week volgen dus toch evenwichtsonderzoeken en een gehoortest. Ik krijg een oproep voor opnieuw MRI van hoofd en rug en als KNO en neuroloog klaar zijn met dat gekissebis dan kan revalidatie hopelijk worden opgepakt… stel je jezelf zo enorm kwetsbaar op en smeek je bijna om hulp. Krijg je van niemand een reactie en nu via de huisarts een lijstje met onderzoeken die de specialisten toch graag gedaan zien door…. hoezo ‘geen keuze’ je wordt niet als mens achter de patiënt  gezien, want protocollen zijn leidend…

Verschil tussen moedeloos verloren en volhouden?

“The harder you work, the harder it is to surrender.”
   – Vince Lombardi 

Vanmiddag heeft de huisarts gebeld. Hij heeft contact gehad met de neuroloog.

De neuroloog denkt niet dat mijn klachten, de ‘aanval van gister’; de pijn in de onderrug toen ik ging liggen met stekende pijnen vanuit mijn onderrug naar mijn kuit en uiteindelijk wegtrekt, uitstraling rechterarm en vallend oog, vanuit het ruggenmerg/hersenvocht komen. Dat was mijn zorg vanwege eerdere ‘lekkende’ lumbaalpuncties.

Hij heeft overleg gehad met de neuroloog op gebied van MS die het team is komen versterken. Die komt tot dezelfde conclusie; allemaal net niet. Daar kijk ik niet van op- ze volgt dezelfde protocollen- zucht-

De neuroloog en KNO zien graag de evenwichtsonderzoeken wel plaatsvinden volgende week. Anders blijft dat onduidelijk, mocht het vestibulair zijn kan er wellicht behandeling mogelijk zijn. Is het neurologisch heb ik daar geen ‘logisch gevolg’ op in de zin van behandeling.

De neuroloog stelt een MRI scan voor van mij hoofd, dat is alweer bijna twee jaar geleden. Er is nog nooit een MRI scan van mijn rug gemaakt, dus ik heb gevraagd of dat dan ook niet kan.

Wanneer volgende week de onderzoeken bij KNO zijn geweest, de MRI naar verwachting binnen twee weken, dan wordt er gezamenlijk overlegd wat de mogelijkheden zijn.

Ik heb aan de huisarts gevraagd hoe hij erin stond wat de evenwichtsonderzoeken betreft; ” Daar twijfel ik geen seconde over, die zou ik zeker doen, anders blijft dat onduidelijk en kom je niet verder”

En nu….. ze zeggen dat er een belangrijk verschil is tussen opgeven en loslaten. Het voelt voor mij allebei als het verliezen van houvast, met dat verschil dat je het bij opgeven, los laat en geen strijd meer levert, maar dat je bij loslaten het houvast kwijt bent, je hebt geen bodem of geen basis en juist enorm vecht om je ergens aan vast te houden.
Het verschil tussen moedeloos verloren en volhouden

… ik weet het even niet meer. Vanuit alles wat ik voelde een brief opgesteld met het verzoek te gaan kijken naar behandeling en ik heb geen enkele reactie ontvangen. Het is dat mijn huisarts mij ziet liggen en denkt ‘er moet wat gebeuren’ en dit is de uitkomst.

Moet ik nu zeggen; ik wil geen onderzoeken, dan sluit ik behandeling ook uit, want zij stellen eerst onderzoeken om dan te bespreken wat de mogelijkheden zijn….. I’m going slidly mad..

De huisarts gaf aan wel bereidheid te zien en horen bij de neuroloog, dat dan wel. Nu nog richting patient :-/

Even laten bezinken

Of ik het nog even vol kan houden?

Vanmiddag ben ik gebeld door de assistent van de KNO-arts.

“De KNO-arts had gevraagd of de geplande onderzoeken vervroegd konden worden. Het evenwichtsonderzoek zou van 15 naar 11 juli kunnen worden vervroegd, maar dan konden de gehoortest en de afspraak met de KNO-arts voor de uitslag niet worden gecombineerd. Of ik het toch nog even vol kan houden tot 15 juli,” hoorde ik ingesproken op mijn voicemail.

Zouden ze dan toch de brief ontvangen en gelezen hebben? Of is dit naar aanleiding van het verzoek van de huisarts aan de KNO-arts? Uit het zinnetje ‘of ik het nog even vol kan houden tot 15 juli’ kan ik het niet opmaken. Iedereen die wacht op een (evenwichts-)onderzoek, wil zo snel mogelijk geholpen worden. Voor mij betekent dat nog een week wachten… dat is wat mij het meest verontrust. Ik lig al zeven weken op bed. In de ochtend heb ik net iets meer over, waarschijnlijk na de nacht en de middag breng ik op bed door. Vanaf 12.00u, 13.00u en ik ben niet voor 19.00u beneden. De muren komen nog niet op mij af. Ik ben nog niet gillend gek geworden.
Mijn lijf protesteert en geeft aan… je bent ziek…

Ongerust…

Het is inmiddels anderhalve week geleden, dat ik de specialisten bijna heb gesmeekt om te gaan kijken naar mogelijkheden van behandeling in plaats van nog meer onderzoeken.

Nog geen enkele reactie mogen ontvangen. Nu kan het zijn dat de post niet aangekomen is. De specialisten niet werken op bepaalde dagen, of een paar dagen vrij hebben. Maar toch…  wanneer er dan ook geen verbetering in de situatie zit, sterker nog, het verslechtert, dan maakt mijn man zich ongerust. Hij heeft vanmorgen de huisarts gebeld en uitgesproken dat hij zich toch ernstige zorgen maakt. ’s Middags is de huisarts op huisbezoek geweest. Hij heeft mij zien liggen en heeft ook gedacht ‘hier moet wat gebeuren.’ Hij gaat contact opnemen met de specialisten, inmiddels is er ook contact geweest met de revalidatiearts.  Zes maanden geleden heb ik een revalidatietraject afgerond en dit was een nazorg gesprek. Na de huidige berichten over mijn gezondheid wordt er ook vanuit het revalidatiecentrum nu aan verschillende touwtjes getrokken. Ik ga nergens heen en blijf liggen in afwachting van, wordt vervolgd…

Een hooikoortsreactie van een meloen… het kan!

Een hooikoortsreactie bij het eten van een meloen, het kan echt! Eigenlijk reageert je lichaam dan in plaats van op de pollen bij hooikoorts, op voedingsmiddelen. Gelukkig bij mij niet levensbedreigend, maar het kan toch erg lastig en vervelend zijn!

Het seizoen van het fruit is daar en als je daarvan houdt is het heerlijk! Als je ervan houdt en je kunt het niet eten, zonder een allergische reactie te krijgen kan het erg vervelend zijn. Sinds vorig jaar reageer ik op steeds meer voedingsmiddelen. En dan echt in de breedste zin van het woord, van kersen, aardbeien, banaan, tot kerrie, komkommer en wortel. De reacties variëren van wat kleine blaasjes op de lippen en gehemelte. Jeukende neus en klieren van neus tot de oren, tot dikke lippen en het opzwellen van keelslijmvlies.

Nu toch even naar die meloen. Ik was op zoek naar een leuk plaatje en het eerste wat ik lees is ‘de meloen is familie van de komkommer’ …aha… vandaar mijn reactie, want ik reageer ook allergisch op een komkommer. De meloenen waren in de reclame, 1 + 1 gratis. Ik wist niet of ik zou reageren op een meloen, dus maar proberen.
Met het aansnijden van de meloen kreeg ik al een jeukende neus… oh oh. En ja hoor. Na een paar stukjes meloen voel ik wat blaasjes komen op mijn lip. Vervolgens breidt de reactie zich uit en zit ik met enorm jeukende klieren van mijn neus tot aan mijn oren en ga ik niezen. Al met al valt het verder gelukkig mee, het is even vervelend. Het is eigenlijk een hooikoortsreactie, maar dan op een meloen. Een mens kan toch raar in elkaar zitten!
Het wordt pas lastig wanneer je op zo veel voedingsmiddelen reageert, dat je echt alles moet aanpassen. Ondertussen is het duidelijk geworden, via de allergoloog en verschillende onderzoeken, dat ik last heb van het Paraberksyndroom, het burning mouth syndrome en een immuunsysteem wat steeds minder functioneert. Een van mijn volgende blogs zal ik gaan wijden aan deze allergieën en kruisreacties daarop.  In de bijlage alvast wat informatie Kruisallergie bij Pollen en Voedingsmiddelen

afbeelding allergie

 

Digitalisering in de zorg nog ver weg…

“In deze tijd van digitalisering mogen we toch verwachten dat we een e-mail kunnen sturen naar het ziekenhuis? Blijkbaar is dat te veel gevraagd. En dat op de polikliniek voor Keel- Neus- en OOR … waar communicatie juist zo belangrijk is.”

Vanmorgen belde ik met de polikliniek van de afdeling KNO;
“Goedemorgen, ik ben onder behandeling van (naam arts) en ik heb aanvullende informatie. Ik heb deze informatie digitaal. Kan ik deze toesturen?”
– Eh… dat is niet mogelijk. Kunt u ook faxen?
“Faxen? Nee, dat gaat niet lukken, ik heb geen fax thuis.”
– U kunt het ook per post opsturen.
“Oké, jammer, maar kunt u mij het adres geven waar ik het naartoe mag sturen?”
– Jahaa… euh…. Heeft u beschikking over internet? Daar staat namelijk ons postadres op vermeld.

Kunt u ook faxen? Dat is net zoiets als vragen anno 2014 ´Heeft u ook een teksttelefoon!´Toch is er nog veel contact tussen de huisarts, apotheek en de ziekenhuizen via de fax. Dat is net zo onveilig als het versturen via de digitale weg, sterker nog; wanneer je een e-mail stuurt en hij komt niet aan, krijg je vaak een foutmelding, een fax dwarrelt weg, komt vast te zitten of iemand anders neemt het in zijn stapeltje papieren mee.
Vragen of ik kan faxen en daarna of ik beschikking heb over internet? Stel dat mijn vader zou bellen, dan heeft hij toch een probleem. Dan heeft hij én geen fax én geen internet, hoe lang duurt het dan voor hij het postadres kan achterhalen en zijn brief op de juiste plek terecht komt?

Ik begrijp dat je als patiënt niet (altijd) rechtstreeks naar de arts kunt mailen. Prima. Maar het feit dat de mogelijkheid er niet is, bij een afdeling waar communicatie juist zó van belang is, dàt snap ik werkelijk waar niet. Juist die afdeling moet voorop lopen in het tijd van digitalisering met online bereikbaarheid via chat met een medewerker van de polikliniek, Skype of in elk geval een contactformulier via de website. Dat is er allemaal niet.
Het staat haaks op een nieuwsbericht wat ik eerder heb gelezen van datzelfde ziekenhuis; ‘de website van het ziekenhuis hoort bij de beste negen ziekenhuiswebsites van Nederland.’ Oké, het is geen ziekenhuis dat volledig nog in papieren dossiers is gehuld, dat niet. Er zijn ook afdelingen waar al wel via de e-mail kan worden gecommuniceerd, dat moet ik er eerlijkheidshalve ook bij vermelden.

Het EPD, het gebruik van Social Media, een goede website, allemaal van belang, maar het versturen van een e-mail is niet mogelijk? Voor mij is de digitalisering in de zorg dan nog ver…. heel ver weg.